actuele positie Giebateau

Get the code

zaterdag 17 augustus 2019

090 Canada zuidwaards 2019




 

 een reset van de interactieve kaart nodig?
druk op noordpijl in kaart  of herlaad de pagina

 Nu ook 'live' op kaart te volgen:

 Vesselfinder(zoek: Giebateau) of Marinetraffic of Ziltewereld  (zoek op kaart: Giebateau)

zie voor actualiteit van de positie de noot in rechterkolom!


20 augustus 2019
KUMEALON INLET, VASTE LAND, CANADESE INSIDE PASSAGE, CANADA (53 51.799 n 129 58 875 w)
Vannacht en de hele dag heeft het hard geregend. Twee emmers van ieder veertig liter waren in de nacht geheel gevuld. In de ochtend nam de wind toe maar hier in de baai viel het nog wel mee. Om de hoek in de Grenville channel stonden de witte koppen op het water en over de marifoon hoorden we dat er op open zee vijftig knopen wind stond. Na eerst te hebben uitgeslapen en lang naar de radio te hebben geluisterd was het tijd voor koffie/chocomel daarna was het tijd voor huishoudelijke klusjes. Na de lunch keken we een film en daarna gingen we onderuit met een boek.

19 augustus 2019
KUMEALON INLET, VASTE LAND, CANADESE INSIDE PASSAGE, CANADA (53 51.799 n 129 58 875 w)
Vanochtend was het nog droog en zonnig zodat we buiten wat klusjes deden. Paul was met het navigatielicht op de preekstoel en het heklicht (achterlicht) bezig. Beide deden het niet meer. Het heklicht is echt stuk en bij de navigatielamp was het de bedrading die gecorrodeerd was. Ondertussen zat ik in de kuip wat naaiwerkzaamheden te verrichten.

Vorige keer dat we hier waren heb ik mooie foto's gemaakt van figuren op de rotsen die in het water weerspiegelden. Die zagen we nu niet terug. Waarschijnlijk overgroeid door kelp. Na de lunch betrok het en zijn we naar binnen gegaan, onderuit met een boek. Aan het eind van de middag begon het te regenen. Langzaam komt de depressie dichterbij.

18 augustus 2019
KUMEALON INLET, VASTE LAND, CANADESE INSIDE PASSAGE, CANADA ()
Het was bewolkt en het regende toen we rond half tien ons anker ophaalden en Prince Rupert harbor met de stroom mee uitkruisten. Eenmaal meer op open water nam de wind toe tot ca vijftien a twintig knopen en zetten we twee reven in het grootzeil. Met een aandewindse koers zeilden we met ca acht knopen zuidwaarts langs de kust naar Arthur passage tussen Kennedy en Pocher eiland. Hier aangekomen zeilden we in meer beschut water en nam de wind af zodat we de reven eruit haalden.

De wind draaide naar het noorden en de zon kwam tevoorschijn zodat we dan weer halve wind, dan weer ruime wind met het voorzeil uitgeboomd door zeilden verder door Grenville eiland tussen het vaste land en Pitt eiland. Nu de zon weer scheen en de bewolking verdwenen was zagen we de bergen met de groene bebossing en de soms kale ronde toppen om ons heen. Wat is het hier toch mooi! We zagen zelf nog een walvis zwemmen. Rond kwart over zes kwamen we aan bij de ingang van Kumealon inlet en even later ging ons anker er na 34 mijl in.

Het was maar goed dat we vertrokken zijn uit Alaska en de Dixon strait zijn overgestoken. Zoals het er nu naar uitziet komen er deze week drie depressies over. De eerste is gisteren overgekomen en morgen/overmorgen komt er weer één met ca. dertig a veertig knopen wind en donderdag nog één. Eigenlijk hadden we buiten langs willen zeilen maar dat zit er gezien de weersomstandigheden even niet in.

17 augustus 2019
CASEY COVE, DIGBY EILAND, CANADESE INSIDE PASSAGE, CANADA (54 16.831 n 130 22 636 w)
Het was bewolkt met een enkele bui en geen wind zodat we besloten met de dinghy naar de vissershaven te varen en vandaar te liften naar Prince Rupert. In het centrum aangekomen gingen we bij de Safeway internetten en belden we mijn moeder. Daarna liepen we het centrum door en liften terug naar de vissershaven. Vandaar motorden we met de dingy terug naar Casey bay. We waren nog maar net aan boord terug toen het begon te waaien en hard te regenen. Binnen lazen een boek en de krant terwijl de regen op het dak tikte. Lekker knus!

16 augustus 2019
CASEY COVE, DIGBY EILAND, CANADESE INSIDE PASSAGE, CANADA (54 16.831 n 130 22 636 w)
Vanochtend rond vier uur werd het langzaam licht en kwam de zon tevoorschijn. We zeilden rustig door Chatham sound richting de Venn passage tussen het vasteland Digby eiland. Onderwijl zagen we verschillende sportvissers. We motorden met de stroom mee door Venn passage naar Prince Rupert harbor waar we het laatste stuk naar de custom dock zeilden. Rond half twaalf en na honderd negenentwintig mijl meerden we af aan de custom steiger waar we custom belden. Al snel kregen we ons visum nummer en mogen we tot half december blijven.

Om twaalf uur motorden we terug door Prince Rupert harbor naar Casey cove waar ons anker en na twee mijl inging. Er is een uur verschil dus i.p.v half één was het half twee. We aten een late lunch en daarna gingen we onderuit en keken televisie.

dinsdag 2 juli 2019

089 Opnieuw Alaska II 2019

 
 
 



 
 

 een reset van de interactieve kaart nodig?
druk op noordpijl in kaart  of herlaad de pagina

 Nu ook 'live' op kaart te volgen:

 Vesselfinder(zoek: Giebateau) of Marinetraffic of Ziltewereld  (zoek op kaart: Giebateau)
 
zie voor actualiteit van de positie de noot in rechterkolom!
 
Vanaf 4 augustus nieuwe foto's (Rob)


15 augustus 2019
DIXON STRAIT ALASKA/CANADA
Om vier uur werd het langzaam licht en was het bewolkt. We motorden Thorn bay uit en verder zuidoostwaarts door de Clarence strait. De voorspellingen waren twintig knopen uit het noorden maar wij hadden zuidenwind en zeilden aan de wind of moesten kruisen tegen de stroom in. Pas laat in de middag kregen we de westenwind die aantrok tot ca. vijftien tot twintig knopen zodat we twee reven in het zeil zetten.

Bij de splitsing van de Clarence strait en Dixon entrance (open stuk zee) zagen we veel walvissen die soms aardig dichtbij waren. De wind nam af zodat de reven er uitgingen en met elf a twaalf knopen ruime wind zeilden we de nacht in. De schijnwerper voorop de preekstoel scheen weer over het water zodat we boomstammen of kelpvelden konden zien. Paul nam de eerste donkere wacht omdat we best hard gingen, boven de acht knopen! Toen ik de wacht overnam waren we al in de Canadese wateren. We rolden het voorzeil in omdat we anders te vroeg bij de narrows zouden aankomen en we dan stroom tegen zouden hebben. Rond vier uur werd het weel langzaam licht en nam de wind af zodat we rustig verder dobber/zeilden.

14 augustus 2019
THORN BAY, PRINCE OFF WALES EILAND, PAN HANDLE, ALASKA(55 40.899 n 132 31 418 w)
Vandaag zijn we met Ron en Marry naar Graig geweest en was het een gezellige dag tot we aan het eind van de middag custom Ketchiken belden om uit te klaren. Daar kregen we te horen dat we ons in Sitka niet gemeld hadden. We vertelden dat we niet in Sitka waren geweest en geen telefoon hebben. Dat wilde de ambtenaar niet horen want een collega uit Sitka had ons gerapporteerd. Ik vertelde dat ik me had gemeld in Port Alexander maar toen werd hij boos want dit was niet een haven om vanuit te bellen en ook Thorn bay was geen haven om vanuit te bellen. Hij wilde weten hoe we contact hadden met mensen en we vertelden dat we geen telefoon hebben maar wel email. Nu wilde hij ons email adres hebben en hij zou contact opnemen met de ambtenaar in Sitka. Op de vraag of we Alaska konden verlaten kregen we geen duidelijk antwoord.

Het zat me niet lekker zodat ik na zessen nog een keer belde met iemand die dienst had buiten de kantooruren. Dit bleek de supervisor van CBP Ketchiken te zijn. Hij nam de boodschap aan en zei dat alles in orde was. Ik legde uit dat ik net gebeld had en dat ik moeilijkheden had gehad omdat er gezegd was dat we ons niet in Sitka hadden gemeld. Hij zei dat hij verder niets zag en dat we gewoon naar Canada konden. Morgen gaan we dus terug naar Canada maar wel met een naar gevoel in mijn maag. Afwachten maar!

13 augustus 2019
THORN BAY, PRINCE OFF WALES EILAND, PAN HANDLE, ALASKA(55 40.899 n 132 31 418 w)
Alweer een mooie zonnige dag. Na het nieuws en de koffie/chocomel in de kuip gingen we naar de kant om Ron en Marry te ontmoeten. Marry was met een vriendin weg maar Ron was thuis zodat we even gezellig bijpraten. We mochten de wasmachine gebruiken en moesten ons zelf vermaken aangezien hij wel moest werken. We belden twee tantes en mijn moeder en daarna gingen we naar Pat.

Rond twee uur waren we terug en was Marry thuis. Het was een gezellig weerzien en wij dames spraken honderd uit terwijl Paul naar de bibliotheek ging om nog wat te internetten. Marry moest nog wat voor morgen voorbereiden zodat we rond vier uur afscheid namen en Paul en ik terug gingen naar de boot.

12 augustus 2019
THORN BAY, PRINCE OFF WALES EILAND, PAN HANDLE, ALASKA(55 40.899 n 132 31 418 w)
We luisterden naar het nieuws op de radio en daarna deed ik mijn yoga. Het was een mooie zonnige dag zodat we samen in de kuip koffie/chocomel dronken. Het was bladstil zodat we besloten eerst nog even een wandelingetje te maken. Toen we rond elf uur terug kwamen stond er een lichte bries zodat we de zeilen hesen. Vol tuig zeilden we ruime wind zuid oostwaarts door de Clarence strait langs Prince of wales eiland. We zagen verschillende sportvissers en walvissen waarvan één Humpback walvis een tijdje naast ons (op veilige afstand) met ons mee zwom.

Rond vier uur trok de wind aan tot ca. tien knopen en zeilden we met ca. vier a vijf knopen lekker door. Helaas hield de wind het rond zeven uur voor gezien en moesten we het laatste stuk motor/zeilen. Rond negen uur ging de zon onder en kwam een bijna volle maan tevoorschijn. Toen het licht van de zon echt verdwenen was schitterde het licht van de maan over het water en hadden we de schijnwerper op de preekstoel weer aan zodat we de kelpvelden konden vermijden. Rond kwart over tien en na dertig mijl ging ons anker er in Thorn bay in. Lekker slapen!

11 augustus 2019
COFFMAN COVE, PRINCE OFF WALES EILAND, PAN HANDLE, ALASKA(56 01.878 n 133 50 229 w)
Na koffie/chocomel in de kuip gingen we naar de kant. Als eerst liepen we naar Dawn waar we koffie dronken. Zij is geopereerd en maakt het gelukkig goed. Vervolgens liepen we naar Ethel die blij verrast was ons te zien en het was weer een gezellig weerzien. Daarna liepen we naar de overkant van de straat naar Teresa en Garry die ook blij verrast waren en het jammer vonden dat we dit keer zo kort bleven. We beloofde volgend jaar langer te blijven.

Rond elf uur waren we in de kerk waar we de dienst bijwoonden. Na de kerkdienst was er een lunch waar we werden uitgenodigd. Het is zomerseizoen en er waren dit keer meer mensen in de kerk (bewoners die hier alleen zomers zijn). We kwamen in gesprek met verschillende (voor ons) nieuwe kerkleden en voor we het wisten was het twee uur.

Gisteren hadden we Frank en Marianna op het Sea food festival gezien en nu was het tijd om afscheid te gaan nemen morgen gaan we verder. Toen we nog even naar de boot terug gingen stond Ethel aan de kant en ging met ons mee zodat we aan boord gezellig verder praatten. Rond zes uur waren we bij Jean en Gary die een BBQ feest gaven omdat hun dochter deze zomer getrouwd is en nu op visite is. Het was gezellig druk en we kennen ondertussen aardig wat mensen aangezien we al vier jaar lang hier in het voorjaar en late seizoen langskomen.

10 augustus 2019
COFFMAN COVE, PRINCE OFF WALES EILAND, PAN HANDLE, ALASKA(56 01.878 n 133 50 229 w)
Rond kwart voor vijf in de regen ging ons anker op. We motorden om pt. Colpys heen waar opeens een Humpback walvis vlak naast de boot omhoog kwam. Eerst langzaam zijn rug omhoog daarna zijn staart die recht omhoog kwam om dieper onder te duiken. Wauw wat een begin van de dag!

Eenmaal de hoek om motorden we door de mist en de regen zuidoostwaarts en met de stroom mee door Snow pass en Kashevarof pass langs Prince of Wales eiland en tussen vele kleine eilandjes door. Om tien uur kwam er wind en kruisten we met ca. tien knopen wind verder naar Coffman cove waar ons anker er om half twaalf en na zesentwintig mijl inging.

Gisteren en vandaag is het "Seafood festival" in Coffman cove en we wisten dat dit één van de grotere festivals op het eiland is. Nadat we goed en wel lagen aten we kibbeling gemaakt van de gekregen Halibut als lunch. Daarna gingen we naar het festival. Er waren vele kraampjes waar bewoners hun eigen gemaakte producten verkochten. Op het eiland zijn veel kunstenaars waaronder schilders, tekenaars, maken van sieraden en houtbewerkers die nu hun spullen verkochten. Ook waren er kraampjes van de native bewoners die spullen gemaakt hadden van zeeotterhuid. Native bewoners mogen namelijk als enige zeeotters schieten en van hun huiden dingen maken. En natuurlijk waren er de eettentje en een tent waar muziek gespeeld werd. We kwamen verschillende bekende tegen waar we gezellig mee spraken.

 Drie uur gingen we terug naar de boot om een siësta te houden en wat te eten en om zeven uur waren we terug bij het festival. Nu waren het de vissers die hun zelf geschreven gedichten voor lazen. Vele gedichten gingen over vissen en dat het dit jaar een minder goed jaar was. We ontmoetten weer andere bekenden en het was een gezellig weerzien. Na de gedichten kwam de band op en werd er luide muziek gespeeld. Nu was het lastiger elkaar nog te verstaan. Rond half tien waren we terug aan boord en zaten we in de kuip te luisteren naar de band tot om tien uur het mooie vuurwerk werd afgestoken. Daarna zochten we snel ons bed op.

09 augustus 2019
CALIFORNIA BAY, PRINCE OFF WALES EILAND, PAN HANDLE, ALASKA(56 19.997 n 133 12 882 w)
Om vijf uur was het al licht en hing er een lichte mist boven het water. We haalden ons anker op en met de stroom mee motorden verder door El Capitan passage tussen verschillende kleine eilandjes/rotsen en tussen de grote eilanden Prince of Wales en Koscuisko eiland. De zon brandde door de mist heen en het werd een mooie zonnige dag. Onderwijl zagen we verschillende walvissen, springende zalmen en probeerden we beren op de kant te spotten maar helaas geen beren.

Op sommige stukken was de El Capitain passage een echte uitgegraven vaargeul waar we goed tussen de betonning moesten blijven.

El Capitan passage...
Rond half elf bereikten we de Shakan strait tussen Hamilton en Kosciusko eiland en konden we eindelijk de zeilen hijsen. Vol tuig kruisten we met ca. zeven knopen wind door de Shakan strait en verder halve wind door het eerste deel van de Sumner strait noordwaarts tussen Prince of Wales en Kuiu eiland. Over de marifoon spraken we verschillende malen met Pk en Julia die nu bij cape Decision zeilden. Tussen de middag aten wij de gamba's die we van Jerry hadden gekregen. wauw, wat waren die smaakvol!

O ja, gisteren kregen we nog te horen dat de walvissen tot nu toe meer aan de buitenkant van de eilanden hadden gezwommen maar nu de zalmen meer richting de rivieren en dus meer naar binnen zwemmen volgen de walvissen en komen ook meer landinwaarts. Waarschijnlijk is dit de reden waarom we in de Prince William sound minder Humpback walvissen hebben gezien.
In de namiddag nam de wind even toe tot ca. elf knopen en met stroom mee zeilden we lekker door. Eenmaal om de hoek zeilden we oostwaarts tussen Prince of Wales en Kupreanof eiland door en nam de wind langzaam af zodat we het laatste stuk met de stroom mee moesten motoren. Ook hier zagen we weer verschillende Humpback walvissen. Rond acht uur en na achtenvijftig mijl ging ons anker er in California bay in. De zon scheen nog steeds volop maar we waren te moe om de zon in de zee te zien zakken en gingen vroeg naar bed.

08 augustus 2019
JERRY'S PLACE, PRINCE OFF WALES EILAND, PAN HANDLE, ALASKA(55 55.843 n 133 15 851 w)
Terwijl ik vanochtend mij yoga deed regende het buiten maar toen we rond negen uur naar PK en Juia roeiden was het droog maar bewolkt. Nadat we gezellig koffie/chocomel hadden gedronken was het tijd om afscheid te nemen.

Rustig kruisten we vol tuig Port Alice uit om vervolgens ruime wind verder oostwaarts door Sea otter sound te gaan. Onderwijl zagen we vele walvissen, springende zalmen en verschillende vogels in het water zwemmen. Rond het middaguur kwamen we aan in El Capitan passage waar de wind afnam en waar we soms ruime wind, halve wind en dan weer aan de wind tussen de verschillende kleine eilanden en Tuxekan en El capitan eiland door zeilden. Het zijn beboste eilanden met hier en daar een lodge of een huis. Ook hier zagen we verschillende walvissen, zeeotters en verder sportvissers die terug kwamen.

Rond half zes kwamen we aan bij Jerry's place. Floortje Dressing heeft hier een opname gemaakt met haar programma "Naar het einde van de wereld". Hij was thuis zodat we ons anker erin gooiden en naar hem toe roeiden. Het was leuk hem te ontmoetten en hij vertelde over het leven hier en liet ons zijn zelf geschoten hert zien dat hij in het water had hangen om te laten afkoelen. Toen we weg gingen kregen we een stuk halibut, gamba's en oesters van zijn oesterkwekerij, Wauw dat wordt smullen.
Jerry en Jerry’s place...



07 augustus 2019
Port Alice, HECETA EILAND, PAN HANDLE, ALASKA(55 48.005 n 133 35 811 w)
In de vroege ochtend was het mistig maar rond acht uur was deze weg en scheen de zon volop. Terwijl ik aan boord wat klusjes deed roeide Paul naar PK en Julia om te helpen met het naaien van het zeil. Rond negen uur kwam hij terug om mij te halen aangezien de wind was opgekomen en we met de Havfreun (29 meter) gingen zeilen.

zeilen met Havfruen...
We motorden de baai uit en daarna rolden we alle zeilen uit en zeilden eerst aan de wind. Er stond ca. vijftien knopen wind en de boot liep heerlijk met acht knopen. Daarna zeilden we ruime wind richting Port Etna waar we de zeilen weer inrolden en wat rond dobberden zodat de mannen via de telefoon van PK konden internetten en ik mijn moeder kon bellen. Halve wind zeilden we vol tuig terug naar port Alice waar rond zes uur het anker er inging. Het was een mooie zeildag geweest! Daarna aten we gezellig met elkaar en rond acht uur gingen we terug naar onze boot.

06 augustus 2019
Port Alice, HECETA EILAND, PAN HANDLE, ALASKA(55 48.005 n 133 35 811 w)
Toen we vanochtend buiten keken zagen we alleen maar dichte mist. Ik ging mijn yoga doen en Paul ging in bed de krant lezen. Langzaam trok de mist op en zagen we een Humpback walvis dichtbij de boot zwemmen. Rond half tien kwam er een lichte bries en hesen we de zeilen. Vol tuig aan de wind zeilden we eerst door een minder dichte mist richting richting het oosten. De zon kwam steeds meer door zodat we op een gegeven moment de groene eilanden en rotsen goed zagen. Ook zagen we verschillende walvissen en zeeotters zwemmen.

Rond half één kwamen we aan bij de ingang van Port Alice en zagen we PK en Julia in hun dinghy vissen. Rond kwart voor één en na twaalf mijl ging ons anker er naast Havfreun (boot van PK en Julia)in Port Alice in. Het was een gezellig weerzien en al spoedig zaten we bij hun aan boord om gezellig bij te praten. Hun windmeter deed het niet goed meer zodat we PK de mast in lierden om te kijken wat er aan de hand was. We hadden van Ben en Dasha een zak gamba's gekregen zodat we die gezellig samen op aten.

05 augustus 2019
WARREN COVE, WARREN EILAND, PAN HANDLE, ALASKA(55 52.775 n 133 51 658 w)
De zon scheen alweer volop toen we rond zeven uur koffie/chocomel in de kuip dronken. Onderwijl zagen in de baai vele zalmen zwemmen en rond springen maar helaas geen beren op de kant. Rond acht uur liepen we eerst naar de kriek in de hoop daar beren te spotten maar die waren al geweest te zien aan het aantal dode aangevreten zalmen. Er hangt een groot net voor de ingang van de kriek omdat de zalmen naar de hatchery horen te zwemmen maar ergens bij hoogwater hebben ze een gat gevonden waar ze door konden komen om vervolgens vast te raken tussen de rotsen. Daar gaan  dood en dus een makkelijke prooi voor de beren.

Daarna liepen we naar de zalm hatchery waar ze volop aan het werk waren. De zalmen zwemmen hier dus niet de kriek op maar via een trappensysteem naar een basin. Eenmaal in de basin(straat) worden ze aan het eind in een bak getakeld en geëlektrificeerd. Daarna worden de vrouwtjes van de mannetjes gescheiden. Het onderscheid kun je makkelijk zien aangezien de vrouwtjes een rondere kop hebben en de mannetjes een meer spitse kop. De vouwtjes worden opengesneden om de vele eitjes in emmers op te vangen terwijl bij de mannetjes het sperma uit de buik wordt geperst en in dezelfde emmer word gespoten. Dan gaan de emmers met de eitjes naar een bak met zoetwater waardoor het sperma wordt geactiveerd. Deze hele massa gaat in grote bakken en blijven daar tot de embryo's kleine oogjes krijgen. Vervolgens worden ze uitgezet in andere nog grotere bakken en gevoed tot ze een bepaalde grote hebben. Als laatst worden ze uitgezet in de grote oceaan en komen ze pas weer terug als het hun tijd wordt om eitjes te gaan leggen.De mannetjes en vrouwtjes zalmen die gedood waren worden opgevangen in een groot vis schip en afgevoerd naar Petersburg waar er honden en kattenvoer van wordt gemaakt.


zalmen in de baai...

vrouwtjes eitjes eruit en sperma van mannetjes in emmer bespoten...


bak met bevruchte eitjes...

zalmen via bak uit basin getild...

de jonge zalmen...


zalmen in de baai...
Nadat we mijn moeder nog even hadden gebeld en afscheid van de bewoners hadden genomen gingen de trossen los. Met vol tuig zeilden we met ca. tien knopen wind, ruime wind zuidoostwaarts naar Cape Desicion bij Kuiu eiland. Rond vier uur waren we in de Desicion strait en daarna staken we halve wind Iphigenia bay over richting Prince of Wales eiland. Hier trok de wind aan tot ca. twintig knopen en zetten we twee reven in het grootzeil.

Over de marifoon kregen we contact met PK en Julia en spraken af in Port Alice. Maar helaas bij Warren eiland hield de wind het voor gezien en zouden we het laatste stuk met stroom tegen moeten motoren. We riepen PK en Julia op en vertelden dat we in Warren cove voor anker gingen en dat we morgen naar hun toe kwamen. Rond zeven uur en na zesenveertig mijl ging ons anker er in Warren cove in. Ik was best moe dus na wat kleine klusjes gingen de oogjes dicht.

04 augustus 2019
PORT ARMSTRONG, BARANOF EILAND, PAN HANDLE, ALASKA(17.472 n 134 39 789 w)
Nadat we mijn moeder en Eveline gebeld hadden namen we afscheid van de vissers op de steiger. De zon scheen alweer volop toen we rond kwart over tien Port Alexander uit motorden en rustig zes mijl langs de kust noordwaarts naar Port Armstrong zeilden. Onderwijl zagen we verschillende walvissen waarvan er één enkele malen met zijn vin op het water sloeg. Bij de entree van Port Armstrong zagen we een bruine beer het bos in vluchten. Rond kwart over twaalf en na zes mijl meerde we af aan de steiger van de vis hatchery.

Hier kwamen we Ben en Dasha de managers tegen waar we een tijd mee spraken. De hatchery is een nonprofit organisatie en is alleen bedoeld om de hoeveelheid zalmen in stand te houden. Vandaag heeft iedereen vrij op één na die om de zoveel tijd de jonge zalmen moet voeren. Het hele jaar werken er ca. twaalf mensen en in de zomer ca veertien. In deze tijd van het jaar worden de zalmen gevangen voor de eitjes. Hier zullen we morgen verder over vertellen. Verder nam Ben ons mee naar de grote waterkrachtcentrale waar hun stroom vandaan komt en waar het water wordt gebruikt om de zalmen in te kweken. Ben raadde ons aan de wandeling naar het meer te gaan maken.

In de middag liepen we door het bos en klommen via gespannen touwen naar boven. Eenmaal boven liepen we eerst over de grote buizen van de kracht centrale en later over het wetland zelf naar het meer waar ze hun energie en water vandaan halen. Onderweg zagen we vele afdrukken van grote berenpoten en verse berenpoep die vol met pitjes van de bessen zaten. We maakten veel geluid om de beren op afstand te houden. Het was een groot meer tussen de bergen waar we even gingen zitten om te genieten van de omgeving.

afdruk berenpoten...

Eenmaal terug werden we door Ben uitgenodigd om mee te eten. Het bleek een grote barbeque te zijn met hertenvlees dat ze zelf hadden geschoten. Ook hun twee dochters en familie, de broer van Ben met zijn familie uit Equador, Dave (visser uit Port Alaxender) waren er. Terwijl we gezamenlijk rond de barbeque stonden te praten zag ik ineens een bruine beer aan de overkant lopen. Ik was erg enthousiast maar voor de anderen was het heel gewoon. Het werd een gezellige avond.
de BBQ...

en de beer...

03 augustus 2019
PORT ALEXANDER, BARANOF EILAND, PAN HANDLE, ALASKA(56 14.826 n 134 38 916 w)
De tweede dag van het golftoernooi. Vroeg in de ochtend was iedereen op de steiger om de tweede ronde van het golftoernooi te spelen.

We kregen van één van de boten een lift naar de overkant. Hier wandelden we over de boardwalk tussen bos met hier en daar een his en verder over wetland naar een klein meertje met een dam vanwaar Port Alexander hun water heeft. Daarna liepen we terug naar de baai en wandelden over het drooggevallen grond de baai rond. Onderwijl kwamen we de verschillende teams tegen die we aanmoedigden en een praatje mee maakten.

Rond één uur waren we terug bij de bibliotheek waar we mijn moeder belden en wat internetten. Terug bij de steiger was het druk met spelers die heerlijk in de zon met elkaar zaten te praten of muziek speelden. Hier gingen we bij zitten. Rond vijf uur was er een potlock en de prijsuitreiking en was het weer een hele gezellige dag geweest.

02 augustus 2019
PORT ALEXANDER, BARANOF EILAND, PAN HANDLE, ALASKA(56 14.826 n 134 38 916 w)
Port Alexander is een kleine vissers community met ca zeventig inwoners. Er is een kleine school, een lodge en vele huizen aan beide zijde van de inlet. Vroeger rond 1930 was het een grote vissers community van ca. twee a drieduizend inwoners. Maar de vissers community werd kleiner omdat ze hadden overbevist op haring, er een dam in de Colombia rivier tussen Oregon en Washington werd gebouwd waardoor de hoeveelheid zalmen en grootte van de zalmen behoorlijk afnam.

Port Alexander...

Rond half acht was er bedrijvigheid op de steiger en spraken we met verschillende vissers. Er was een "Troll closure open golftoernooi" van achttien holes voor de vissers en de bewoners van Port Alexander. Dit werd gepeeld bij laagwater op de drooggevallen kust van stenen, rotsen en grasland. De mannen moesten beginnen vanaf de steiger en over de inlet slaan naar de andere kant van de baai. Daarna stapten ze in een bootje en voeren met de dinghy naar de overkant. De vrouwen mochten aan deze kant van de inlet/baai beginnen.

golftoernooi...


Terwijl het toernooi aan de gang was liepen we eerst naar Raven Lodge waar we de Custom mochten bellen om te vertellen dat we in de Pan handle waren aangekomen. We waren niet in een haven waar we ons moesten melden zodat er geen notitie van werd gemaakt maar hij bedankte ons wel voor de attentie. Daarna liepen we verder over een board walk naar het einde van de baai waar de meeste holes waren. We moedigden de spelers aan en ondertussen maakten we een praatje. Het werd een gezellige ochtend.

Rond één uur belden we mijn moeder vanuit de bibliotheek en internetten we nog wat. We aten een late lunch in de kuip en spraken met verschillende vissers. Rond vijf uur was er een potlock en namen we een pak wijn mee. Het werd een gezellige avond waar we met veel bewoners praatten. Het golftoernooi wordt al voor de 35e keer gehouden en dit jaar was het extra druk aangezien er ook een visser werd herdacht. Op een gegeven moment ging ook het kleine museum open en konden we zien hoe groot Port Alexander vroeger was geweest.

01 augustus 2019
PORT ALEXANDER, BARANOF EILAND, PAN HANDLE, ALASKA(56 14.826 n 134 38 916 w)
Om kwart over vijf zeilden we zuidwaarts door de Sitka sound. Als eerst zeilden we langs een groep zeeotters die dichtbij elkaar lagen. Het leek wel of ze zo hadden liggen slapen. Verder zagen we meerdere walvissen en walvis spuiters.

In Biorka channel tussen Biorca eiland, verschillende kleine eilandjes en Baranof eiland hield de wind het voor gezien en moesten we motoren tussen de vele kelp velden door. Eenmaal op open zee kwam er een lichte bries maar hadden we wel meer swell. Doordat we halve wind zeilen hielden we de zeilen vol maar gingen we niet richting de kust. Rond tien uur nam de wind toe tot ca negen a tien knopen en konden we onze koers verleggen. Ruime wind met grootzeil aan de ene kant en voorzeil uitgeboomd aan de andere kant zeilden we richting de kust van Baranof eiland en Cape Ommanay.

Het was bewolkt maar af en toe kwam de zon door de bewolking heen. Onderweg moesten we weer goed opletten voor boomstammen en kelpvelden en zagen we nog twee walvissen. In de middag nam de wind toe tot vijftien en later twintig knopen zodat we twee reven in het grootzeil zetten. Vlak voor Cape Ommany rolden we het voorzeil weg omdat we anders te hard van de opbouwde golven surfden.

Rond acht uur zeilden we om de kaap en nam de wind gelijk af tot ca zes knopen en zagen we nog eens twee walvissen dichtbij. Eenmaal voorbij de kaap zeilden we noordwaarts de Zuid Chatham strait in langs de oostkust van Baranof eiland. Al snel liet de wind het afweten en moesten we het laatste stuk naar Port Alexander motoren. Toch apart op open zee stond er twintig knopen en golven, net om de kaap nam de wind gelijk af naar zes knopen en vlak water en een mijl verder is er geheel geen wind meer maar hadden we wel stroom mee. Rond negen uur kwamen we bij de steiger van Port Alexander waar het druk was met vissersboten. We gingen langszij één van de boten en spraken met de visser. Het bleek dat ze een visser die recent overleden was herdachten.

31 juli 2019
PROMISLA BAY, KRESTOF EILAND, PAN HANDLE, ALASKA(57 09.252 n 135 30 394 w)
We hoorden over de marifoon dat de wind niet meer dan tien knopen uit het noordoosten werd en omdat er buiten nog steeds een aardige swell staat besloten we binnen door te gaan i.p.v. de zee op.

Rond zeven uur motorden we de baai uit en verder zuidoostwaarts langs de kust door Salisbury sound naar Neva strait. Hier kregen we de beloofde tien knopen en met de stroom mee zeilden we heerlijk ruime wind tussen Baranof en Partofski eilanden en daarna door de Olga strait tussen Halleck en Krestof eilanden. We werden verschillende malen ingehaald door motorboten en vissersboten. Maar terwijl wij rustig voort zeilden zagen we een moeder hert met twee jonge op de kant, verschillende Bald eagles in de bomen en springende zalmen in het water. Het laatste stuk zeilden we halve wind en aan de wind om wat eilandjes en dan westwaarts naar Promisla bay bij Krestof eiland waar we een heleboel zeeotters zagen. Rond vier uur en na dertig mijl ging ons anker erin.

30 juli 2019
WEST ARM FLEMMING CHANNEL, CHICHAGOF EILAND PAN HANDLE, ALASKA(57 47.672 n 136 19 552 w)
Rond zeven uur scheen de zon volop en stond er een lichte bries. We zeilden vol tuig ruime wind en met de stroom mee het laatste stukje de Lisianski straat uit en verder open zee op zuidoostwaarts. Het was een mooie heldere zonnige dag zodat we alle bergtoppen nu goed konden zien, zelfs de hoge witte bergen van het gletsjergebied waar we een aantal dagen geleden langs zijn gevaren waren nu nog steeds goed te zien.

Helaas nam de wind af en bleef de swell zodat we terug naar de kant gingen en Flemming channel in motorden. In de pilot staat beschreven dat dit een tricky kanaal is en dat we dit eigenlijk met doodtij hoogwater moeten doen. Daarnaast is dit gebied niet goed in kaart gebracht en staan er geen dieptes alleen wat kruisjes waar rotsen zijn. Het was nu halftij en het werd hoogwater. Ik stond voorop en Paul stuurde en had de navigatiekaart in zijn hand. Het eerste stukje was goed herkenbaar doordat er een soort vaargeul tussen de kelpvelden doorliep. Later werd het wat lastiger en zag ik tweemaal een rots voor me opdoemen en moest Paul snel gas achteruit geven.

Rond kwart voor tien en na tien mijl ging ons anker er in West arm van Flemming channel in. We maakten ons klaar voor een wandeling naar de White Sulphur hotsprings. Met de dinghy motorden we naar het begin van de White Sulphur trail. Daarna liepen we ca. twintig minuten over een goed pad door het bos en wetland met verschillende kleine meertjes met waterlelies erin naar de cabine van de White Sulpher hotsprings die aan de kust van Bertha bay ligt. Hier aangekomen zagen we twee cabines. Eén met het bad van de hotspring en één die mensen kunnen huren o.a. kanoërs. Er waren drie mannen van parkbeheer bezig met onderhoud van de cabine die ze verhuren en daar spraken we een tijdje mee.

white sulphur hotspring...

Buiten tussen de rotsen zagen we ook verschillende natuurlijke poeltjes waar we in konden zitten. We verkleden ons in de cabine maar vonden het water in het bad te warm zodat we lekker buiten in de zon in een natuurlijk poel gingen zitten met uitzicht over Bertha bay. Onderwijl zagen we dat de wind langzaam toenam. Na iets meer dan een half uur kwamen we er puffend uit en wandelden terug naar de boot.

29 juli 2019
LOST COVE, CHICHAGOF EILAND PAN HANDLE, ALASKA(57 51.545 n 136 24 649 w)
De depressie is voorbij zodat we ons anker rond half negen ophaalden. Terwijl we dit deden zagen we hoe een zeeleeuw een zalm naar binnen probeerde te krijgen. Soms kwam hij recht omhoog met de zalm in zijn bek en soms sloeg hij met zijn kop op het water. We hesen de zeilen en vol tuig zeilden we Graves harbor uit waar we tussen de eilandjes een walvis spuiter zagen. Eenmaal op open zee hadden we nog een behoorlijke swell en ca tien knopen wind tegen. Minder dan de voorspelde vijftien knopen.

We maakten eerst een slag naar buiten maar besloten toch overstag te gaan en aan de wind zuidoostelijk de Cross Sound over te steken naar Lisianski inlet. Buiten stond teveel swell en de wind zou vandaag afnemen en naar het oosten draaien. Dat zou inhouden dat we de zeilen niet vol zouden houden en dus besloten we binnendoor te gaan.

In de Cross sound zagen we verschillende vissersboten vissen en een grote orka. Aangekomen in Lisianski inlet kregen we ruime wind en was de swell weg zodat we lekker rustig tussen Chichagof en Yakobi eiland door zeilden. Mooie groene heuvelachtige eilanden. Na ca zeven mijl ruime wind te hebben gezeild sloegen we Lisianski straat in en moesten we zuidwaarts verder kruisen. Na tweeën veertig mijl ging ons anker er in Lost cove bij Chichagof eiland in.

28 juli 2019
GRAVES HARBOR, VASTE LAND PAN HANDLE, ALASKA(58 16.492 n 136 41 164 w)
De nacht was nog steeds regenachtig en winderig. Overdag nam de wind en de regen langzaam af. Paul vervingen de koelvloeistof van de motor en ik deed wat huishoudelijke klusjes. In de middag keken we een film en toen het aan het eind van de middag genoeg was opgeklaard zaten we samen nog even buiten te genieten van de omgeving. Alle andere boten zijn ook blijven liggen.

27 juli 2019
GRAVES HARBOR, VASTE LAND PAN HANDLE, ALASKA(58 16.492 n 136 41 164 w)
Het regende hard maar er was geen harde wind in de baai. We zagen de wolken boven ons wel snel langs trekken, dus er staat buiten wel veel wind. Gelukkig liggen we nu lekker op anker. Tussen de buien door zaten we even in de kuip en dronken we koffie/chocomel maar al snel werden we naar binnen gejaagd omdat het weer hard begon te regenen.

We pakten alle vijf de administratie mappen. Dat wil zeggen alles wat we voor de reis en tijden de reis aan grote uitgave hebben gekocht zoals bootspullen en duurdere huishoudelijke spullen. We hebben in al die jaren (negentien jaar) alles erin gestopt en als we het nodig hadden bekeken het maar nooit echt iets weggegooid. Je kunt je voorstellen hoe de mappen uitpuilden! Tijd om deze is onderhanden te nemen. We kwamen opstart DVD's tegen van computers die al lang geleden zijn overleden en gebruiksaanwijzingen van spullen die we ook niet meer hebben. Het was wel leuk samen deze mappen door te lopen en oude herinneringen op te halen. Van vijf administratieve mappen zijn we terug naar vier mappen en een grote tas afval (hihi).

Toen Paul tussendoor even buiten keek zag hij een familie 'moose' op kant lopen, ouders met twee jongen. Snel ging ik naast hem staan. Ze liepen onze kant op totdat moeder ons in de gaten kreeg en omdraaide en de andere kant uitging terwijl vader rustig het water in liep. Zo ging de dag lekker rustig voorbij al waaide en regende het buiten aardig.

familie moose...
Aan het eind van de middag kwamen er nog twee vissersboten en een motorboot voor anker. Buiten is er storm en als de vissersboten hier gaan liggen moet het wel een goede plek zijn.

26 juli 2019
GRAVES HARBOR, VASTE LAND PAN HANDLE, ALASKA(58 16.492 n 136 41 164 w)
Yes, rond één uur vannacht trok de wind aan tot ca zes a zeven knopen wind en konden we de zeilen hijsen. In het donker zeilden we vol tuig aan de wind verder en omdat het zo donker was scheen de schijnwerper ook vannacht weer voor de boot uit.

Het was bewolk met een kleine maan en hier en daar een bui. Rond half vier werd het langzaam licht en kwam de zon door. Nu konden ver weg de kust al zien met de hoge bergen en daartussen de gletsjers. Helaas hield rond zeven uur de wind het voor gezien en moest het grootzeil weer naar beneden om het klapperen tegen te gaan. We motorden langs de kust met de hoge bergen punten die nu in de bewolking zaten en tussen de bergen de gletsjers waarvan de meesten zo zijn terug getrokken dat ze de zee niet meer bereiken. De zon scheen op dit alles zodat sommige gletsjers een prachtige blauwe tint kregen en andere wit bleven.

Rond twee uur kwam er gelukkig wat wind en konden we de zeilen hijsen. Het laatste stukje naar de entree van Graves harbor en door Graves harbor konden we vol tuig ruime wind bezeilen. Rond half vijf en na vierhonderd en tien mijl ging ons anker er in Graves harbor in. Gelukkig want we zijn het motoren echt goed zat! Nu kunnen we alles in dag tochten doen en dus wachten op wind...

Over de radio hoorden we o.a dat de zalmen geholpen worden om de watervallen op te komen. Er is te weinig water in de beken, rivieren en watervallen waardoor ze niet op eigen kracht naar boven kunnen komen. Ze worden beneden bij de watervallen in netten gevangen en dan met de helicopter omhoog gehesen en boven de watervallen weer uitgezet. Zo kunnen ze toch hun eitjes leggen.

25 juli 2019
GOLF VAN ALASKA (58 38.741 n 139 05 666 w)
In de nacht zeilden we met ca twintig knopen wind alleen met twee reven in het grootzeil en gingen twee a drie knopen omdat we bang waren boomstammen tegen te komen. Toen het rond half vier uur lichter werd zetten we het voorzeil bij en zo zeilden we met zeven a acht knopen snelheid verder.

Paul had wacht en onderwijl zag hij een long-tailed-jaeger die op de mast probeerde te gaan zitten. Toen de wind rond zes uur afnam tot ca. vijftien knopen haalden we de reven eruit. We kwamen vannacht één vissersboot tegen waarmee we contact over de marifoon opnamen.

long-tailed Jaeger...
De zon kwam door en het werd een mooie zonnige dag al was het soms wel wat bewolkt. Langzaam nam de wind steeds verder af en moesten we rond half elf de motor bijzetten. De zeilen begonnen te klapperen zodat we deze weghaalden. Vanaf half elf hebben we moeten motoren tot er rond half acht een tijdelijke lichte bries van een uur kwam. Dit was niet wat de weervoorspellingen hadden afgegeven, deze hadden gemiddeld tien knopen voor al deze dagen afgegeven.

Vandaag konden we ver weg de kant zien met de hoge bergen met de sneeuw en de gletsjers ertussen. Alleen de hoge toppen zaten in de wolken gehuld. Het is echt alles of niets of veel wind of geen wind! Nu ik dit rond negen uur schrijf hebben we 328 mijl gedaan en nog 144 mijl te gaan. Al motoren gaan we de vierde nacht in.

24 juli 2019
GOLF VAN ALASKA (58 54.707 n 141 41.696 w)
Vannacht waren we een echte motorboot. Rond twaalf uur werd de motor gestart en deze heeft bijna de hele tijd gelopen. Soms dachten we even dat we genoeg wind hadden en dan zeilden we weer een half uurtje om vervolgens de motor weer te moeten bijzetten. Op een gegeven moment begon het grootzeil te klapperen door de lichte swell zodat we het grootzeil naar beneden haalden. Het was bewolkt met een kleine maan maar het werd nog steeds niet echt donker. Rond half vier werd het langzaam steeds lichter maar de zon kwam niet door de bewolking heen. Om ons heen zagen we albatrossen en stormvogels vlak boven het water vliegen of in het water zwemmen.

Pas rond twaalf uur in de middag konden we de zeilen hijsen en met ca. vier knopen wind tegen zeilden we aan de wind langzaam verder richting de Panhandle van Alaska. De wind trok al snel aan tot tien knopen en de zon kwam door de bewolking heen en zo zeilden we heerlijk verder. Toen rond negen uur de wind tot ca. twintig knopen aantrok zetten we twee reven in het grootzeil en gingen we nog zes a zeven knopen. Het was inmiddels weer bewolkt geworden met hier en daar een bui. De golfen bouwden zich snel op en soms klapten we er vanaf.

Het werd nu een stuk lastiger om hout/boomstammen in het water te spotten. Toen het rond één uur donkerder werd zagen we het helemaal niet goed meer en haalden we het voorzeil weg en zetten de schijnwerper voorop de punt aan. Nu gingen we twee a drie knopen en konden we een klein stukje voor ons het water zien. Soms doken we de golf in en zagen we de lamp onder water schijnen en kwam de golf verder over de boot rollen. Zo zeilden we de rest van de nacht verder.

23 juli 2019
GOLF VAN ALASKA (59 30.326 n 145 56.760 w)
Rond twaalf in Paul zijn wacht nam de wind toe tot ca vijftien tot achttien knopen zodat we heerlijk ruime tot halve wind de nacht door zeilden. Toen het rond drie uur mijn wacht werd was het al licht en vertelde Paul dat het niet donker was geweest. Het was bewolkt en het regende af en toe. We moesten opletten voor boomstammen zodat als we wacht hadden we op de trap onder de buiskap stonden.

Toen ik mijn ontbijt wilde pakken viel de bak met meel open op het vloerkleed. Dit werd schoonmaken. Eerst met de stoffer en blik en daarna met de stofzuiger. Daar stonden we allebei niet echt op te wachten. Ik werd net wakker en Paul wilde gaan slapen.

Toen we bij Cape saint Elias aankwamen kregen we te maken met een rommelige zee, golven die terug kwamen en stroom tegen tij. De wind nam af zodat de zeilen begonnen te klapperen. We rolden het voorzeil in en zetten twee reven in het grootzeil om het klapperen tegen te gaan maar toen gingen we alleen nog door de stroom vooruit. We wilden voorbij de kaap komen zodat we de motor starten. Rond twee uur in de middag kwam er weer wat wind uit het noordwesten en hesen we de zeilen. Het water was vlak geworden zodat we rustig verder zeilden met ca. drie a vier knopen wind. Onderwijl hielden we wacht, sliepen en lazen de krant of een boek. Rond negen uur in de avond hadden we 148 mijl afgelegd en nog 296 mijl te gaan. We gaan de tweede nacht in.

22 juli 2019
GOLF VAN ALASKA (60 13.444 n 146 46.317 w)
Rond negen uur ging ons anker op en motorden we rustig de cove uit. Daarna hesen we de zeilen en vol tuig zeilden we rustig door Lone pass naar de zuidpunt van Lone eiland. Onderwijl zagen we drie walvissen zwemmen. We vermoeden dat het Humpback walvissen waren. Aangekomen bij Lone eiland hield de wind het voor gezien zodat we een tijd moesten motoren naar de noordkust van Eleanor eiland. Het was bewolkt maar langzaam kwam de zon door de bewolking heen. Vervolgens motor/zeilden we verder zuidoostwaarts, staken de Montaque straat over naar Hinchinbrook entrance waar we rond zeven uur en met de stroom mee naar buiten zeilden de Golf van Alaska in. Hier zagen we ver weg nog een walvis uit het water springen. Rond elf uur hadden we een prachtige rode zonsondergang. Daarna hield de wind het voor gezien en moest de motor alweer gestart worden.

We hebben een hele goede tijd in de PRINCE WILLIAM SOUND gehad. We hadden prachtig weer met veel zon, geen storm en weinig regen zodat we vaak ons (af)waswater uit de beekjes haalden. Wel hadden we vaak niet genoeg wind om van de ene naar de andere plek te zeilen. Het is een prachtig gebied met de vele grote gletsjers, de mooie eilanden en de vele ankerbaaien waar we konden wandelen of met de dinghy de baaitjes verder konden verkennen. Uiteindelijk zagen we de zalmen de rivieren/beekjes/watervallen op zwemmen. Het dierenleven viel dit jaar iets tegen, weinig walvissen, Bald eagles en beren. Maar wel meer orka's. Dit werd door de lokale bewoners ook beaamd. Waarschijnlijk omdat het te warm was.

21 juli 2019
OOST COVE PERRY EILAND, PERRY EILAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 42.613 n 147 53.087 w)
Rond half acht roeiden we naar de beek waar het nu laagwater was. We kwamen niet ver aangezien en alleen nog een klein smal stroompje tussen de stenen stroomde. We trokken de dinghy de kant op en liepen verder over het droog gevallen beekbed. We zagen veel zalmen met halve ruggen boven het water tussen de stenen door, door het lage water verder stroom opwaarts zwemmen. We konden ze nu echt goed volgen. Wauw wat een kracht zit er in die staart om het lichaam tussen en over de stenen verder de beek voort te duwen. Als het water wat dieper werd stopten ze om uit te rusten en na een tijdje roetsjen ze weer een stukje verder. Helaas waren er nu geen hongerige beren maar wel zagen we de viskoppen liggen.

Rond negen uur waren we terug aan boord en terwijl we koffie/chocomel in de kuip dronken zagen we de rimpels op het water onze kant opkomen. We haalden ons anker op en met ca. vier knopen wind zeilden we noordoostwaarts ruime wind Port Nellie Juan uit en verder langs de zuidkust van Perry eiland. Het was een zonnige dag zodat we de gletsjer en de groene eilanden in de buurt goed konden zien. Er waren vandaag geen commerciele vissersboten te zien dus ze mogen even niet vissen. Wel was het aardig druk met pleziervaartuigen. Nadat we de zuidkust gepasseerd waren zeilden we halve wind langs de oostkust van Perry eiland met de vele rotsen.

Rond drie uur kwamen we bij de nauwe ingang van Oost Perry cove. We hadden deze ankerplek van een kennis gekregen en de kaart gaf geen detail. Paul motorden langzaam door de passage terwijl ik voorop stond om de diepte in de gaten te houden. Toen ik dacht dat het te ondiep werd hadden we nog vijf meter onder de kiel (we steken twee meter). Eenmaal in de cove werd het weer dieper en ging ons anker er na achttien mijl in. Er is hier een klein stroompje waar we water haalden en daarna maakten we een wandeling. Eerst door een smal stukje bos/struiken en vervolgens over de meadow/wetland de heuvel op naar het meertje. Daar aangekomen zagen we oranje frambozen die we plukten en opaten. Heerlijke zoete frambozen! Rond zes uur waren we terug aan boord en aten we in de kuip ons avondeten.

20 juli 2019
MINK EILAND, PORT NELLIE JUAN, VASTE LAND PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 35.731 n 148 14.930 w)
Het was bewolkt toen ik vanochtend begon met de yoga in de kuip. Na een paar oefeningen werd ik weggepest door de muggen die overal om me heen zoemden. Binnen deed ik de rest van de yoga en daarna dronken we chocomel/koffie. Rond negen uur roeiden we naar de kant en wandelden we over Meadow/wetland de heuvel op naar twee kleine meertjes verderop. We vervolgde ons pad naar de top van de heuvel vanwaar we uitzicht hadden over Port Nellie Juan.

Rond half elf waren we terug en zeilden we vol tuig ruime wind rustig noordoostwaarts door Port Nellie Juan. De zon kwam door de bewolking heen en achter ons zagen we het gletsjergebied waar de zon nu op scheen. Wat blijft dat toch mooi! De wind draaide en nam af zodat we halve wind verder dobber/zeilden. We hadden geen haast zodat we ons met de stroom mee lieten drijven en onderwijl keken we in de kuip een documentaire over hoe de echte rijken de wereld al jaren manipuleren. Veel wisten we al maar toch is het best confronterend z'n documentaire te zien.

Rond drie uur kwam er meer wind en zeilden we naar Mink eiland waar we tussen het vasteland en Mink eiland na acht mijl ons anker erin gooiden. Met de dingy roeiden we naar de beek iets verderop en zagen we grote hoeveelheden zalmen de beek op zwemmen. We roeiden verder de beek op langs een grasland. Op een gegeven moment zagen we een groot stuk plat liggend gras met meerdere zalm karkassen. Toch roeiden we tot het ondiepe gedeelte van de beek en liepen al klappend in onze handen langs het stroompje waar de zalmen tussen de rotsen door omhoog probeerden te komen. Wat een afschuwelijk einde hebben die zalmen om zo gehavend de beek/rivier/waterval op te moeten komen om de eitjes te leggen en vervolgens te sterven. Als ze van te voren al niet gepakt zijn door een beer, bald eagle of meeuw.

19 juli 2019
NELLIE JUAN ANCHORAGE, PORT NELLIE JUAN, VASTE LAND PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 28.470 n 148 19.176 w)
Het was bewolkt toen we rond kwart voor acht ons anker ophaalden en het laatste stukje door Culross pass zeilden. Aangekomen op de hoek zeilden we ruime wind zuidwestwaarts Port Nellie Juan in. Een grote fjord met aan het einde de Nellie Juan gletsjer. Langzaam kwam de zon tevoorschijn en konden we de Nellie Juan gletsjer die tussen de hoge kale bergtoppen ligt goed zien. De wind draaide tegen zodat we het tweede gedeelte moesten kruisen. Onderweg zagen we een groep orka's en enkele zeeotters waaronder een zeeotter met jong op de buik.

Rond kwart voor één ging ons anker er na dertien mijl in Nellie Juan anchorage in. Een mooie baai die rondom goed beschut is met een groen heuvelachtig landschap. Na de lunch stapten we in de dinghy en motorden we naar de moraine van de gletsjer die zich al heel ver heeft teruggetrokken. Eigenlijk wilden we naar de gletsjer zelf maar bij de moraine aangekomen is er een niet zo brede doorgang tussen de moraine en het vasteland waardoor er aardig wat stroming stond. We hadden nu wel stroom mee maar het zou nog lang duren eer we weer stroom mee naar buiten zouden krijgen.

Nellie Juan Anchorage...
We besloten naar de moraine te gaan en vandaar naar een waterval te wandelen. Toen we bij de beek aankwamen zagen we al enkele zalmen de beek op zwemmen. We hesen de dinghy op de kant en liepen door het hoge gras naar en langs de beek. Even verderop was de beek erg ondiep en zagen we enorm veel zalmen worstelen tussen de stenen verder omhoog te komen. Wauw wat een zalmen! We liepen verder tot de waterval en daar zagen we de zalmen proberen de waterval op te zwemmen. Maar dat lukte niet erg en wij vermoeden dat de waterval normaal veel groter is.

zalmen in weinig water...

Toch wel een beetje eng zo dichtbij een beek met zoveel zalmen en het hoge gras rondom ons. We liepen terug naar de dinghy en konden vandaar op veilige afstand alles goed zien. Nu maar hopen dat er een hongerige beer komt om een zalm te vangen. We zaten al een tijdje en werden opgegeten door de muggen zodat we besloten toch maar terug te gaan. Helaas geen hongerige beer!

Toen we terug in de ankerbaai aankwamen zagen we nog een Gillnetter (visboot) in de baai liggen. We gingen er heen en maakten een praatje. Hij viste al meer dan dertig jaar in de Prince William sound en dit was een goed (normaal) seizoen voor de vissers. Hij had ook gemerkt dat er minder walvissen waren maar hij vond ook dat er minder Bald eagles waren dan normaal.

18 juli 2019
PITURESQUE COVE, VASTE LAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 37.963 n 148 12.265 w)
Gisteravond kwamen er twee vissersboten de baai in die hier ook voor anker gingen. Rond acht uur vanochtend motorden ze weg. Ze mogen weer een aantal uur vissen op zalmen! Het was een mooie zonnige dag zodat ik de vuile was uitspoelde en ophing. Daarna deed ik mijn yoga en dronken we koffie/chocomel in de kuip. Ik zat in de dinghy met mijn voeten in het water te genieten van de omgeving en zag de zalmen in de baai springen terwijl Paul binnen een boek las. Daarna ben ik ook naar binnen gegaan om verder te gaan met mijn reflexology want het is veel te warm in de zon zonder wind.

Rond twee uur kwam er een bries en met stroom mee zeilden we vol tuig de baai uit en verder door Culross pass zuidwaarts. Culross pass in een mooie route tussen verschillende kleine eilandjes en aan de ene kant de hoge bergen van het vasteland en aan de andere kant het groene heuvelachtige Culross eiland. Rond vijf uur ging ons anker er bij Picturesque cove in en motorden we met de dinghy naar de waterval. Twee jaar geleden zijn we hier ook geweest en toen zwommen er zoveel zalmen voor de waterval dat we ze bijna konden pakken.

zoek de springende zalm...

We waren toen wel twee weken later. Nu zwommen er ook wel zalmen maar veel minder dan twee jaar geleden. Toch zagen we weer hoe de zalmen de waterval opspringen. Op de terugweg zagen we een kleine stroompje waar we water haalden voor de volgende was. Terug aan boord aten we een laat avondeten.

water halen...

17 juli 2019
CULROSS COVE II, CULROSS EILAND, PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 44.514 n 148 11.903 w)
Rond half vijf kwam de westenwind opzetten en nam snel toe tot vijfendertig tot veertig knopen zodat we achter ons anker lagen te slingeren. De wind tunnelt hier precies tussen de bergen met de gletsjers door. Dit hadden we vorige keer ook al meegemaakt waardoor dit niet echt een favoriete ankerplek van ons is. Het anker zat er gelukkig goed in zodat we ons nog even omdraaiden.

Rond zes uur ging ons anker op en zeilden we met alleen een klein stukje voorzeil ruime wind oostwaarts terug door Pass canal. Er stonden kleine golfjes en soms zagen we het water los komen. Op een gegeven moment klapte het voorzeil naar de andere kant waardoor er een grote scheur in kwam (zeil is ook al twintig jaar oud). We zetten de boom erin zodat het zeil niet nog een keer naar de andere kant kon klappen maar uiteindelijk haalden we het weg om deze scheur niet groter te laten worden. Alleen op mast en giek gingen we nog vooruit. Verderop werd de wind minder en starten we de motor. We haalden het voorzeil naar beneden en plakten de scheur.

Inmiddels was de wind gedraaid en nog maar ca. vijf knopen zodat we vol tuig verder oostwaarts kruisten. De zon kwam door en het werd een mooie zonnige dag zodat we de omgeving goed konden zien. De hoge bergen met de vele gletsjers ertussen. Het is de laatste zomer dat we zo noordelijk naar Alaska gaan en we zullen dit zeker gaan missen!

Aangekomen in Culross pass zeilden we halve wind tussen het vasteland en Culross eiland naar Culross cove II waar ons anker er rond kwart over één en na drieëntwintig mijl inging. We aten een lunch in de kuip en daarna roeiden we met de dinghy naar de kant om een wandeling te maken. Als eerste liepen we over een trail tussen de bomen en struiken (waaronder frambozen struiken) door. Daarna kwamen we in een Meadow/wetland landschap en wandelden we verder de heuvel op. We klapten ondertussen in onze handen want we zagen hier en daar berenpoep liggen. Op een gegeven moment zagen we een groep vogels uit het grasland wegvliegen en één vloog dichtbij de boom in. Het bleken Lesser Prairie chicken (soort parelhoen) te zijn.

lesser prairie chicken...

Terug aan boord was het tijd om te douchen en de kleren in de was te zetten. Toen we ons avondeten in de kuip aten zagen we een zwarte beer van het pad komen die we vanmiddag hadden bewandeld. Hij liep even het kiezelstrand op om daarna gelijk weer om te draaien en terug in de bosjes te verdwijnen. Oeps het was geen trail door de bosjes maar een berenpad dat we gevolgd hebben. (hihi).

16 juli 2019
WHITTIER, PASS CANAL, VASTE LAND PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 47.176 n 148 42.857 w)
Om zeven uur ging ons anker op en zeilden we vol tuig ruime wind Shotgun cove uit. Ondertussen zagen we dat er boven in het grootzeil een gat zat. Toen we goed keken zagen we dat het stiksel los was. Aangekomen in Pass Canal stond er heel weinig wind en haalden we het grootzeil naar beneden. We motorden verder westwaarts naar Whittier aan het einde van Pass canal en onderwijl naaiden we het zeil. Twee jaar geleden hebben we hier ook geankerd maar toen we nu op dezelfde plek wilde ankeren bleek de monding van de beek meer te zijn dicht geslibd en zijn we naar de overkant van de fjord gegaan.

Toen het zeil klaar was motorden we met de dinghy naar de Marina. Tijd voor een goede wandeling! We liepen de Portage trail die door groen struikgewas de heuvel op gaat naar achthonderd meter vanwaar we uitzicht hadden over de Portage gletsjer met het meer aan de ene kant en Pass canal aan de andere kant. Het was droog en de bewolking trok steeds meer weg zodat we aardig goed zicht kregen. Een mooie wandeling waar we ondertussen frambozen van de struiken plukten en ze opaten.

wandeling onderweg...
Rond half twee waren we terug en gingen we naar Hotel inn om te internettenen en mijn moeder te bellen. Heerlijk weer even Nederlands nieuws in plaats van al dat Amerikaanse nieuws over Trump! Rond half zes waren we terug aan boord tijd voor het avondeten.

15 juli 2019
HEAD SHOTGUN COVE, PASS CANAL, VASTE LAND PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 47.261 n 148 33.907 w)
Het heeft de hele nacht en bijna hele dag hard geregend zodat alle watertanks en emmers weer gevuld zijn. Rond negen uur besloten we in de regen naar het einde van Shogun cove te motoren. Toch weer een ander plekje!

De rest van de dag ochtend zaten we binnen en was ik bezig verder te gaan met mijn reflexologie boek (studie). Paul was bezig met de GPS en de stuurautomaat. De stuurautomaat geeft geen NMEA signaal meer door van de GPS. We hebben hier de laatste tijd al vaker naar gekeken en ook vandaag kwam er geen oplossing.

Na de lunch keken we een film en daarna gingen we onderuit met een boek. Toen het aan het eind van de middag droog werd gingen we buiten in de kuip zitten om te genieten van de natuur. Op een gegeven moment kwamen er drie kanoërs langs en de leider begon aan ons te vragen waar we vandaan kwamen en wat we allemaal gedaan hadden. Het bleek dat hij uit England kwam, dat hij ook een zeilboot heeft en dat hij ook de wereld wil gaan rond zeilen. We spraken af aan het begin van de avond langs te komen. Na het avondeten motorden we met de dinghy naar hun kamp waar we bij een vuurtje gezellig verder praatten. De andere twee kanoërs kwamen uit Israel dus genoeg stof om over te praatten.


14 juli 2019
SHOTGUN COVE, PASS CANAL, VASTE LAND PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 47.698 n 148 32.103 w)
Het was bewolkt en het regende en als het even droog was stikte het van de muggen zodat we niet buiten konden zitten. Rond half elf toen het water hoog genoeg was om over een ondiepte de lagoon te kunnen verlaten ging ons anker op. We zeilden rustig Bettles bay uit. Aangekomen in Port wells kregen we ca. acht knopen noordenwind en zeilden we ruime wind met voorzeil aan de ene kant en grootzeil aan de andere kant terug zuidwaarts en verder westwaarts Pass canal in richting Whittier. In Pass canal was het druk met motorbootjes. Om kwart over vier en na achttien mijl ging ons anker er in Shotgun cove in. Het regende harder zodat we naar binnen gingen en naar het nieuws op de radio luisterden.

13 juli 2019
BETTLES LAGOON IN BETTLES BAY, PORT WELLS, VASTE LAND PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 57.548 n 148 19.014 w)
Rond negen uur haalden we in de miezerregen ons anker op en kruisten we langzaam noordoostwaarts door Port wells twee baaitjes verder naar Bettles bay. We motor/zeilden noordwaarts door Bettles bay naar Bettles lagoon waar ons anker er rond twaalf uur en na zeven mijl inging. Een mooie ankerplek waar we op 29 juli 2017 met Nicolette ook hebben gelegen.

Na de lunch klaarde het iets op zodat we de hoger gelegen gedeeltes van de bergen met de teruggetrokken gletsjers konden zien. Het gletsjers ijs is echt blauw van kleur dat zich onderscheid van de vers gevallen sneeuw/ijs dat wit is. We motorden naar de monding van de rivier waar het twee jaar geleden wemelde van de zalmen die de rivier op wilden en waar we een zwarte beer zagen vissen. Nu zagen we veel minder zalmen en het leek wel of de zalmen ook kleiner waren zodat we een tijdje bleven rond dobber met de dinghy in de hoop een beer te spotten, maar helaas die lieten zich niet zien. Misschien is het nog iets te vroeg! Terug aan boord deden we wat klusjes en daarna gingen we onderuit met een boek.

12 juli 2019
PIRATE COVE, PORT WELLS, VASTE LAND PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 39.987 n 148 05.898 w)
Ook vanochtend regende het licht en was het nog steeds erg bewolkt zodat we een dag bleven liggen. Ook de Sari Timur bleef liggen zodat we afspraken in de avond bij hun te komen eten. Ik deed wat administratieve klusjes en Paul was bezig op de computer.

Na de lunch werd het droog en klaarde het iets op zodat we besloten een wandeling over het kiezelstrand te maken naar het einde van de baai. We roeiden naar de kant en tijdens het wandelen klapten we in onze handen en spraken met luide stem. Langs het strand groeide een dicht struikgewas waaronder bramen struiken met rijpe bramen. Aan het einde was een kleine beek met heel weinig water.

Terug aan boord zaten we nog even in de kuip en daarna gingen we onderuit met een boek. Rond vijf uur gingen we naar Mark en Paulien waar we lekker aten en gezellig verder praatten.

11 juli 2019
PIRATE COVE, PORT WELLS, VASTE LAND PRINCE WILLIAM SOUND, ALASKA (60 39.987 n 148 05.898 w)
Het was bewolkt en het regende licht toen we vanochtend om negen uur ons anker ophaalden en de zeilen hesen. We kruisten met ca. zeven knopen wind verder noordwaarts door Perry pass tussen Culross en Perry eiland.

Op een gegeven moment zagen we een andere zeilboot en op de AIS zagen we dat Mark en Paulien waren met de Sari Timur. Hun hebben vier jaar geleden in Japan ontmoet. We riepen hun op en het bleek dat zij ook op weg waren naar Port Wells. We spraken af om elkaar in Pirate cove te ontmoetten.

Wij kruisten rustig verder en onderweg moesten we opletten voor vissersboten die hun netten uit hadden. Als we een rode/oranje boei in het water zagen wisten we dat dit het einde van een net was en moesten we eerst zoeken naar welke boot het net liep alvorens er langs te zeilen. We hoorden op het nieuws over de radio dat het zeewater veel te warm is en dat de zalmen die de rivier op moeten zwemmen oververhit raken en hierdoor sterven aan een hartaanval.

Rond half drie kwamen we aan in Pirate cove waar de Sari timur al op anker lag. Na twintig mijl ging ook ons anker erin en daarna gingen we naar Mark en Paulien. Het was een gezellig weerzien. Zij hebben de laatste jaren in Seward gewerkt en zijn nu weer op reis. Zij kwamen naar port Wells om de gletsjers te bekijken maar nu het zo bewolkt is wachten ze een paar dagen tot het weer wat opklaart.

10 juli 2019
CULROSS COVE, CULROSS EILAND, PRINCE WILLIAM SOUND, (60 39.987 n 148 05.898 w)Dat hebben we geweten om in een baai met een grote waterval en daarachter een lagoon te gaan liggen. Gisteravond hadden we al veel last van muggen in de kuip maar vannacht hadden we veel muggen in de slaaphut GRRR. We hadden al een horgaas voor de deuringang gespannen maar nu bleek dat ze door de kier van het voorluik kwamen. Paul ging er rond drie uur uit om een horgaas over het luik te spannen maar daarna moesten we nog wel alle muggen die vol met bloed zaten doodslaan. Toen ik vanochtend met mijn koffie buiten wilde gaan zitten werd ik weer aangevallen door de muggen zodat ik binnen mijn yoga ging doen.

Paul en ik dronken binnen koffie/chocomel en gelukkig kwam er een lichte bries zodat we ons anker ophaalden en rustig Ewan bay uit zeilden. We zagen verschillende Bald eagles in de bomen en vele zeeotters in het water waarvan er één moeder met jong. Het jong zwom naast de moeder maar toen we in de buurt kwamen greep de moeder het jong en moest het op de buik blijven liggen. Lekker veilig bij moeders!

zeeotter met jongen...
Het was bewolkt en met ca. zes knopen zuidwestenwind zeilden we voor de wind noordoostwaarts door Dangerous passage tussen het vaste land en Chenega eiland. Vervolgens zeilden we verder voor de win noordwaarts door Knight eiland passage naar Culross eiland. De zon kwam door en het werd een mooie zonnige namiddag. We zeilden in een gebied waar normaal veel vissers vissen. Maar vandaag was het rustig. Over de marifoon hoorden we dat ze morgen om acht uur weer mogen beginnen met vissen. Dus aan het eind van de middag zagen we vele vissersboten weer terug naar hun visplek motoren om de nacht daar door te brengen en morgen om acht uur gelijk te beginnen.

Toen we bijna bij onze ankerplek aankwamen kregen we nog even bezoek van drie Dall's Porpoise dolfijntjes die voor de boeg een stukje mee zwommen. Weer een dag dat we geen walvissen hebben gezien, zelfs geen spuiters ver weg. We verbazen ons hier hogelijk over, WAAR ZIJN ALLE WALVISSEN? Misschien heeft het te maken met de temperatuur van het zeewater die is bijna twintig graden, veel te warm voor hier! Rond half zeven ging en na zesentwintig mijl ging ons anker er in Culross cove in.

09 juli 2019
HEAD EWAN BAY, PRINCE WILLIAM SOUND, VASTE LAND, ALASKA (60 23.979 n 148 09.186 w)
Het was zonnig en windstil toen we rond half acht koffie/chocomel in de kuip dronken. De groene bergen met daarboven de kale rots formaties waar hier en daar nog wat sneeuw op lag weerspiegelde in het water. Rondom de boot dreven hier en daar wat ijsschotsen.

Om acht uur motorden we met de dinghy ca drie mijl verder tussen de ijsschotsen door naar het einde van Icy bay waar de Tiger gletsjer ligt. Terwijl we zo motorden werd het kouder en kouder en zagen we verschillende malen zeeotters of zeehonden op grotere stukken ijs liggen. Gelukkig hadden we onze winterbroeken en winterjassen aan en had ik zelfs wanten bij me die ik dichtbij de gletsjer aan deed. Wauw wat een gletsjer. Wat een ijsformaties en hoe blauw sommige stukken ijs zijn! We hoorden menig maal flink gerommel en zagen brokken ijs van de gletsjer afbreken de baai in. Het duurde nog vrij lang tot de golven bij ons waren. Hieraan zagen we hoever we eigenlijk nog van de gletsjer afwaren al dachten we dat we vrij dichtbij waren. De gletsjer is ook zo enorm groot en hierbij zijn wij wel heel erg klein (Als je de op Google kaart kijkt kun je zien dat er hier een heel groot gletsjergebied achter ligt dat tot aan Whittier en verder).

Op de terugweg motorden we langs een strand waar een beek (smeltwater van ijs op de bergen)uitkwam met daarachter wat hoger struikgewas. We wilden even de benen strekken en dus maakten we een stop en wandelden over het kiezelstrand naar de beek en langs de beek richting de groene vegetatie. Terwijl ik foto's van bloemen nam hoorde ik Paul zeggen "CAR EEN ZWARTE BEER, HEEL RUSTIG TERUG LOPEN". Ik keek op en daar stond Paul aan de ene kant van de beek en de zwarte beer tussen de bosjes al kauwend aan de andere kant op nog geen vijftig meter afstand. Paul liep langzaam terug naar de dinghy terwijl de zwarte met zijn neus in de lucht stond en ons rook. Ik liep eerst een stukje terug maar draaide me toen om, om foto's te maken terwijl de zwarte beer maar met zijn neus omhoog stond en mijn/onze richting in keek. Toen bedacht ik me dat ik muesli repen en pinda's in mijn tas had, oeps. Ik liep terug naar de dinghy en snel schoven we de dinghy te water. De beer keek ons na en wandelde toen rustig de bosjes in om verder te eten. Hij at besjes van de struiken.

zwarte beer...
Bijna terug bij de boot komt er een waterval/beek van gesmolten ijswater naar beneden. Hier haalden we water voor de was want het heeft al heel lang niet meer geregend. Na de lunch in de kuip haalden we ons anker op en zeilden we ruime wind noordoostwaarts tussen de ijsschotsen Icy bay uit. We staken Knight eiland passage over en verder door Dangerous Passage tussen het vasteland en Chenega eiland door naar Ewan bay.

In Icy bay hadden we lichtblauw/turquoise water (zeewater vermengd met ijswater) en was de temperatuur van het water ca. elf graden. In knight eiland passage zagen we een duidelijke scheiding van lichtblauw naar donkerblauw zeewater. De watertemperatuur liep gelijk op van elf naar veertien graden en eenmaal in Dangerous passage werd het zeewater ca. zeventien graden. Rond kwart over vier en na vijftien mijl ging ons anker er aan het eind van Ewan bay bij de waterval in.

Tiger gletsjer...


zeeotters op ijsschots...

08 juli 2019

TIGER BLIGHT, ICY BAY, PRINCE WILLIAM SOUND, VASTE LAND, ALASKA (60 12.179 n 148 21.372 w)
Toen we rond acht uur in de kuip koffie/chocomel dronken scheen de zon volop. Het was laag water zodat een groot stuk land droog gevallen was en we de twee beekjes die hier in uitkomen goed konden zien.

Op een gegeven moment zagen we een zwarte beer links van het beekje uit de bosjes komen en gras eten bij de monding. Zwarte beren zijn niet al te groot en soms lastig te zien in het gras. Toen hij ons rook ging hij op zijn achterpoten staan en daarna at hij gewoon door rustig verder al lopend naar links. Even later zagen we een tweede zware beer aan de rechter kant van de beek gras eten die langzaam naar rechts liep en de bosjes weer in. We verbaasden ons dat ze nu nog gras eten we hadden verwacht dat ze nu meer bessen en bramen zouden eten. Dichtbij zagen we een Bald eagle in de boom zoekend naar een vis in het water. Op een gegeven moment vloog hij op en dook met zijn poten in het water maar helaas geen vis! Even verderop stond een reiger in het water die heel langzaam naar iets toe liep. Op een gegeven moment schoot zijn kop het water in en kwam eruit met een visje in zijn bek.

Na de lunch ging om half één ons anker op en motorden we Orca cove uit. In Whale bay kregen we een lichte bries en kruisten we langzaam Whale bay uit om Duel head noordwaarts en de volgende baai "Icy bay" weer in. We zeilden tussen verschillende ijsschoten en naarmate we Icy bay verder door kruisten kregen we steeds meer ijs van de gletsjers. Nassua fiord is een zijtak van Icy bay waar twee gletsjers in uit monden de Chenega en de Tiger tail gletsjer. Aan het eind van Icy bay ligt de grote Tiger gletsjer. Alle gletsjers waren goed te zien met dit mooie weer. Gelukkig is het heel rustig weer (weinig wind) zodat we na twaalf mijl rond kwart over vijf ons anker er in Tiger bight in konden gooien.

07 juli 2019
ORCA COVE, WHALE BAY, PRINCE WILLIAM SOUND, VASTE LAND, ALASKA (60 13.983 n 148 15.574 w)
Vanochtend lagen wij in Auk bay in de zon terwijl de Prince William sound en Port Bainbridge in de mist lagen. Na het ontbijt, koffie/chocomel en yoga in de kuip ging ons anker rond tien uur op. In de mist en met een lichte bries zeilden we vol tuig halve wind Port Bainbridge oostwaarts over naar Prince of Wales passage. We hadden de radar en de AIS radar aan aangezien we minder dan 100 meter zicht hadden. Aangekomen aan het begin van Prince of Wales pass tussen Bainbrige en Evans eiland konden we noordwaarts ruime winder verder zeilen.

Al snel nam de wind toe tot ca tien a vijftien knopen en trok de mist op zodat we de omgeving weer goed konden zien. Mooie groene heuvels met als kust soms kliffen en soms weer kiezel/zand stranden. Aangekomen aan de noordkaap van Bainbridge eiland zeilden we halve wind verder door Knight eiland pass noord westwaarts langs het vaste land. Inmiddels was het een mooie zonnige dag geworden. Onder het zeilen zagen we springende zalmen, zee-otters, Bald eagles in de bomen en in Knight eiland pass kwamen daar ook nog ijsschotsen bij.

Toen we Whale bay in zeilden kregen we wind tegen zodat we het laatste stukje naar Orca cove moesten kruisen. Hier ging ons anker er rond half zes en na achtentwintig mijl in. Na het avondeten roeiden we met de dinghy door de baai en langs de kant van de baai waar twee beekjes uitkomen maar helaas zagen we geen beren. Later zaten we nog even buiten in de kuip toen we een zwarte beer over de rotsen zagen wandelen, wauw!

06 juli 2019
AUK BAY, PORT BAINBRIDGE, PRINCE WILLIAM SOUND, VASTE LAND, ALASKA (60 00.641 n 148 24.519 w)
Om vijf uur motorden we door de dichte mist (geen honderd meter) Drifwood bay uit en verder langs de Kenai Peninsula oostwaarts. We gingen zo vroeg omdat er dan nog geen kleine vissers motorboten en geen toeristenboten voeren. We hadden de radar en de AIS radar aan en om de beurt keken we daarop. De weersvoorspelling had vijftien knopen uit het zuidenwesten voorspeld maar ook vandaag zagen we daar niets van. Dit is nu al de derde keer dat we dit stuk moesten motoren terwijl er wel wind voorspelt was GRR!

Rond acht uur begonnen we visboten op de AIS en radar waar te nemen en af en toe zagen we die boot ook even uit de mist opdoemen. De hele éénendertig mijl hebben we in de dichte mist moeten motoren. Gelukkig hebben we radar en AIS radar dat maakte het een stuk makkelijker.
Om één uur lagen wij in Auk bay in de zon en was de rest van de Prince William sound in de mist gehuld. Na de lunch douchten we en waste ik de kleren. Daarna gingen we onderuit met een boek.

05 juli 2019
THUMB BAY RESURRECTION BAY, KENAI PENINSULA, ALASKA (60 00.244 n 149 18.046 w)
We lagen in de dichte mist toen Paul vanochtend buiten keek en zag dat er een kleine motorboot zonder radar tussen ons en de kant motorden. Wij lagen al aardig dichtbij de kant dus Paul vond het niet veilig meer hier te blijven liggen. Ons anker ging half zes op om door de dichte mist richting de uitgang te motoren. Paul zat grotendeels binnen achter de radar en ik buiten om op hout en andere kleine boten te letten. Vaak hoorde ik de boten om ons heen wel maar zag ze niet.

Rond kwart voor acht ging ons anker er na tien mijl in Thumb bay in. Toen de mist even wat optrok zagen we nog twee kleine motorboten bij ons in de buurt op anker liggen. Langzaam trok de mist steeds een beetje meer op en zagen we de hoge groene bergen met op enkele plekken nog wat ijs om ons heen.

DRIFTWOOD BAY BAY, KENAI PENINSULA, ALASKA (59 54.449 n 149 15.414 w)
Rond één uur kwam er ca tien knopen wind uit het zuiden en ging ons anker op. Het zicht was gelukkig een stuk beter zodat we naar de uitgang van Resurrection bay kruisten en verder tussen Cape Resurrection en Barwell eiland. Aangekomen bij de kaap was de zon door de mist heen gebrand en was het een zonnige middag geworden.

Op Barwell eiland zagen we een kolonie zeeleeuwen liggen waarvan er één heel erg gebeten was. Nadat we de kaap gepasseerd waren hield de wind het voor gezien zodat we het laatste stuk oostwaarts langs de Kenai Peninsula moesten motoren naar Driftwood bay. We motorden vlak langs de kant zodat we de steile kliffen goed konden zien en verder zagen we heel veel meeuwen, aalscholvers, Tufted puffins, springende zalmen en vissersboten die hier visten. Tussen de kliffen zagen we een nest van de Bald Eagles met twee Bald Eagles erop maar geen jongen.

zeeleeuwen...

een Tufted puffin....
Bald eagles...
Rond vijf uur ging ons anker er na achttien mijl in Driftwood bay in. Toen we nog even buiten in de kuip zaten zagen we een Bald eagle het water in duiken en vervolgens zwom hij met zijn vleugels naar de kant. We dachten dat hij een grote vis had gevangen maar toen hij op de kant stapte zat er geen vis tussen zijn klauwen. We vermoeden dat de vis te zwaar was.

04 juli 2019
SEWARD, RESSURECTION BAY, KENAI PENINSULA, ALASKA (60 06.727 n 149 26.031 w)
INDEPENDENT DAY
Het was alweer een mooie heldere zonnige dag zodat we besloten aan boord te blijven en de dames marathon-race die om elf uur begon vanuit de kuip te bekijken. Het eerste deel was door het bos maar de tweede helft ging stijl over gravel en konden we ze met de verrekijker heel duidelijk zien rennen en ook het eerste gedeelte dat steil naar beneden ging was goed te volgen, voornamelijk doordat ze een stofwolk achter zich lieten. Nadat de meeste (snelste) dames weer beneden waren gingen we naar de kant waar we nog net de parade zagen en mijn moeder belden.

marathon ca. 1000 m hoog...
Om twee uur begon de start van de mannen die we in het centrum zagen. Na drieënveertig minuten was de eerste man terug. Hij had de weg naar boven in drieëndertig minuten afgelegd en in tien minuten was hij weer beneden in het centrum. Wauw en dat voor een kleine duizend meter hoogte! De tweede herkenden we van de film die was een paar jaar geleden de winnaar. Dit jaar stond in het teken van iemand die de race voor de vijftigste keer deed, hem herkende we ook van de film. Leuk om de race en de sfeer zo mee te maken. Het was behoorlijk warm zodat we met de shuttle bus naar de Safeway gingen om daar een ijsje te eten en daarna liepen we terug naar de haven. Rond half zeven waren we terug aan boord.

03 juli 2019
SEWARD, RESSURECTION BAY, KENAI PENINSULA, ALASKA (60 06.727 n 149 26.031 w)
Rond vier uur kwam de zon op en begon het te waaien. Toen we vanochtend buiten keken was er minder rook in de lucht maar waaide het nog steeds ca twintig knopen. Rond tien waren we bij de bibliotheek waar we mijn moeder belden en even wat internetten. Daarna liepen we door het centrum waar verschillende straten waren afgezet en nu allemaal kraampjes stonden, veelal eettentjes. Het was gezellig druk in de straten.

Op een gegeven moment kwamen we met iemand in gesprek die een First 47.7 zeilboot heeft en die volgend jaar wil vertrekken naar Mexico en misschien verder de Pacific in. Hij nodigde ons uit om in de namiddag langs te komen zodat we eerst een wandeling door het bos en langs een meertje konden maken. Rond vier uur was er een film over mount Marathon. Elke 4e juli (Independent-day) wordt hier een marathon gehouden naar de top (kleine 1000 meter) van de berg en terug. In de film spraken winnaars uit Seward over de race en zagen we beelden van hun wedstrijden. Na de film gingen we naar de First 47.7 waar we de eigenaar met zijn vrouw ontmoetten. Hij wilde veel weten en Paul gaf advies over wat hij kon doen. Ondertussen vertelde ik andere dingen aan haar.

Rond half zeven wandelden we naar de bushalte van een gratis shuttelbus die door Seward rijd. We stonden al een tijdje te wachten toen een chauffeur van de Kenai Peninsula bustour vroeg waar we naartoe moesten. We vertelden dat we naar de Safeway moesten. Hij kreeg pas rond acht uur weer mensen zodat we bij hem instapten en hij ons naar de Safeway bracht. Onderwijl bleek dat hij graag een zeilboot wilde kopen dus toen hij ons kwart over zeven afzetten wilde hij ons om kwart voor acht ook wel weer ophalen. Dus deed ik snel boodschappen en werden we om ook weer opgehaald en zette hij ons bijna bij de dinghy af, wat een service!

Terug aan boord aten we in de kuip een laat avondeten. Tot twaalf uur zaten we in de kuip te kijken naar de mensen op de kant en bootjes die buiten in de baai kwamen ankeren want om twaalf uur werd "Independent-day" gevierd met mooi vuurwerk dat van de kade werd afgestoken.

02 juli 2019
SEWARD, RESSURECTION BAY, KENAI PENINSULA, ALASKA (60 06.727 n 149 26.031 w)
Vandaag was er veel rook van de branden op de Kenai Peninsula en daarnaast was het ook nog eens erg warm, ca vijfentwintig graden. Over de radio werd gewaarschuwd voor de rook en dat er genoeg gedronken moest worden als je last van je longen kreeg. Rond tien uur waren we bij de bibliotheek waar we mijn moeder belden en gingen internetten. In de bibliotheek was het lekker koel zodat we er tot drie uur bleven.

Vervolgens wandelden we door Seward naar de Ici visfabriek waar John nu de manager is. We hebben John in de visfabriek van Larsen bay op Kodiak eiland ontmoet en later nog een keer in Anacortes. Het was een gezellig weerzien maar hij had het erg druk. We spraken af elkaar rond zeven uur in de Chinook bar te ontmoetten. Om de tijd te vullen gingen we naar de Safeway waar we boodschappen deden en wat aten. Daarna gingen we naar de bar waar we John weer zagen en hadden we een gezellige avond. Rond elf uur waren we terug aan boord.

01 juli 2019
SEWARD, RESSURECTION BAY, KENAI PENINSULA, ALASKA (60 06.727 n 149 26.031 w)
Het werd een mooie zonnige dag zodat rond vijf uur in de ochtend de noordenwind al kwam opzetten en aantrok tot ca vijfentwintig knopen wind. We lagen lagewal maar gelukkig zat het anker er goed in. De hele ochtend bleef het waaien zodat we aan boord bleven. We deden wat klusjes en zaten buiten in de kuip. Aan de kant is een camping en daar staan allemaal campers, altijd leuk om mensen te kijken. Daarachter ligt Mount Marathon die we nu goed konden zien omdat het zo helder was. Hier wordt op 4 juli een hardloop wedstrijd gehouden, naar de top en terug.
 
Na de lunch werd het rustig en gingen we met de dinghy naar de Marina. Vervolgens liepen we over de camping en langs de kust naar het centrum. In de bibliotheek aangekomen werden er net twee film getoond.
  1. De eerste ging over het ontstaan van de Iditrod trail. Toen er goud in Alaska gevonden werd was Seward een haven die in de winter ijsvrij bleef waardoor er voedsel naar en goud van de kleine dorpjes kon worden vervoerd. Vanuit Seward werd het voedsel verder door sleede met honden ervoor vervoerd en het goud terug. Zo ontstond de Iditarod trail van Seward naar Nome. De trail was ca. vijftienhonderd mijl waar ze in de winter ca. drie maanden over deden. Vandaag de dag is er de Iditarod trail honden sleede race vanuit Anchorage naar Nome. De Seward trail was te lang waardoor ze deze verkort hebben en in Anchorage laten beginnen.
Iditarod trail honden sleede race ...
De tweede film ging over de grote aardbeving in 1964. Ook in Seward was deze aardbeving te merken. Huizen storten in en de olietanks raakten in brand. Dichtbij de kust van Seward was een landslide onderwater waarop een grote tsunami golf over Seward volgde.

Rond vier uur kwam de wind vanaf de andere kant opzetten omdat het land nu opwarmde waardoor we terug aan boord gingen. Terwijl we in de kuip zaten zagen en roken we dat de rook van de branden op het vasteland ons bereikten. Het werd steeds wat mistiger.