actuele positie Giebateau

Get the code

dinsdag 3 december 2013

057 Bestemming Japan







Foto's en kaarten in de tekst zijn te vergoten door erop te klikken







route Japan






24 februari 2014
Er ligt een hoge luchtdrukgebied boven ons zodat we weer een mooie zonnige dag hadden, zonder wind. Om negen uur liepen we door Izuhara naar een bospad. Daar begon de wandeling naar de Shimizuyama kasteel ruines. In 1590 werd er hier door Toyotomi Hideyoshi een kasteel op de heuvel gebouwd met als achterliggend plan Korea te veroveren. We zagen de restanten van de drie verschillende muren die om dit kasteel heen hebben gestaan. Op één van de muren hadden we prachtig uitzicht over Izuhara met de haven en zagen we onze boot liggen.  Daarna liepen we verder de heuvel op naar de top van Mt Ariake (530 meter).

We wilden via een ander bospad terug lopen maar die was helaas afgezet. Om één of andere reden is dit pad gevaarlijk geworden zodat we dezelfde weg terug liepen. Dat ging door een mooi bos dat op de top van de heuvel uit dennenbos bestond in het midden uit verschillende loofbomen sommige zeer oud en in het dal uit bamboe. We hoorden weer veel vogels maar ze waren moeilijk te spotten.

Rond één uur waren we terug bij de boot en daar kwam Mr Yasuhiko langs. Hij spreekt een beetje Engels en we nodigden hem uit voor een kop koffie. Het blijkt dat hij bij de ferry terminal werkt en op dat moment lunchpauze had. Al snel moest hij weer werken en wij aten een late lunch in de kuip in de zon. Rond half zes werden we geroepen. Mr Yasuhiko had zijn vrienden ( Mike en Masako) gebeld om te vertellen dat er een Nederlands yacht in de haven lag. Mike is een Amerikaan die met een Japanse vrouw is getrouwd. Ze hebben jaren in Amerika gewoond maar nu Mike met pensioen is hebben ze besloten rustig op Tsushima te gaan wonen. We kregen een zak mandarijnen en heerlijke bakjes en of dat niet genoeg was werden we ook uitgenodigd om ergens te gaan eten.

Het werd een gezellige avond waar we weer heel wat leerden van de Japanse cultuur. Zo zijn de echte vrienden van de Japanners de leerlingen die ze op de lagere school als vrienden maken. De vrienden die ze op de middelbare school maken zijn minder belangrijk. Met de collega's van hun werk gaan ze wel eens wat drinken in de bar maar daar houdt het echt mee op. Verder kregen we het over het afscheid nemen van de Japanners dat naar ons idee soms heel snel gaat. Japanners zijn dan ook heel bang om beschaamd  over te komen of fouten te maken. Vroeger moesten ze dan zelfmoord plegen. Terwijl dit allang niet meer hoeft hebben ze toch nog veel problemen om beschaamd te worden of fouten te maken. Dit verkaart ook waarom veel Japanners ons niet aankijken, bang om Engels te moeten spreken wat ze niet (of niet goed) kunnen. 


23 februari 2014
 Vandaag een zonnige dag met hier en daar een bui. Ik spoelde de was en hing die te drogen. Daarna wat naaiwerk en moest ik een paar sokken stoppen. Paul was ondertussen druk bezig met foto's op de computer te zetten. Na de lunch gooiden we de trossen los en motorden we naar het andere gedeelte van de haven InIzuharaZo kwamen we in het centrum van het plaatsje te liggen. We meerden af naast een vissersboot. Daarna liepen het centrum even in en brachten een kleinigheid naar Mr en Mrs Tanaka. Bij terugkomst spraken we de man van de vissersboot en hoorden we dat hijd eze nacht bleef liggen.

22 februari 2014
 Het was een mooie zonnige dag zonder wind zodat we besloten de heuvel op te wandelen. We liepen over de begraafplaats naar het begin van het pad toen we mensen op de begraafplaats zagen. De personen zeiden dat we niet verder konden en dat daar geen wandelpad was. Hij wees naar de weg en dus liepen we daar naar toe maar daar zagen we ook geen wandelpad. Paul keek nog een keer op onze GPS en zag dat het pad bovenaan de begraafplaats begon. Dus wij weer terug naar de begraafplaats. Nu vonden we het pad, aangegeven met kleine rode paaltjes. Een mooi pad door het bos naar de top van de heuvel (180 meter hoog.)

Daar vandaan wandelden we verder over de heuvelrug. Helaas hadden we door het bos geen mooie uitzichten over het verdere eiland of zee. Op een gegeven moment waren we het spoor bijster en keken we op de GPS. Als we daar vandaan het dal in liepen zouden we een short afsnijding maken wat ons allebei een goed idee leek. Dus liepen we een aardig steile heuvel af en schoven van boom naar boom naar beneden. Het laatste stuk liepen we door een bos van bamboe langs een kleine beek. We kwamen uit bij de weg en liepen weer terug naar de haven. Bij de boot aten we een late lunch en ik deed de was. Later gingen we onderuit met een boek.  

21 februari 2014
 Vanochtend fietsen we langs Ofunae Port (oude haven gedeelte uit 1600) waar weer veel reigers zaten. Daarna reden we over de brug naar het plaatsje Izuhara
Daar zagen we vrouwen en mannen bezig met veeSquid( soort inktvis) die hier gevangen wordt. In een gebouw zagen we hoe vrouwen (en enkele mannen) op lage plastiek krukjes op de grond de squid opensnijden en hun ingewanden en ogen eruit halen. Daarna gaat de squid naar een rij vrouwen die de inktvis in het water schoonmaken. Vervolgens worden de inktvissen in manden gegooid. Een andere vrouw komt de volle manden halen om ze naar vrouwen te brengen die bij de grote rekken bezig zijn. Hier worden de squids opgehangen en als de rekken vol zijn worden ze vrij hard rondgedraaid. Aan het eind van de middag toen we er weer langs fietsen zagen we de vrouwen de gedroogde inktvis over een plank halen om ze recht te trekken om ze dan op stapeltjes te leggen. Andere vrouwen waren weer bezig om de platte inktvissen op grote roosters te leggen die vervolgens in een soort oven gaan waar ze goed gedroogd worden. Deze gedroogde squid gaat naar Osaka en andere grote steden van Japan waar dit gegeten wordt.

bewerken van squid (soort inktvis)...






Nadat we in de ochtend een tijdje naar het squid gebeuren hadden gekeken gingen we verder het plaatsje in en stopten bij een klein overdekt winkelcentrum waarin veel winkels voor toeristen met ook een grote supermarkt en een 100 yen shop zijn. Na de winkels te hebben bekeken reden we verder en kwamen we bij het grote Hachimangu Shrine complex. Één van de Shrines was geheel van hout met een soort rieten dak.

Hachimangu Shrine....

Izuhara had vroeger het grote  Kaneishi kasteel waarvan we nu delen van de muren, de kasteel poort en verschillende samurai huizen zagen.

poort van het vroegere Kaneishi kasteel ...

In de middag reden we naar de Seizanjitempel (ZEN Boeddhisme) waar we Mr Sekko Tanaka met zijn vouw ontmoetten. Mr Sekko Tanaka is de vriend van Mr Futimo Mitsuyasu die we in Fukuoka hebben ontmoet. Ze waren bezig maar vonden het leuk om 's avonds samen te gaan eten. Rond zes uur werden we opgehaald door Sekko Tanaka en zijn vrouw en we aten in een sushi restaurant. Dit keer was er een lopende band waar allemaal schoteltjes met eten op stonden die we konden pakken. Maar daarboven reed nog een treintje en als we eten besteld hadden via de computer dan werd dit door het treintje gebracht. Nu bleek dat Sekkoeen beetje Nederlands spreekt. Hij is jaren Zen priester geweest in de Seizanji tempel en heeft een Nederlandse ZEN meester. Hij is dus meerdere malen in Nederland geweest om ZEN priester te worden. Nu is zijn zoon de priester in de Seizanji tempel en doen zijn vrouw en hij het hotel dat bij de tempel hoort. Het werd een gezellige avond met veel heerlijk lokaal eten waaronder Sashimi (verse rauwe vis).

20 februari 2014
Het ankerlicht hapert al een tijdje en vandaag heeft Paul de lamp eraf gehaald en bekeken wat er mis was. We hadden in Australie een mooie één meter lange waterdichte strook met LED lampje gekocht voor onder de buiskap. Maar uiteindelijk hebben we daar twee fietslampen aan de buizen gemonteerd. Nu heeft hij de strook met LED lampje onder de dome van de radar bevestig, ons nieuwe ankerlicht. Maar hij had ook het oude ankerlicht weer aan de praat gekregen zodat we nu twee ankerlichtjes hebben. Ik was ondertussen de boot van binnen eens aan het schoon maken. 



ons nieuwe ankerlicht...


19 februari 2014
Vandaag kregen we een email van Yvonne en Kevin uit Nieuw Zeeland met de mededeling dat onze vriend John uit de Malborough Sounds is overleden. Toen we de laatste keer bij hem waren was hij al niet gezond door de astbest in zijn longen maar zijn overlijden treft ons toch wel diep.

In de ochtend waaide het nog steeds behoorlijk maar in de loop van de dag nam het af. Na de lunch maakten we een wandeling naar het einde van de pier en zagen we de witte koppen op het water. Daarna liepen we door een parkje waar we de restanten van de oude haven van Izuhara zagen. Er was een bord waarop we zagen hoe een gedeelte van de haven er in 1600 uit heeft gezien. Verder zagen we in het park veel reigers in de bomen zitten. Terug aan boord hoorden we verschillende vissersboten uit varen. Tijd voor het avondeten..


oude haven...
de reiger...

18 februari 2014
Het was een onrustige nacht met vijfentwintig tot dertig knopen wind uit het noordoosten. Ook overdag bleef het waaien met hagelen/regenen en het  was ca vier graden. Alle vissersboten bleven binnen. Wij zaten binnen en de boot hing bij vlagen van vijfendertig tot veertig knopen aan de lijnen. Rustig dagje aan boord boekje lezen en film kijken.

17 februari 2014
Om zeven uur ging de vissersboot waar we naast lagen weg en daarom meerden we af naast een andere vissersboot. De motor van die boot startte om negen uur en dus spurten we naar buiten om weer los te gooien. We gingen aan een andere vissersboot liggen waarvan we wisten dat die 's nachts zou varen zodat we overdag konden blijven liggen. 



ligplaats in Izuhara...
Er zijn hier in de buurt twee soorten vissersboten. Eén soort boot met twee lange hengels (aan iedere zijde één) waar een lange lijn met een blinker aan zit. De andere soort (waar we nu naast liggen) heeft een lange rij lichten op het dek hangen en vissen op inktvis. Deze boten hebben aan de zijkanten katrollen waardoor ze een lijn naar beneden laten zakken. Aan deze lijn zitten ijzeren staafjes met puntjes met een fluoriserende kleur waar de inktvissen op af komen.
Rond het middag uur begon het steeds harder te waaien en aan het eind van de middag waaide het twintig a dertig knopen. We bleven aan boord en lazen veel. Wat brengt de nacht ons?

16 februari 2014
 IZUHARA BIJ TSUSHIMA (34 11.268 n  129 17.264 e)
 Japanse mythologie vertelt datTsushima een van de acht oorspronkelijke eilanden is die gecreëerd zijn door de Shinto goden Izanagi en Izanami. Archeologisch bewijs suggereert dat Tsushima ,Ikishima en het Koreaanse schiereiland al 2000 a 3000 voor Christus bewoond werden. In Ikishima hebben we hier iets van gezien. De huizen waar ze toen in leefden en de aardewerk scherven kwamen uit die tijd.

Om acht uur was Seiji aan boord en motorden we de haven uit en om de zuidpunt van Ikishima. Daar kregen we wat wind en konden we vol tuig tussenIkishima en Oshima /NagashimaHarushima door zeilen. Eenmaal verder op open water kregen we iets meer wind en zeilden we heerlijk halve wind richting Tsushima. Het was droog maar heiig zodat we pas laat de contouren van Tsushima zagen. Na een uurtje buiten zitten werd Seiji zeeziek en ging binnen op de bank slapen. Paul en ik zaten lekker in het zonnetje uit de wind.

Om drie uur kwamen we in Izuhara aan bij het eiland Tsushima, een drukke vissershaven. Seiji vroeg waar er plaats was om aan te leggen maar er was geen goede plek te vinden. We maakten uiteindelijk vast aan de Coastgard boot en namen afscheid van Seiji. Hij kon nog net mee met de ferry terug naar Ikishima. Even later stonden Coastgard en Custom op de boot om het papier werk in te laten vullen.We vroegen heom een goede plek om af te meren maar ook zij wisten dat niet. Er werd druk gebeld en geregeld en uiteindelijk wisten ze een plekje voor ons. Maar ook die bleek niet geschikt. Het was op dat moment laagwater en we konden zien dat de grote rubberen balken die verticaal op de muren zitten te hoog zijn voor ons. Bij laagwater kan onze boot er onder schuiven. Inmiddels was het vier uur half vijf geworden en motorden we de haven uit naar de andere vissershaven om de hoek. Daar mochten we naast een vissersboot liggen. Nu maar afwachten hoelang we daar kunnen liggen.

15 februari 2014
Eindelijk werd het vandaag droog en kwam de zon een beetje door. Nadat ik de was had gedaan en had opgehangen liepen we naar het dorpje. We gingen naar Masutaka Hayashida om onze foto's te versturen en om afscheid te nemen. Daarna liepen we nog wat verder rond om vervolgens terug naar de boot te gaan. 's Avonds kwam Seiji bij ons eten. Ik had macaroni met gehakt saus gemaakt en dat vond hij gelukkig erg lekker.   

14 februari 2014
VALENTINE DAY
Een nacht en een dag met veel harde wind en regen. Zelfs de ferry naar Fukuoka en Tsushima ging niet meer vanwege de vele wind. In de ochtend kwam Masutaka Hayashida voor een kop koffie. Hij wilde vanavond graag langs komen met zijn zoon. Dat vonden we een goed idee en we boden gelijk aan dat ik gingen koken. Nee, dat mocht zij brachten het eten mee, geen discussie! We vroegen waar we hier onze Japanse gasfles konden vullen want die was bijna leeg. Die wordt niet gevuld maar omgeruild. Na een telefoontje van Masutaka stond de man even later voor de boot en ruilde onze gasfles om.

Na de lunch kwamen Yumiko (moeder van Seiji) met twee vriendinnen langs. Zij hadden een kleinigheidje voor Valentine dag meegebracht en ook heerlijke gebakjes die we gezamenlijk bij de koffie opaten. Het was weer gezellig druk zo met drie vrouwen aan boord.

Om zeven uur kwam Masutaka en zijn zoon langs met een grote mand eten.Zij zetten een klein gasstel met een grote pan heet water op tafel. Daarin deden ze als eerste een zakje zeewier poeder. Verder kwam er een schaal met rundvlees, varkensvlees, worstjes en een schaal met verschillende groentes (champignons Chinese kool, spinazie). Dat ging in gedeeltes in de pan met kokend water en als er iets gaar was haalden we het er met onze stokjes uit. We aten uit diepe kommen waarin we of een klein laagje sesam saus of een speciale sojasaus hadden gedaan. Daarna gingen de groentes en het vlees daarin en dat aten we vervolgens op. Dit heet in het Japans Chabuchabu en doet denken aan Chinees fondue. Natuurlijk had Masutaka ook een heerlijke Bordeaux mee gebracht die we samen tijdens het eten opdronken. Zijn zoon en Paul dronken cola.
  
13 februari 2014
Deze morgen kwam Masutaka Hayashida langs voor de koffie en samen gingenwe de haven betalen. Daarna liepen  we het dorp in waar we wat boodschappen deden. Helaas begon het weer te regenen zodat we snel terug naar de boot gingen. Aan boord ging ik verder met het uitzoeken waar we heen willen in Korea.

Aan de zuidkust van Korea zijn allemaal kleine eilandjes met alleen maar Koreaanse namen. Nu ik een map van Korea heb gekopieerd probeer ik de Engelse namen bij de eilanden te vinden. Paul was ondertussen bezig met de computer. Na de lunch kwamen Yumiko (moeder van Seiji) met een vriendin langs. Zij wilden mij leren hoe je de Japanse kraanvogel vouwt met de Japanse papiertjes die ik eerder van hen gekregen had. De kraanvogel is het Japanse symbool voor lang leven en geluk. Terwijl wij aan het vouwen waren filmde Paul dat .In de avond kwam Seiji bij ons eten. Ik had kip met roerbak groente en rijst.

12 februari 2014
In de ochtend hagelde het met daarbij veel koude wind. Wij zaten lekker binnen met de kachel aan. Na de lunch klaarde het een beetje op en gingen we wandelen. Terwijl we aan het lopen waren kwamen we Masutaka Hayashida tegen. Hij stopte en wilde ons graag meer van het eiland laten zien. Zo zaten we even later in zijn auto en reden we naar het noordelijkste dorpje Katsumoto Dit is een grote vissershaven met smalle straatjes en mooie oude traditionele huizen.


oude huizen...

Vlak buiten het plaatsje is een klein dolfinarium waar drie Bottlenose dolfijnen zwemmen. Toen een van de dames die daar werkt erbij kwam en in haar handen klapte kwam één van de dolfijnen met zijn kop uit het water en de andere zwom al kijkend rond.

dolfinarium...

Daarna reden naar de noordoostkust waar de Odake Shrine staat. Hier wordt gebeden voor de veiligheid van de familie. Deze Shrine is bijzonder vanwege de vele oude en nieuwe apenbeeldjes.


Odake shrine





Van dat punt hadden we een mooi uitzicht over het eiland en de zee met verderop Tsushima. We zagen duidelijk de witte koppen op het water, nog geen tijd voor ons om te vertrekken! Daarna reden we via het vissersdorpje Ashibe terug naar Gonoura waar we rond vijf uur terug waren.

mooi uitzicht...

Onderweg vroegen we over de rijstvelden. Nu bleek dat er hier naast en groente ook tabak wordt geplant. De tabaksplanten worden in deze tijd van het jaar gezaaid. En of het nog niet genoeg was dat hij ons een ander deel van het Ikishima eiland had laten zien kregen we ook nog eens tijdens de koffie twee potjes home made jam van Ikishima. We bedankten hem vriendelijk voor de gezellige middag.

Om half zeven kwam Seiji ons ophalen. Zijn ouders hadden een avondzangles met een stel andere eilandbewoners en we waren gisteren uitgenodigd om naar hen te komen luisteren. Er was deze avond speciaal een zangleraar uit Fukuoka met een Shamis (originele Japanse gitaar met drie snaren)waarmee hij de oude traditionele Japanse liedjes begeleidde. Ik zat naast Yumiko (moeder van Seiji en Kazumi) en kon zo zien hoe ze aantekeningen maakte bij de teksten van de liedjes aangezien er geen muzieknoten bij stonden. De tekst liep van onder naar boven en van rechts naar links maar omdat ze de teksten een aantal keren moesten oefenen begreep ik tenslotte wel waar ze waren met zingen. Yumiko legde ons uit dat één van de liederen over de vier seizoenen ging. Erg leuk om zo eens mee te maken! Na het eten gingen we met Seiji ergens eten. Hij vertelde dat deze liedjes in het oud Japans worden gezongen.  

11 februari 2014
NATIONAL FOUNDATION DAY
In 660BC werd de eerste Japanse keizer (Jimmu) gekroond. Dit is een nationale vakantiedag waarop de kinderen/studenten niet naar school hoeven maar waarop de winkels wel gewoon open zijn.

Om kwart voor twaalf werden we opgehaald door Matsutaka Hayashida om in het hotel in Gonoura te gaan eten. Toen we het hotel binnen kwamen stond er in de hal een kleine tentoonstelling van echte Japanse poppen, erg mooi! 


Jappanse poppen...

Eenmaal in het restaurant was het een grote drukte. We zagen ook Kazumi met haar oudere zus en moeder en we ontmoetten daar ook de vrouw en zoon van Matsutaka. Het bleek dat alle facebook vrienden van de eigenaar waren uitgenodigd om hier te komen lunchen. Er was een lopend buffet met rijst, curry, salade en daarna koffie met gebak. Zowel SeijiMatsutaka als Kazumi hebben foto's van ons op hun facebook staan. We vroegen of al deze mensen die foto’s gezien hadden. Breed grijzend zeiden ze dat iedereen die hier was de foto's konden zien OEPS!  

Rond één uur waren we terug aan boord en ging ik verder met het lezen en uitwerken van informatie over Korea. Paul lag lekker onderuit met een boek. Om drie uur werd ik door Kazumi en haar moeder opgehaald om boodschappen te doen want vanavond komen ze Sukijaki bij ons eten. We reden naar de supermarkt waar ik sake (om te koken), Sukijiaki saus, groente (prei, champignons, spitskool, Udong (soort noodles), rundvlees, wijn en cola kocht.

Rond vier uur was ik weer terug aan boord en om zes uur kwam de familie Okamoto en stond alles op tafel klaar. Met een brander en een grote pan op tafel werd het vlees eerst een beetje aangebakken daarna gingen de groentes en de sake/Sukijaki saus er door. Na een tijdje was alles gaar en konden we opscheppen om vervolgens een nieuwe lading van alles in de pan te doen. Zo aten we weer gezellig en vloog de avond voorbij! 

10 februari 2014
Nog meer regen en wind… Voor de lunch bleven we aan boord en lazen nog meer over Korea. Na de lunch was het even droog en maakten we een wandeling over de heuvel naar het dorpje Gonoura; het grootste plaatsje op dit eiland. Hier bezochten we de winkel van Masutaka Hayashida en kocht ik twee flesjes wijn. Het was inmiddels weer begonnen met regenen zodat we terug naar de boot liepen.

Rond zes uur kwamen Seiji en zijn zusje Kazumi pannenkoeken bij ons eten.
In de ochtend om zes uur wordt door de luidsprekers die overal op het eiland staan, een korte Japanse melodie gedraaid. Dit gebeurt ook om twaalf uur zodat de bewoners weten dat het lunch tijd is. Ook om zes uur 's avonds wordt de melodie weer gehoord omdat de werkdag er dan op zit. Maar vandaag werd er ook een extra melding gemaakt; er werd een waarschuwing afgegeven voor harde wind en veel regen en hagel.  


09 februari 2014
Regen, regen en nog eens regen. We zochten op internet informatie over Korea. Ook hielden we ons bezig over het inklaren in Korea en waar we dit willen doen. De meeste boten gaan naar Busan/Pusan maar die grote stad is niet onze eerste keus.

Rond zes uur kwam Seiji en even later kwam MatsutakaMatsutaka wilde graag met ons een wijntje komen drinken en had daarvoor wat Japanse hapjes meegebracht. Paul en Seiji gingen aan de cola (drinken geen alcohol) terwijl Matsutaka en ik een heerlijke fles wijn uit zijn winkel soldaat maakten. In deze haven komt er ongeveer één buitenlandse boot per jaar. In de haven van Ishidacho Tsutsukinakafure waar de familie Okamoto hun bedrijf heeft is het jaren geleden dat er een  buitenlandse boot geweest is. Daarnaast kregen we het in onze gesprekejs o.a over onze verschillende culturen en dat er door internet veel verandert.

08 februari 2014
Toen Masutaka bij ons op de koffie kwam had hij voor ieder van ons een shirt bij zich en een flesje Shochu super gold (sterke drank). Het blijkt dat hij een wijnhandel (Liquor Shop Hayashida) heeft en dat er op dit kleine eiland zeven verschillende destilleerderijen zijn. Hij vroeg of we zin hadden om in de middag met hem mee te gaan, oke!

Na de lunch werden we opgehaald en reden we naar de destilleerderij Mugishochu waar mijn flesje " Sochu Super Golden" gemaakt wordt. Hier zagen we grote tanken en witte eikenhouten vaten en hoorden we hoe het verwerkingsproces in zijn werk gaat. Ze gebruiken 2/3 deel gerst en 1/3 deel gemoute rijst. Dit stomen ze en daarna laten ze het gisten en vervolgens destilleren ze het en laten het lange tijd in houten vaten staan. Ook vullen ze de flessen en etiketteren ze hier. Allemaal handwerk!





destilleerderij Mugishochu...



Vervolgens reden we naar de hoogste heuvel waar we een prachtig uitzicht hadden over het eiland met aan de ene kant het eiland Kuyshu (waar we vandaag zijn) en aan de andere kant Tsushima (waar we later naar toe gaan). We hadden geluk dat het een mooie heldere middag was en dat we de andere eilanden konden zien. Daarna reden we verder over het eiland en kwamen we uit bij Sakobana een mooie klif aan de oostkust van het eiland. Omdat er vandaag behoorlijk wat wind uit het noordoosten stond zagen we de golven er tegenaan slaan. Op de terugweg stopten we nog bij één andere destilleerderij waar ze een soort whisky maken. Om vier uur waren we terug aan boord en dronken we gezamenlijk nog een kop koffie.
de Sakobana...
Rond zes uur kwamen Seiji en Kazumi ons halen om naar de Onsen (warm water baden) te gaan. Seiji vertelde dat één van de voetballers van gisteren bij de Coast Gard werkt. Toen hij hoorde dat we in de haven van Gonoura lagen zei hij gelijk dat we hier illegaal lagen. We weten nu niet of hij nu weet dat deze haven niet op onze permit staat of omdat we ons niet gemeld hebben bij de Coast Gard en dat we daarom illegaal zijn. Oeps houden we ons weer niet aan de regels.....

Aangekomen in Katsumocho bleken er verschillende Onsen te zijn. We gingen naar een kleinere waar we weer gescheiden gingen baden maar waar we elkaar wel konden horen. Na een uurtje heerlijk baden haalden we een vriend van Sejij op en gingen we met zijn vijven ergens eten. Dit maal in een leuk restaurant waar een warme plaat in de tafel zit. Hier bakten ze eerst Japanse pizza's op en later een pizza zoals ze ook wel in Tokio gemaakt worden. Onder het tafelen werd er weer veel gelachen en gepraat.

Toen we bij onze boot aan kwamen namen we gezamenlijk (degene die alcohol dronken) nog even een afzakkertje. De Engelse muziek werd aangezet en nu was het voor hen raden wie de zanger/zangers/groep was. Seiji heeft vroeger in een band gezongen (door heel Japan) en zijn vriend was toen de drummer. Natuurlijk werd er ook gedanst want Kazumi is danseres. Voor we het wisten was het alweer laat maar zeer gezellig...........
 
07 februari 2014
 GONOURA IN UDO BAAI BIJ IKISHIMA(33 44.877 n  129 40.702 e)
Om half negen gingen de trossen los en zeilden we alleen op fok de haven uit en langs de kust verder langs het eiland. In het begin hadden we ca dertig knopen ruime wind maar toen we de hoek om zeilden werden de golven en wind minder. Het is een mooie grillige kust met daarachter de groene natuur en de rijstvelden. Seiji had ons verteld waar we het beste in Udo bay konden gaan liggen. Toen we hier aankwamen stond er al iemand (Masutaka Hayashida) op ons te wachten die ons vertelde aan welk pontoon we moesten gaan liggen. Toen hij aan boord kwam bleek het een facebookvriend van Seijite zijn en wist hij al dat we kwamen (hihi). Aan dit pontoon liggen kost 202 yen (anderhalve euro) per dag.

Nadat we samen koffie hadden gedronken ging Matsutaka weer van boord. Het was inmiddels weer gaan regenen dus tot de lunch bleven we aan boord. Na de lunch liepen we naar en door het plaatsje Gonoura. Daar zagen we een shrine met een grote fallus ervoor. Eeshrine om voor vruchtbaarheid te bidden, om kinderen te mogen krijgen.

de shrine voor vruchtbaarheid...
Om zes uur kwam Seiji langs. Hij had onze Nieuw Zeelandse gasfles gevuld en er een nieuwe connectie voor gemaakt zodat we de fles vaker in Japan kunnen vullen. Hij had ook de plaatselijke krant mee genomen waar we in stonden met foto en al. 


weer in de krant...

Toen we even later in een restaurant binnenkwamen waar we met zijn drieën gingen eten was de eigenaresse vereerd. Zij pakte gelijk de krant om te laten zien dat we erin stonden (hihi). Na een heerlijk Udong (soort noodle)te hebben gegeten zijn we met hem meegegaan naar zaalvoetbal. Rond half elf waren we weer terug aan boord.


06 februari 2014

Regen, regen en nog eens regen. Lekker aan boord gebleven met de kachel aan want het ca drie graden. We liggen hier in de haven aan een pontoon voor 199 yen (anderhalve euro)per dag. Na de lunch maakten we een korte wandeling door het dorp. Toen we terug aan boord kwamen lag er een tas onder de buiskap. Het bleek dat Kazumi(zusje van Seiji)was langs geweest en heerlijke en mooie gebakjes had achtergelaten. Jammer dat we haar net gemist hebben! Rest van de dag lekker aan boord gebleven met het getik van de regen op het dak.

05 februari 2014
INDOJI BIJ IKISHIMA(34 02.160 n  130 54.702 e)
Om tien uur kwamen de moeder van Seiji Okamoto, zijn oudere zus, zijn jongere zus (Kazumi Okamoto) en hun twee vrienden van gisteren aan boord. Tijdens het koffie drinken kregen we allemaal Japanse cadeautjes; King Kong (hele kleine mandarijnen), een witte kool en verschillende soorten Japans papier (papier met mooie motieven waar je van alles van kunt vouwen).

Na de koffie gingen de trossen los en zeilden we alleen op voorzeil langs de kust met aan boord vier vrouwen en twee mannen. De vrienden van de familie hadden altijd gedroomd om een wereldreis met een zeilboot te gaan maken maar daar is nooit iets van gekomen. Nu stond de man achter het stuur te genieten en gaf Paul hem aanwijzingen. Ik zat met de rest van de vrouwen in de kuip te praten, te zingen en er werd heel veel gelachen. Met ca tien knopen ruime wind zeilden we een stukje verder langs de kust en om een klein eiland naar de vissershaven Indoji op Iki eiland.  Hier kwamen we rond half twaalf aan. Gelijk stapten iedereen van boord en dacht ik even dat ze het niet leuk gevonden hadden. Maar het was de bedoeling hier met zijn allen ergens te gaan lunchen.

Toen we in het restaurant aankwamen waren ook Seiji, zijn vader en zijn oudere broer aanwezig (hele familie Okamoto was nu present). Al snel zaten de mannen aan één tafel en de vrouwen aan een andere tafel. Er werd weer veel gepraat en gelachen en iedereen had genoten van het zeilen. Na de lunch gingen Paul en ik terug aan boord. Rond zes uur (na zijn werk) kwam Seiji bij ons eten. Zijn Engels wordt steeds beter  zodat we wat meer over het eiland en de familie te weten kwamen.

04 februari 2014
Deze dag ruimde ik op en maakte de boot schoon. Paul was op de computer bezig om muziek naar een geheugenstick te downloaden voor Seiji. Na de lunch kwamen Kazumi (zus van Seiji) met haar moeder en een stel vrienden langs. Zij hadden allemaal lekkere snoepjes en koekjes van deze streek meegebracht

Gisteren hadden Seiji en zijn vader onze film over onze reis gezien en vandaag wilden deze bezoekers die ook graag zien. Na deze film keken we ook nog een stukje film van het Paaseiland festivalKazumi geeft namelijk lessen in Hawaii dansen.We hadden een gezellige middag en de tijd vloog weer voorbij.

Aan het eind van de middag kwam Seiji langs. We hadden afgesproken dat hij bij ons kwam eten maar ook nu wilde hij ons meenemen naar een Chinees noodle restaurant. We sputterden wat tegen maar uiteindelijk gingen we mee en aten we een heerlijke noodlesoep


noodle restaurant...


Daarna reden we door naar de haven waar hij vandaag had gewerkt en haalde daar een onderdeel op wat hij morgen moet lassen. Zijn vader is ingenieur en repareert motoren op vissersschepen. Hij heeft het heel druk en twee van de drie zonen werken nu mee in zijn bedrijf.

03 februari 2014
We waren gistermiddag langs verschillende gelegenheden gereden en die wilden we vandaag beter bekijken en dus stapten we op de fiets. Allereerst fietsen we naar de Harunotsuji site waar huizen zijn gebouwd zoals de bewoners hier tweeduizend jaar geleden hebben geleefd. De huizen zijn grotendeels van bamboe en hebben een soort rieten dak. Binnen lagen tatami matten en stonden aardewerk potten. 

Harunotsuji site...

Daarna reden we verder de heuvel op naar het Ikkokumuseum. Hier bevinden zich allemaal archeologische vondsten. Helaas was het museum dicht maar door het raam konden we vrouwen zien werken. Hele bakken vol met stukjes aardewerk waarvan ze weer originele vazen/potten probeerden te maken. Er kwam een bewaker langs die wat Engels sprak en zo stonden we even later tussen de vrouwen. Het aardwerk blijkt meer dan tweeduizend jaar oud te zijn.

in het Ikkoku museum...
Daarna fietsen we de andere kant de heuvel weer af en kwamen we in de volgende baai uit. Hier aan het eind van de landtong staat bij hoogwater een rij Boeddha beelden (HarahogeJizo)in het water. Vervolgens reden we over de heuvels en tussen de bossen en de rijstvelden door met daarbij vaak traditionele Japanse huizen terug naar de boot.

Rond vier uur kwam Seiji langs om te zeggen dat hij niet bij ons kwam eten. Zijn moeder en zus waren terug uit Fukuoka en we werden uitgenodigd om daar vanavond te komen eten. Hij vroeg ook of het goed was als hij later terug kwam met een journalist van de plaatselijke krant. Zo zaten we even later met Mitsutaka (de journalist),Seiji en zijn vader aan boord koffie te drinken. Na het interview stapten we bij Seiji in de auto en reden we met hem en zijn vader naar Gonoura. Hier in een sushi bar ontmoetten we de moeder en zijn zusje Kazumi. Het was een zeer klein restaurant met een bar waar je aan kon eten en kon zien hoe alles klaar gemaakt werd. Aan de andere kant was één kleine zitplaats voor vier personen op tatami matten met een kleine tafel. SeijiKazumi, Paul en ik gingen op de tatami matten zitten terwijl zijn ouders aan de bar aten. Het werd een zeer gezellige avond met heerlijke sushi's!


02 februari 2014
IKISHIMA EN TSUSHIMA VORMEN SAMEN HET IKI-TSUSHIMA QUASI NATIONAAL PARK.
 Vanochtend maakten we een mooie wandeling. Eerst liepen we een stukje langs de kust en zagen we hoe het gesteente door de wind was uitgesleten. Daarna liepen we landinwaarts de heuvels op. Het ging soms door de bossen en soms tussen de sawa's (rijstvelden) door. De velden zijn groen van het gras of modderig van de omgewoelde grond want pas later in het jaar wordt de rijst gezaaid. We hadden soms mooie uitzichten over het eiland maar helaas was het een heiige dag. Terug liepen we over het strand naar de haven waar we een late lunch aten.

rijstvelden..
 Rond vier uur klopte Seiji aan. Hij wilde ons graag wat van het eiland laten zien en zo zaten we even later in zijn auto. We reden dwars over het eiland tussen de sawa's door naar de westkust waar we Monkey Rock zagen, een rots met een apen gezicht. Daarna reden we naar het het plaatsje Gonourawaar hij ons uitnodigde om ergens wat te gaan eten. We aten weer lekker Japans waarbij we op Tatami matten zaten met een laag tafeltje voor ons waar het eten op geserveerd werd. 

Moneky Rock (achtergrond)...

Vervolgens reden we naar zijn huis dat op een heuvel staat en uitzicht biedover de baai. In Nederland zouden we het huis zo indelen dat we een prachtig uitzicht zouden hebben over de baai. Hier in Japan is dit anders. De woonkamer was midden in het huis en had geheel geen uitzicht over de baai. Ook in de muur naar de baai toe zaten geen ramen. Voor ons heel apart!

We zaten gezellig te praten en het bleek dat ze net een dochtertje (21/12/2013) hebben gekregen en dat zijn vrouw nu twee maanden bij haar ouders in Fukuoka verblijft. Op drie maart (Dolls day) komt ze terug. In Japan is het heel gewoon dat als de vrouw een kindje heeft gekregen zij en het kindje een tijdje bij haar ouders gaan wonen zodat ze verzorgd kunnen worden. Het was een gezellige avond en de tijd vloog weer voorbij. Terug aan boord gingen we meteen naar bed.

Rond elf uur werden we gewekt door een raar geluid. Het bleek dat de achterlijn van de boot naast ons los was gegaan en dat we nu een halve slag gedraaid waren met twee boten. Gelukkig zat de voorlijn nog vast en zat die klem tussen de boot voor ons zodat we niet verder dreven. Snel startte ik de motor en Paul ging naar de andere boot om de achterlijn te pakken en die naar de andere boot te brengen. Ik zette de boot achteruit en Paul trok de lijn aan zodat we weer op onze vaste plek kwamen. Omdat we harde wind van achteren hadden maakten we een extra lijn vanaf de boot naast ons naar de kant. Nu lagen we weer goed. Wel liep Paul alle landvasten na om te zien of alles goed vast zat, ze nemen het niet zo nauw hier?!  Daarna konden we weer rustig verder slapen.

01 februari 2014
ISHIDACHO TSUTSUKINAKAFURE BIJ IKISHIMA(33 45.301 n  129 47.612 e)
We begonnen de dag met een kleine wandeling en liepen we naar het kantoor van Fumito Mitsuyasu. Helaas bleek dat gesloten te zijn in het weekend. Daarna gooiden we de trossen los en hesen de zeilen. Er stond een lichte bries en met stroom tegen dobber/zeilden we langzaam de baai door naar het eilandje Genkaijima. Terwijl we zo rustig zeilden zagen we Jaap en Marijke met gasten op de catamaran Sunset langs komen (https://www.facebook.com/FukuokaSunsetSailing2).

Rond twaalf uur kwamen we in de buurt van het eiland en daar trok de wind iets aan. Omdat de wind in de richting van de haven stond besloten we door te gaan naar Ikishima, vijfentwintig mijl verderop. Met ca tien knopen uit het zuiden zeilden we halve wind door de Genkai Nada Sea. Het was een heiige dag waar de zon door heen probeerde te komen en om ons heen zagen we veel vissersschepen.

vissershaven Ikishima...

Rond zes uur zeilden we de vissershaven in die Fumito Mitsuyasu ons had aanbevolen. Hier zagen we vissers op de kade en even later kregen we een mooi plekje aangewezen. Ik liep met Seiji Okamoto (spreekt een beetje Engels) mee naar het haven kantoor om te vragen of het goed was dat we hier enkele dagen bleven, geen probleem. Seiji en zijn vader hebben hier een marine-ingenieurs bedrijf en repareren o.a de motoren van de vissersschepen. Even later zaten hij en zijn vader bij ons aan boord gezellig te praten. We werden uitgenodigd om bij de familie te komen eten maar omdat we het eten al klaar hadden bedankten we, misschien een andere keer.

31 januari 2014
Vanochtend kregen we bij email onze cruising permit. Toen ik in de supermarkt boodschappen deed kwam Paul mij halen want om half tien werd er een nieuw schip te water gelaten. Snel de boodschappen aan boord gezet en de tas met camera meegenomen. Bij de werf aangekomen wilden we de camera pakken maar viel deze op de grond. Nu wilde de camera niet meer in en uit zoomen GGRRRRR. Nadat we de ter water lating van het schip gezien hadden (wat vrij snel ging) liepen we naar het kantoor van Fumito Mitsuyasu (waar we ook douchten) om te vragen of hij een bedrijf wist die misschien onze camera kon maken. Hij belde zijn vriend die ingenieur is en die wilde er wel naar kijken. Even later zaten we in de auto en reden we door de stad. Aangekomen bij zijn vriend gaven we de camera af. Hij kwam vanavond de camera wel brengen.

Beide mannen zeilden in hetzelfde team de Tokio-Hawaii race. Nadat we weer bij de boot waren afgezet ruimde ik op en liepen we naar de schoenenzaak. Hier gaven we een Hollands klompje aan Yoko en Hiroshi (waren eergisteren bij ons aan boord geweest). Rond vijf uur kwamen Jaap en Marijke langs. Ze hadden lekkere Japanse hapjes meegenomen en samen met mijn hapjes was het een volle tafel. We zaten gezellig te praten toen om zes uur Fumito Mitsuyasu met zijn vriend langs kwam. De camera was gemaakt en deed het weer maar desondanks kregen we van Fumito Mitsuyasu een nieuwe Casio EX-ZR400 met 12 maal optical zoom, wauw! Eigenlijk vinden we dit veel te veel maar weigeren is in Japan geen optie dus bedankten we hem héél hartelijk.

gezellig bij elkaar aan boord...

We zaten een tijdje gezellig met zijn allen te praten maar Fumito en zijn vriend hadden andere plannen voor vanavond. Daarna zaten we nog gezellig een tijd met Jaap en Marijke te praten over het leven in Japan en waar mooie plekken zijn om naar toe te gaan. We zeiden nog tegen hun dat we de camera een te groot cadeau vonden maar Jaap en Marijke bevestigden dat weigeren van een cadeau heel onbeleefd is.

Een tijd geleden is onze videocamera overleden en met deze nieuwe Casio EX-ZR400 kunnen we nu weer mooie video films maken terwijl ik met mijn camera gelijk tijdig foto's kan maken. JOEPIE!

30 januari 2014
Vanochtend regende het en hielden we ons bezig met het maken van de cruising permit en waar we naar toe moesten in de stad. Na de lunch fietsen we door de stad naar het kantoor van ministerie van transport (Hakataeki higashi 2-11-2 Hakata-ku Fukuokacitu). We hadden aan de vrouw die ons deze adressen gaf gevraagd de naam en adressen van ministerie en Coast Gard zowel in het Japans als in het Engels voor ons op te schrijven zodat we makkelijk de weg konden vragen. Aangekomen in het gebouw werd er iemand van de afdeling gebeld en werden we even later opgehaald. Daar bekeek een man onze cruising permit en kopieerde onze boot papieren, paspoorten en cruising permit. We moeten morgen terug komen om de permit op te halen. Van Jaap hadden we gehoord dat ze dit ook naar je toe mailen als je dit vraagt en dus hoeven we morgen niet weer de stad door te fietsen maar wordt onze cruising permit gemaild (als het goed is).

Daarna fietsen we verder naar de Coast Gard (Okihamamachi 8-8 Hakata-ku Fukuokacity) waar we onze fietsen in de fietsenstalling moesten zetten. Vervolgens gingen we met de lift naar de zevende verdieping waar Coast Gard zit. Hier gaven we het formulier af. Nu vroegen ze waar we heen gingen en ik liet onze cruising permit zien. Deze was nog niet goedgekeurd en dus werd er gebeld naar ministerie van transport en even later was alles geregeld. In dit gebouw zitten ook Customs, Immigratie en Quarantaine). Van Jaap hadden we al gehoord dat als je in Japan een auto koopt je moet aantonen dat je een parkeerplek voor de auto hebt anders kun je geen auto kopen. Nu we zo door de straten van Fukuoka hebben gefietst zagen we inderdaad nergens auto's of fietsen langs de weg geparkeerd staan. Alles staat netjes in garages of fietsenstallingen. Ook ligt er nergens afval op de weg; geen blikjes, flesjes of papier, plastic etc. Alles is keurig schoon. In Japan wordt veel gefietst en hier in Fukuoka hebben ze naast de weg goede wandel en fietspaden, erg goed geregeld.

29 januari 2014
Het was weer een mooie zonnige dag zodat we op de fiets stapten en naar het Ohori park midden in de stad reden. Aangekomen bij de ingang van het park zagen we de muren en een klein deel van het vroegere Fukuoka kasteel. In het park ligt een meer(tje) waar een onverhard groen wandel/fietspad tussendoor is aangelegd met hier en daar een bruggetje. Daar fietsten we overheen en als we de grote flats niet in het oog hadden leek het wel of we even buiten de stad waren. We zagen veel mensen wandelen en hard lopen.

kasteel Fukuoka (gedeelte)...

Aan de andere kant van het meertje aangekomen fietsen we naar het kunst museum vanwaar we onze foto's konden versturen. Ook hier weer een gratis wifi zone. Tegen de tijd dat we hier mee klaar waren reden we terug naar het park waar we op een bankje in het zonnetje aan het water onze lunch aten. Na de lunch fietsen we rond het meertje naar de wijk Nishijin waar we door de Nishijin Shotengai straat reden. Daar waren allemaal verse vis, groente, fruit en andere lokale etenswaren te koop

Ohori park met meer...
.
Terug gingen we langs de waterkant van de baai van Fukuoka en kwamen we langs de Fukuoka Tower en de Yafuoku Dome. Dichtbij de haven is een goedkope schoenenwinkel waar we naar binnen gingen. De zolen van mijn Dubarre laarzen waren helemaal verpulverd. Nu hebben we de zolen eraf gesneden en houden we nog een goede laars over weliswaar zonder zool. We kochten schoenen waar mijn laarzen is passen zodat ik die nog steeds waterdicht kan gebruiken.

op grotere voet...
We hadden een leuk gesprek met de verkopers (man en vrouw) en toen ze vroegen waar we verbleven wezen we naar de mast van de boot. De vrouw werd helemaal enthousiast en dus nodigden we hen na sluitingstijd uit aan boord. Terug aan boord ging ik douchen bij het kantoor waar dat mochten. Daar waste ik ook de spijkerbroeken. Fumito Mitsurasu (die daar werkt) spreekt goed Engels en heeft verschillende malen meegedaan aan de race Tokio-Hawaii. Meerdere keren deed hij dit op een First 40.7 en dit jaar gaat hij het doen op een First 47.7 Ik kreeg wat tips wat goede havens waar we naar toe zouden kunnen en gelijk belde hij een vriend op in Izuhara. Dus als we daar aankomen nemen we contact op met zijn vriend.

Toen ik terug aan boord kwam had Paul een Nederlandse gast aan boord. Hans is een KLM piloot en zag onze boot in de haven liggen dus zaten we even later gezellig aan boord een kop thee te drinken. Later werd er geklopt. Het was de vrouw van de winkel, ze kon niet wachten tot de avond en was er even tussenuit geglipt. Ze had allemaal lokale Japanse etenswaren bij zich en was helemaal enthousiast toen ze de boot van binnen zag. Ze had niet veel tijd en na sluitingstijd zou ze met haar man terug komen. Maar we mochten niet zeggen dat ze geweest was. Even na zevenen kwamen ze samen aan boord en hadden ze nog meer Japanse etenswaren bij zich, koffie, zeewier, koekjes etc. We zaten gezellig te praten en de tijd vloog weer voorbij.

28 januari 2014
Vanochtend pakten we de fietsen en reden we weer naar het centrum van de stad. Bij het bus/metrostation Tenjin wilden we via wifi onze foto's versturen. Helaas hadden we ons extern toetsenbord vergeten en konden we niet inloggen bij ons email account. Niets aan de hand want er zijn in de stad meerdere wifi gebieden.

Daarna reden we naar de oude buurt Hakata waar we oudheden gingen bekijken. Daarna verder naar de Hakata Kawabata Shopping Arcade (oudste winkelstraat in Fukuoka). Vlak daarnaast staat de Kushida Shrine. Deze dateert uit de 8e eeuw en nu waren de entrees versierd met grote maskers.

De tempel is ook van belang bij het Yamagasa festival. Dit feest gaat gepaard met grote optocht door de stad waarbij ze grote versierde karren dragen. We zagen zowel een hoge moderne kar staan als twee oudere karren met voorop de draken koppen.

oude en moderne Yagahama festival karren

In de tempel zagen we een biddende priester. Om de hoek stonden oude traditionele huizen waar ook het Hakata Traditional Craft Centrum in zit. Hier was een vrouw zijden aan het weven was en er hingen mooie zijdendoeken.

priester bezig...
weven van zijde...

Toen we dit alles gezien hadden fietsen we verder naar de Tochoji tempel waar een grote houten Boeddha staat die we helaas toch niet gezien hebben (alleen één keer in de maand open). De laatste tempel die we bezochten was de Shofukuji tempel. Dit is de oudste Zen Boeddhistische tempel van Japan en is gevonden in de 12e eeuw door priester Eisai die zowel de Zen boeddhisme als de thee in Japan introduceerde. In deze tempel zagen we drie grote verschillende gouden Boeddha's.

3 grote boeddha beelden...

Na al deze tempels hadden we er even genoeg van en reden we naar Canal City Hakata, een groot winkelcentrum waar we weer doorheen liepen. Toen we uitgekeken waren fietsen we terug naar de boot, we hadden genoeg indrukken gehad vandaag.

27 januari 2014
Jaap en Marijke van de Nederlandse boot Alishan (website Alishan on the move) wonen al heel wat jaren in Japan en we hadden van verschillende gezamenlijke kennissen advies gekregen om contact met hen op te nemen. Dus toen we hier aankwamen hadden we hen een email gestuurd waarop zij weer gereageerd hadden dat ze al wisten dat we in Japan waren.

Om negen uur maakten we kennis met Jaap want Marijke moest werken. Het was een heel gezellige ontmoeting en na de koffie stapten we in de auto en reden we naar hun boot Alishan waar we Marijke ontmoetten en gezamenlijk een lunch aten. Helaas was Marijke druk en kon ze niet met ons mee gaan wandelen in de bergen. Na de lunch stapten we in de auto en reden Fukuoka uit naar het bergachtige gebied met als hoogste berg de Raizan. We maakten een tussenstop bij een mooie tempel met een Japanse tuin en daarna reden we verder de bergen in.
Na een half uur in de auto te hebben gezeten en nog meer over de Japanse cultuur gehoord te hebben stapten we uit voor de wandeling. Naast de parkeerplaats stond een tempel met drie hele hoge bomen. Één daarvan isde Ginko of Raizan Jinjya die negenhonderd jaar oud is en de twee andere zijn de Kannonsugi of Raizandie duizend jaar oud zijn. We maakten een prachtige wandeling door het bos over een bospad dat verder omhoog de bergen in gaat. Het ging zo hoog dat het best fris was en dat soms ons pad overdekt werd met kleine sneeuw/ijs veldjes. Soms hadden we tussen de bomen door prachtig uitzicht over het dal waar Fukuoka in ligt met daarachter de zee.

Kannonsugi of Raizon ...

Ergens halverwege de wandeling (ons hoogste punt) was weer een kleine shrine waar we een stukje cake aten en wat dronken. We liepen verder over een bergrug om daarna aan de afdaling te beginnen. Ook onder het lopen ging de conversatie gewoon door en werd het niet alleen een hele mooie maar ook een heel geanimeerde wandeling. Het was een mooie, gezellige, informatieve dag!

mooie wandeling...

Jaap werkt o.a voor SunsetSailing. Dit is een catamaran die je kunt huren om gezellig te borrelen in de haven of te gaan zeilen in de baai van Fukuokamaar ook kun je meerdere daagse tochten boeken met Jaap als schipper.
Voor meer informatie: https://www.facebook.com/FukuokaSunsetSailing2

26 januari 2014
 Vanochtend fietsten we door Fukuoka naar de ferry terminal. Daar zagen we weer veel modieuze Japanse tieners. Het bleek dat er op de eerste verdieping van de terminal een fotoshoot was. Meisjes en jongens kleedden zich om en zetten gekleurde pruiken op voor de foto's. Nadat we dit een tijdje hadden zitten bekijken liepen we naar het loket waar we twee tickets naar Shikanoshima kochten. Omdat we opvouwbare fietsen hebben mochten digratis mee.


tieners voor foto shoot...

Na twintig minuten met de ferry en met twee tussen stops kwamen we aan op het groene schiereiland Shikanoshima. We fietsten hier eerst een stukje door het dorp met veel Japanse huizen met Japanse tuinen en verder langs de kust (baai van Fukuoka) waar we twee dagen geleden langs gezeild waren. Daarna draaiden we om en reden terug naar Fukuoka. Het eerste gedeelte ging over een smalle landtong en aan de ene kant konden we over de baai van Fukuoka kijken en aan de andere kant strand met daarachter open zee. Hier vlogen veel meeuwen, en vogels die op grote zwarte kraaien leken maar kennelijk een soort roofvogel (lijkt op een valk) waarvan we de naam niet kennen.


welke roofvogel?

Nadat we de landtong gepasseerd waren kwamen we op het andere schiereiland Uminonakamichi. Hier fietsten we weer door wat dorpjes en kwamen we langs een speelpark met een groot reuzenrad en een soort dolfinarium. Uiteindelijk moesten we een brug over en kwamen we in de haven van Fukuoka. Hier zagen we grote container schepen en veel containers op de kant. Nadat we het havengebied door gefietst waren moesten we nog twee bruggen over om uiteindelijk weer in het centrum van de stad uit te komen. Op een gegeven moment fietsten of liever gezegd liepen we met de fiets door een grote mensenmassa. Het bleek dat er een motorshow was. Die werd in twee verschillende hallen gehouden en wij moesten precies door het stukje dat van de ene hal naar de andere hal liep.

Na de drukte konden we weer verder fietsen en kwamen we al snel bij onze boot uit. We reden daar nog wat rond en zagen dichtbij een grote supermarkt waar we wat boodschappen deden. 

25 januari 2014 
Voor 1600 was de naam van deze plaats Hakata maar toen rond 1600 de eerste Fukuoka Daimyo lord: Kuroda Nagamasa hier zijn kasteel bouwde noemde hij deplaat Fukuoka. Sinds die tijd werd alles wat aan de oostkant van de Nakagawa rivier ligt Hakata genoemd en wat aan de westzijde van de rivier Fukuoka. Vanaf 1890 werd de hele stad Fukuoka genoemd maar bij veel Japanners heet het nog steeds Hakata. Hakata is al eeuwen de dichtbij zijnde stad tot het vaste land (Asia) en de belangrijkste handelshaven met China en Korea. Vandaar dat er hier veel culturele invloeden vanuit deze landen zijn.

aan de kade van Fukuoka...

We liggen bijna midden in de stad aan een mooi park met toiletten voor de deur. Vanochtend spoelde ik onze was uit in de wasbakken bij de toiletten. De wasbakken zijn te ondiep om emmers onder de kraan te zetten dus had ik een kleine kom bij me om zo toch de emmers met water te vullen. Toen ik alles had opgehangen zijn we gaan wandelen door de stad. Fukuoka is een grote stad met hoge flats en daarom hadden we de GPS meegenomen, om de weg weer terug te vinden. We kwamen lang een kapper waar we ieder voor 1000 yen (7 euro) geknipt werden. Daarna liepen we verder naar de wijk Tenjin, het winkelcentrum van de stad. Bij het metrostation van Tenjin vonden we een toeristen bureau waar we informatie haalden.

Vervolgens gingen we de grote hoge warenhuizen in van zeker zeven verdiepingen met daaronder een grote tunnel kilometers lang met allemaal winkels voornamelijk kleding en natuurlijk ETEN. Dit winkelcentrum is echt voor de rijke Japanners. Hier zagen we de moderne Japanse jeugd met korte rokjes of broekjes met hotpants en lange laarzen. Bleke gezichten en netjes opgemaakt. Maar niet alleen de jeugd ook de volwassenen liepen er zeer modieus bij. Tussen al deze modieuze Japanners zagen we ook nog twee geisha's ronlopen.

Rond lunch tijd gingen Paul en ik weer een aantal warenhuizen in en met de roltrap of lift naar de kelder. Daar zijn de luxe eetwinkels te vinden waarwe weer van alles konden proeven (hihi). Chocola uit Frankrijk, truffels uit België, wijn uit Frankrijk en natuurlijk de gerechten van dit gebied. Dit maal andere noodles en vis gerechten.

Na een dag mensen en winkels kijken liepen we weer terug naar de boot. De stad is uitstekend geschikt om te fietsen dus als het morgen droog is gaan we dit doen. 

24 januari 2014
NAGAHAMA HAVEN BIJ FUKUOKA OP HET EILAND KYUSHU (33 35.692 n130 22.835 e)
 Om zes uur waren we op en hoorden enkele vissersboten de haven uit motoren. Maar omdat er hier buiten in de baai nogal wat visstaken staan hebben wij gewacht tot het wat licht werd. Rond half zeven motorden we de haven uit om vervolgens de zeilen te hijsen. Vol tuig zeilden we halve wind langs de kust van Kyushu. Onder het zeilen kregen we weer een prachtig rode zonsopgang te zien die nu van achter de bergen vandaan kwam.

land van de rijzende zon...

We wilden tussen het vaste land (Kyushu) en een klein eilandje (Jino Shima) door. We hadden al gezien dat het vrij ondiep was maar bij één boei bleef het iets dieper, wie weet diep genoeg!? Maar vlak voordat we bij de doorgang waren kwam er een vissersboot naar ons toe varen en seinde met zijn armen (armen gekruist over elkaar als een X )dat dit niet kon, te ondiep. Paul kon de verleiding eigenlijk niet weerstaan om het toch te proberen maar het was een prachtige zeildag met een lekker zonnetje en we gingen lekker hard dus besloten we netjes om de noordpunt van het eiland Jino te zeilen.

Daarna zeilden we aan de wind tussen Jino Shima en O Shima door naar de ingang van Fukuoka baai. In de baai zelf moesten we kruisen om ten slotte onder de brug door te motoren de Nagahama haven in. Dit was vroeger een vissershaven maar nu kunnen er ook kleine jachten (zoals wij) aan de kade liggen. Het verval is hier ca één meter zodat we alle landvasten en springen voor en achter lang laten. Toen we goed en wel lagen kwam de coastgard langs om ons al het papierwerk weer te laten invullen. De vrouw sprak goed Engels en dus vroegen we haar waar het kantoor van het ministerie van transport was en het kantoor van de coastgard voor als we weer willen vertrekken. Want het was wel duidelijk dat we ons de afgelopen maanden niet aan de regels hebben gehouden (hihi).

Eigenlijk moeten we met de lijst van gesloten havens naar de ministerie van transport om een goedkeuring te krijgen om deze havens in te mogen en niet van de coastgard. Die controleren alleen maar of je dat gedaan hebt als je de haven in komt. Aangezien we in havens lagen waar of geen coastgard was of waar we laat binnen kwamen en vroeg weer weg waren hebben we er dus geen hinder van ondervonden. Vanaf nu willen we ons leven beteren en ons netjes aan de regels houden (mist het niet te lastig is).

Toen de coastgard weg was klopte er een man aan de boot. Het is een vriend van Juichi (uit Kochi). We vroegen hem binnen voor thee. Hij spreekt helemaal geen Engels en dus kwam de Ipad weer te voorschijn. Hij bood ons in de buurt een douchegelegenheid aan en wij dachten dat dit in een badhuis zou zijn maar het bleek dat we konden douchen in het office waar hij werkt. Nadat hij ons erheen had gebracht en wij gedoucht hadden en hij ons weer terug had gebracht namen we afscheid en bedankten we hem hartelijk.    

23 januari 2014
ASHIYA OP HET EILAND KYUSHU (33 53.956 n 130 39.482 e)
Vanochtend keken we waar het waypoint dat de coastgard gisteren had doorgegeven precies was. Hij bleek toch een goede positie te hebben gegeven in de inlet sea (sorry foutje!). Ook in de inlet sea moet je je bij een boei drie melden. Om tien uur ging ons anker op en motorden we naar boei één i.p.v naar boei drie want die lag een stukje terug. Bij boei één aangekomen melden we ons via de marifoon bij Kanmon Martis. Alles was oké, hij wilde ons Call sign, onze positie en hoe hard we gingen. We moesten aan de buitenkant van de vaargeul blijven zodat de grote boten ons makkelijk konden inhalen.

Het was inmiddels een mooie zonnige dag zonder wind en dood tij. Toen we een stukje verder waren hesen we het grootzeil in de hoop te kunnen motor-zeilen. Meteen werden we opgeroepen dat ze op de televisie hadden gezien dat we de zeilen gehesen hadden en dat mocht niet. Het zeil moest meteen weer weggehaald worden. Dus motorden we netjes aan de buiten rand van de vaargeul door de Kanmon Kaikyo (nauwe doorgang tussen Honshu en Kyushu).

In het begin was de vaargeul nog breed en zagen we vissersboten kriskras tussen de tankers door varen. Aan beide zijde zijn grote industriele havens met steden/dorpjes. Soms zagen we tempels en/of shrines aan de waterkant staan. Na een half uur kwamen we aan bij het nauwste gedeelte van de geul waar we bijna vier knopen stroom mee hadden. Over het smalste gedeelte van deze geul is een brug gebouwd die Honshu met Kyushu verbindt.

brug over de Kanmon Kaikyo...

Bijna de hele tijd konden we het coördinatencentrum waar Kanmon Martis zich bevindt zien. Ook staan er op verschillende plaatsen op de kant grote borden die aangeven hoe de stroom staat, hoe hard deze is en of hij nog harder wordt of juist weer afneemt. We werden vele malen ingehaald door grote en kleine tankers maar alles ging even makkelijk en soepel.

vissersboot met op achtergrond industriehaven...

Rond drie uur waren we er door en zeilden we met ca tien knopen aan de wind de straat van Korea in. We voeren langs de kust van Kyushu verder tot het haven plaatsje Ashiya waar we rond half vijf binnen motorden. We vroegen aan vissers waar we mochten liggen en ze hielpen ons met aanleggen. Maar goed dat er geen wind stond want anders waren we een beetje uit ons humeur geweest omdat we alles moesten motoren en geen zeil bij mochten hebben (hihi).

22 januari 2014
 Morgen willen we door de Kanmon Kaikyo. Dit is een vernauwing tussen de eilanden Honshu en Kyushu die de binnenzee van Japan verbindt met de straat van Korea. In Ube hadden we van de coastgard Engelse documentatie gekregen over alle waterwegen hier in de binnenzee van Japan waaronder ook de Kanmon Kaikyo. Deze informatie is alleen bedoeld voor grote schepen. Gisteren hadden we over de marifoon al geluisterd hoe het er allemaal aan toe ging en vanochtend riepen we Kanmon Martis over de marifoon op. We moeten een dag van tevoren doorgeven dat we erdoor willen. Wat een gedoe! Eerst wilden we weten hoe laat morgen de stroom van oost naar west begint te lopen. Wel drie keer kreeg Paul te horen hoe laat de stroom van west naar oost liep maar dat is voor ons niet van belang. Ze wisten dat we van Kochi naar Fukuoka wilden gaan en dat we nu in de binnenzee van Japan zijn, dus begrijpen deden we het niet helemaal!

Uiteindelijk kregen we te horen dat om tien uur morgenochtend het tij naar het westen gaat lopen. We moeten ons morgen melden als we bij boedrie zijn om vervolgens volgens hun instructies door de vernauwing te gaan. Maar boei drie ligt in de Koreastraat en dus aan de verkeerde kant. Als we morgen bij boei vier zijn (dat is aan onze kant) zullen we ons meldenDaarna ging Paul verder op internet snuffelen en maakte ik de gasten vlag van Korea. Na de lunch keken we een film en was de dag alweer bijna om.

21 januari 2014
 SHIRANOE OP HET EILAND KYUSHU (33 56.333 n  130 00.772 e)

Het was een erg winderige nacht met vlagen van over de dertig knopen zodat we weer achter ons anker zwaaiden. Dat is lang geleden! Vanochtend waaide het nog steeds hard en sneeuwde het zodat we wat langer in bed bleven. Deze baai ligt in een tochtgat zodat we besloten iets verderop te gaan kijken. Nadat we eerst veertig meter ketting hadden binnen gehaald (op vijf meter diepte) zat ons anker goed vast in de modder. Daarna zeilden we alleen op de fok langs de kust van Kyushu. Het was ca één graad en het sneeuwde nog steeds. Eenmaal in de volgende baai werd de wind minder en aangekomen in de baai waar we wilden gaan liggen was het weer een tochtgat.

Dus zeilden we verder noordwaarts de baai in tot vlak onder de kust waar het weer wat rustiger was. Hier gooiden we ons anker erin en gingen snel naar binnen. Lekker warm bij de kachel met een kop thee en chocomel.Onderuit met een boek en later met een film. Laat het buiten maar sneeuwen....

Het wachten is op een goedweer window om door de Kanmon kaikyo (nauwe doorgang tussen Honshu en Kyushu) te gaan en de Korea straat in te zeilen.

20 januari 2014
HISHAKADU OP HET EILAND KYUSHU (33 53.879 n  130 59.925 e)
Gisteravond om half tien werd er getoeterd en geroepen. We lagen op de plek van een sleeper. Maar voor vannacht mochten we wel aan de andere kant er naast liggen. De boot moest alleen vanochtend om zes uur weer uit varen. Dus verlieten we vanochtend om zes uur de haven van Ube. Het is een grote commerciele haven waar niet echt een goede plek voor ons was. Zoals we gisteren al schreven, de enige plek voor jachten is de steiger van de Yahama dealer en daar was het voor ons te ondiep. 

Omdat de weerberichten aangaven dat het die middag en morgen hard uit het zuidwesten zou gaawaaien wilden we wel een goede plek hebben om te liggen. Op de I-sailers en Google kaarten hadden we een mooie baai aan de overkant bij het eiland Kyushu gezien.

Dus zeilden we vol tuig halve wind naar de overkant. Onderwijl hadden we weer een prachtige rode zonsopgang en zagen we weer veel boten om ons heen. We staken de vaarroute weer over en rond negen uur waren we in de baai van Hishakadu. Nu motorden we de vissershaven in om te zien of we daar konden liggen. Op zich waren er drijvende steigers waar het diep genoeg was maar er lagen allemaal vissers boten aan en we waren er niet welkom. Aan de andere kant van de baai is de Shin Moji Marina die heel erg duur is en dus besloten we in vijf meter diepte met modder als ankergrond ons anker erin te gooien. Met drie en halve meter verval lagen we in ieder geval goed. Lekker weer even op eigen anker.

Ondertussen was het al gaan regenen en zagen we dat de wind langzaam aan het draaien was. Na de lunch was de wind inderdaad gedraaid naar het zuidwesten en ze trok aan tot ca vijfentwintig knopen. Op de nav-tex en over de marifoon hoorden we al dat het aan de buitenkant van Kyushu (open zee) harder waaide.

19 januari 2014 
UBE OP HET EILAND HONSHU (33 56.755 n  131 14.633 e)

Om half zeven zeilden we de haven uit. We hadden stroom mee en wind tegen zodat we langs het eiland doorstroom ravelingen heen moesten. Daarna werd het water rustiger en zeilden we vol tuig langs de kust van Kyushu. Op de hogere toppen van de bergen van zowel het eiland Kyushu als Honshu lag sneeuw. Het was een koude wind maar achter de buiskap in het zonnetje was het wel uit te houden.

Na ca drie uur zeilen maakten we een slag naar Honshu en kwamen in de buurt van Ube uit. Nu moesten we opletten want hier staken we de scheepsvaartroute over. We zeilden tussen kleine en grote tankers door en ook langs vissersbootjes. Eenmaal in de haven van Ube waer een steiger bij de Yahama dealer waar jachten aan kunnen liggen. Toen we er even lagen en het tij berekenden bleek dat we de grond zouden raken bij laag water en dus gingen we weer weg. Aan de andere kant lag een boot van de coastgard waar we even naast mochten liggen. Ik moest aan boord komen om de bekende papieren in te vullen. Toen dit klaar was ging de boot weg en gingen wij om het hoekje tegen een andere boot aan liggen.
Kijken hoelang we hier kunnen blijven.

18 januari 2014
 Het was een dag met harde koude wind zodat we tot negen uur in bed zijn gebleven. Daarna ben ik bezig gegaan met nieuwe gegevens uit te werken want we hebben een nieuwe website (S.Vshadow of Lorelei) gevonden. Zij geven op hun website keurig alle gegevens van havens en marina's aan met daarbij tot welke prefectura elke haven behoort. Dit heb ik nu bij onze andere gegevens geschreven. Na de lunch maakten Paul en ik een wandeling langs het water. Toch even een frisse neus gehaald. 

17 januari 2014 
Het was vannacht even spannend. Het was extreem laag water en de vraag was of we genoeg water onder de kiel zouden houden of dat we de grond zouden raken. Om negen uur gisteravond was het hoogwater en toen we gingen rekenen kon het net! Het verval was tweeëneenhalve meter. We maakten de lijnen iets losser zodat we iets verder van de kade af kwamen te liggen in iets dieper water. Toen het rond drie uur laagwater was ging Paul er wel even uit om te kijken of alles goed ging, we hebben de bodem niet geraakt.

Het was een heiige dag zodat we besloten niet naar de top van de heuvel te wandelen. In de ochtend deden we weer wat klusjes en na de lunch liepen we het dorp door. We kwamen bij het kleine ziekenhuis uit waar ze WIFI hebben. We probeerden de foto's te versturen maar de verbinding was te traag. Terwijl Paul de foto's probeerde te versturen liep ik het ziekenhuis in om na te gaan hoeveel de medicijnen hier kosten. Omdat we niet in Japan verzekerd zijn, zijn de prijzen erg hoog. Ik kreeg een leuk contact met de jonge internist die me te woord stond zodat even later Paul er ook bij kwam staan. Hij was klaar met zijn dienst en wilde graag de boot zien. Zo zaten we even later in de boot thee te drinken. Er wonen ca tweeduizend mensen op het eiland en er werken drie artsen in dit ziekenhuis. We zien hierveel dat de kleine oude vrouwtjes krom naar voren lopen en niet meer recht op kunnen staan. Verder zien we ook veel mensen met O-benen. Hij vertelde dat het op zich een rustig ziekenhuis is vergeleken bij ziekenhuizen in grote steden.

Nadat hij naar huis was gegaan maakten we de enveloppe open die op de boot was gelegd. Hier zaten mooie geplastificeerde foto's van gisteren in. We liepen naar de Shrine waar we de gever zagen om hem heel hartelijk te bedanken.


16 januari 2014
Om tien uur liepen we het dorp in om de bus te nemen naar de Onsen (zie hieronder uitleg) aan de oostkant van het eiland. Toen we aan iemand in de auto vroegen waar de bushalte was vroeg hij waar we heen wilden. We lieten onze map zien en wezen de onsen aan. Stap maar in dan breng ik jullie wel! We reden nu dwars over het eiland naar de oostkust. Bij de onsen aangekomen bleek deze pas om twaalf uur open te gaan. De man die ons een lift had gegeven reed verder met ons naar het meest oostelijke puntje waar de vuurtoren staat. Daar kocht hij in de automaat drie blikjes warme koffie die we opdronken met uitzicht over de binnenzee die druk bevaarbaar is met vissersboten en tankers. Het was nog lang geen twaalf uur zodat de man ons via kust weg terug reed naar de boot. Nu kwamen we langs de rotswanden die uitgesleten zijn door de wind (geopark). Terug bij de boot namen we afscheid van de man en maakte ik een lunch klaar.

Toen het kwart voor twaalf was liepen we weer richting dorp. Nu kwamen we de man (onderhoud de Shinto) tegen die we gisteren ook kort hadden gesproken (hij spreekt een beetje Engels). We vroegen hem waar de bushalte was maar daar wilde hij niets van weten. Stap maar in de auto dan breng ik jullie wel even naar de onsen (ca tien minuten rijden). Zo waren we om twaalf uur bij de notenburo onsen waar we ieder driehonderd yen moesten betalen (ca twee euro p.p). Schoenen uit slippers aan. Daarna ging Paul naar de mannen kleedkamer en ik naar de dames afdeling. Omdat het alleen in het Japans aangegeven staat moest de man ons even helpen wie waar heen moest (hihi). Gelukkig hadden we gelezen hoe het bij een onsen in zijn werk gaat. Nadat we waren uitgekleed ging ik de dames onsen in waar ik op een krukje onder de douche ging zitten en me afspoelde. Paul deed het zelfde bij de mannen onsen. Daarna gingen we ieder ons hete bad in.

Toen ik hier een tijdje in zat kwamen er meerdere oudere dames (die waren met de bus van twaalf uur gekomen) en bij Paul meerdere oudere mannetjes. De vrouwen spoelde zich af en gingen vervolgens bij mij in het water zitten. Eerst werd ik genegeerd maar na een tijdje begonnen ze toch tegen me te praten. Helaas spreek ik geen Japans en zij geen Engels. Nadat de vrouwen ca twintig minuten in het hete bad hadden gezeten gingen ze op een krukje bij de douche/kraan zitten en vulde een teiltje water. Daar sopten ze zich in (lichaam en haren) en wasten zich grondig met een kleine handdoek die we bij binnenkomst hadden gekregen. De meeste oudere dames deden hier wel een half uur over. Daarna kwamen ze weer terug in het warme bad en wisselden tussen de hete en koelere baden. Na ca een uur gingen ze er uit. Ik wisselde steeds tussen de hete en de koele baden want het warme bad was echt warm! Als we hard praatten konden Paul en ik elkaar verstaan. Dat was maar goed ook want we hadden geen tijd afgesproken om eruit te gaan. Rond half twee riep ik naar Paul dat het handig was de bus van twee uur terug te nemen. Ik had me ook net als de andere oude vrouwtjes grondig geschrobd met zeep en shampoo (hhihi).

Toen we uit de kleedkamer kwamen zagen we alle oudjes op tatami matten liggen en televisie kijken of zittend op de stoel te lezen. Er waren twee massage stoelen die op dat moment bezet waren. Al snel kwam er één vrij en gebood men mij erin te gaan zitten om de stoel vervolgens aan te zetten. Zo werd ik een kwartier lang gemasseerd. Toen de andere stoel vrij kwam moest Paul er ook aan geloven (hihi). Onze eerste ervaring met een Onsen! Voor herhaling vatbaar en dat vindt Paul gelukkig ook.

relaxen na het baden
We namen de bus terug waarna we rustig onderuit gingen met een boek. Rond vier uur kwamen de man die de Shinto onderhoudt met zijn vrouw langs voor een kop thee en om de boot te zien. We zaten gezellig te praten zodat we ze uitnodigden om te blijven eten. Helaas had hij een andere afspraak zodat dit
niet kon.


ONSEN:
Een Onsen is een Japanse badgelegenheid met water uit een geiser. Japan is een vulkanisch actief land en er zijn daardoor duizenden onsen verspreid over het hele land. Oorspronkelijk was een onsen een openbaar bad en tegenwoordig hebben ze vooral een aantrekkingskracht op Japanse toeristen. Een onsen ligt vaak buiten de stad en biedt de mogelijkheid het hectische stadsleven te ontvluchten en gezamenlijk te ontspannen.


kleine bron mineraalwater...


Onsen zijn er in vele soorten zoals de openlucht- (rotenburo) en binnenshuis-(notenburo)baden. De baden in de open lucht zijn vaak gemaakt van Japans cipres, marmer of graniet. Men gelooft dat het water in een onsen een genezende werking heeft door de mineralen die er in zijn opgelost. Een onsen kan daardoor bestaan uit meerdere baden, elk met water met andere mineralen.

15 januari 2014
Nadat we gisteren eerst nog een stukje door de Straat van Hoyo zijn gezeild kwamen we via het kanaal van Bungo (versmalling)de Japanse Binnenzee in.

Vanochtend werden we wakker in de haven van Himeshima. Eén van de eilanden (shima betekend eiland) in de Japanse binnenzee. We vroegen aan werknemers die daar op de kant werkten of het goed was dat we er beleven liggen, geen probleem. Ook op dit eiland hebben ze geen coastgard of custom zodat we geen papier hoeven in te vullen. In de ochtend deden we wat klusjes aan boord (was etc.) en na de lunch gingen we wandelen. Eerst door het vissersdorpje dat hele nauwe steegjes heeft met weer veel traditionele Japanse huizen met de bijbehorende Japanse tuinen. Eenmaal aan de ander zagen we twee andere kleine haventjes met vissersboten. 

Vervolgens liepen we over een smal wandelpad waar we langs allemaal groente tuintjes liepen. We kwamen uit bij het begin van een ander wandelpad (Kannonzaki). Langs dat pad stonden veel kleine Boeddha beelden en aan het einde van het pad wat ook het eind van het eiland was stond op een uitstekende rots een kleine tempel waar de zon op scheen. Daar bleven we een tijdje zitten om over de Japanse binnenzee te kijken. We zagen het eiland Honshu aan de overkant en de kleine rotspunten vlak voor ons. Het waaide behoorlijk.

kleine tempel...

We liepen door het dorp terug naar de ferry terminal om wat informatie te verkrijgen. Op dit eiland kweken ze garnalen, ze hebben ze een onsen (zie volgend stukje van 16/1)en ook zijn er kustwanden die uitgesleten zijn door de wind (geopark). Er gaat hier een busje dat om de twee uur rond het eiland rijdt, die is gratis. Nadat we dit allemaal wisten gingen we terug naar de boot waar we onderuit gingen met een boek.

JAPANSE BINNENZEE:
De Japanse Binnenzee (Seto Naikai, Seto Binnenzee) is de naam van de binnenzee die de eilanden Honshu, Shikoku en Kyushu, de drie hoofdeilanden van Japan, van elkaar scheidt. De Japanse Binnenzee heeft van oost naar west een lengte van 450 km. De noordzuid breedte varieert van 15 tot 55 km. De totale oppervlakte van deze zee beslaat 23203 vierkante km. Langs haar 7000 km kustlijn wonen er ongeveer 35 miljoen mensen, wat ongeveer 27% van de totale bevolking van Japan is. Er zijn ongeveer 3000 eilanden in de Japanse Binnenzee, de meeste ervan zijn onbewoond.


14 januari 2014
HIMESHIMA (HAVEN) OP EILAND HIMESHIMA (33 43.285 n 131 38.780 e)
Rond half zeven werd het licht en motorden wij ze haven uit, op naar de volgende plek! We hesen de zeilen en met vol tuig zeilden we verder om To Shima heen en langs Ka Shima. Nu konden we met een knik in de schoot aan de wind in één keer naar de versmalling tussen de eilanden Shikoku en Kyushu zeilen. We hadden tot ca half tien stroom mee en met ca tien knopen wind gingen we als een speer. De zon scheen lekker maar de wind was fris gelukkig zaten we uit de wind achter de buiskap!

Rond kwart over tien gingen we door de versmalling en kregen we stroom tegen. Nu moesten we verder langs de kust kruisen maar door de stroom maakten we niet zulke mooie slagen als we hadden gewild. Het werd bij de versmalling ook druk op het water met allemaal vissers bootjes en tankers. Opletten en uitwijken dus. Beide eilanden zijn bergachtig waar we op de hogere toppen weer sneeuw zagen liggen.

Rond drie uur kregen we weer langzaam stroom mee en maakten we prachtige slagen langs de kant zodat we rond zes uur na 66 mijl bij Himeshima aankwamen. Het begon toen net donker te worden. Eerst keken we of we iemand konden vinden maar toen we niemand zagen meerden we langs de kade af. Hopelijk kunnen we hier blijven liggen en worden we vannacht niet weggestuurd.

13 januari 2014
Na een beetje te hebben uitgeslapen gingen we wat klusjes doen. Paul ging buiten bezig met het zonnepaneel. Nu we het meeste van de tijd in vissershavens liggen willen we het zonnepaneel ook aan de andere kant van de boot aan de zeereling kunnen vastmaken. We hadden in Fiji al elektra kabels gekocht voor verlenging. Vanochtend maakte Paul de kabels langer en monteerde het zonnepaneel aan de andere kant zodat de zon er vandaag op kon schijnen. Ik was binnen bezig met de foto's en maakte een vroege lunch klaar.

vissersplaatsje...

Na de lunch gingen we wandelen. We hadden op de Google kaart gezien dat er een mooi pad over de heuvels liep. Eerst kwamen we door het dorpje vervolgens liepen we tussen de groente tuintjes door om uiteindelijk over de heuvelrug door het bos te wandelen. We hoorden en zagen verschillende vogeltjes in de bomen en hadden soms uitzicht over de baaien van het eiland. Na een tijdje was het pad niet goed meer onderhouden en moesten we soms onder de omgewaaide bamboe struiken door kruipen. We verbaasden ons er alleen wel over dat de grond zo goed omgespit bleef. Later kregen we te horen dat dit kwam door de wilde zwijnen die hier rond lopen en dat die soms ook mensen aanvallen (oeps).

Toen we na ca anderhalf uur lopen bij de weg uitkwamen liepen we naar de andere kant van het eiland om te zien hoe hard het nu waaide. Zo vanaf onze plek leek het erg mee te vallen, niet echte witte koppen op het water. We liepen terug naar het dorpje waar de vissershaven vol met boten had gelegen. Een leuk dorpje met (oude) traditionele Japanse huizen. In het dorps winkeltje zagen we de man (Kiyokaz) die gisteren bij ons was geweest. Toen we langs de kustweg terug liepen naar de boot kwamen we de jongen (Koki) en zijn moeder (Hi) tegen (die gisteren bij ons aan boord waren geweest). Via de vertaling op de Ipad spraken we met elkaar en we werden uitgenodigd om 's avonds bij hun te komen eten.

Het werd een gezellige avond. We kregen te horen dat iedere vissersboot hier zijn eigen vis kwekerij heeft. Dus als ze kleine vissen vangen zetten ze deze hierin uit en voeden ze tot ze ca vijf kilo zijn, dan worden ze verkocht. Verder zijn het geen mossel-of oesterkwekerijen maar witte parel kwekerijen. Kiyokaz had ook een Ipad en wilde gelijk weten welk programma wij gedownload hadden "Google Translate" zodat hij die op zijn Ipad installeerde. Nu konden wij vrouwen samen praten met de ene Ipad en de mannen met de andere (hihi).

12 januari 2014
HONURA (HAVEN) OP EILAND TO SHIMA (33 11.885 n  132 21.714 e)
Om half zeven werd het een beetje licht en haalden we ons anker op. Daarna motorden we tussen de oester/mossel/parel?? kwekerijen door en hesen ons grootzeil met twee reven. We rolden de fok uit en zeilden halve wind met ca vijftien knopen wind lang de landtong. Ondertussen kwam er een mooie rode zon achter het berg landschap oprijzen en zagen we veel kleine vissersboten om ons heen. Bij het uiteinde van de landtong waren veel kleine kale rotsen waar mensen waren afgezet die nu aan het visser waren. Dit hadden we gisteren ook al gezien. Zelfs op hele kleine los staande rotsen staan nog mensen met hengels te vissen! 
Nadat we de landtong gepasseerd waren kruisten we verder langs de kust noordwaarts. Gelukkig stond er vandaag vijftien tot twintig knopen zodat we lekker zeilden. Wat een mooie grillige kust met hier en daar een eiland en wat rotsen. 

Rond twaalf uur kwamen we aan bij To eiland. Ook deze baai ligt vol met oester/mossel/parel?? kwekerijen en vis kwekerijen. Dit eiland staat op onze cruising permit en omdat het vanmiddag harder zou gaan waaien besloten we hier te stoppen. Er zijn in deze baai drie haventjes naast elkaar zodat we eerst naar de haven bij het plaatsje motorden. Deze lag vol met vissersboten en omdat we niemand zagen om te vragen of we mochten blijven liggen verlieten we de haven en gingen we naar de haven ernaast. Deze was meer open en ook niet echt uitnodigend zodat we naar de laatste haven motorden. De binnenhaven lag vol maar aan de kade van de buitenhaven was nog plek. Toen we een visser gebaarde of we aan de kade mochten afmeren kregen we het sein oke. De kade had weer van die grote vertikale rubberen balken maar met onze nieuwe stootwillen hebben we daar nu geen problemen meer mee.

Toen we eenmaal goed lagen maakte in een lunch die we buiten in de kuip opaten. Het was met het zonnetje erbij ca tien graden. Na de lunch gingen we onderuit met een boek. In de namiddag stopte er een auto naast ons en liet een jongen zijn hond uit. Ik ging even naar buiten om wat te pakken en kreeg contact met het zoontje en zijn vader. Van hun kreeg ik twee flesjes melk en toen ik vroeg of ze de boot wilden zien wilde het jongetje dit heel graag. Even later stonden moeder en zoon de boot van binnen te bewonderen. De vrouw bleek van Chinese afkomst te zijn zodat we ons vertaal programma op de Ipad op Chinees zetten. Toen we weg waren gingen we weer onderuit met een boek.  

11 januari 2014
HIRABAE OP HET EILAND SHIKOKU (33 02.865 n  132 28.875 e )
Nadat we de impeller van de motor hadden vervangen motor/zeilden we om zes uur de haven uit en verder langs de kust. Na twee uur motoren en de accu's te hebben opgeladen kregen we ca vijftien a twintig knopen wind en konden we verder aan de wind lang de kust zeilen. Even verderop kregen we de wind tegen en moesten we verder kruisen. 



kruisen tegen de wind...

Het was een bewolkte koude ochtend maar rond het middag uur liet de zon zich soms zien. De wind trok aan tot vijfentwintig a dertig knopen en de de golven op het water kregen witte kopjes. We hadden al verwacht dat het hier tussen de eilanden Skikoku en Kyushu een tochtgat was. Daarom wilden we dit stuk vandaag varen. De voorspellingen waren eerst vijftien knopen uit het noorden afnemend tot tien knopen. Maar dat het z'n tochtgat zou zijn hadden we niet verwacht! Of zijn de voorspellingen niet helemaal correct?! 

Uiteindelijk besloten we niet door te varen maar een plekje te zoeken voor de nacht. We keken op de Ipad (Isailer) en zagen een mooie baai waar de grond uit modder en zand bestond. Daarna keken we op de Google kaart en zagen we dat er een klein dorpje was met pontoons in het water. Toen we rond vijf uur bij de baai aankwamen zagen we tot onze schrik allemaal boeien in het water, velden vol! Waarschijnlijk mossel of parel kwekerijen. Gelukkig vonden we de doorgang en kwamen we bij de pontoons aan. Die waren gemaakt voor kleine bootjes en dus besloten we even verderop dichterbij bij de kant voor anker te gaan. We lagen net voor het donker werd. 

10 januari 2014 
SHIMIZU OP HET EILAND SHIKOKU (32 46.734 n  132 57.455 e)
Na drie zeer gezellige weken is het tijd om verder te gaan en dus gooiden we om zes uur de trossen los en zeilden we rustig Kochi uit. Eenmaal in de Tosa baai kwam de zon op en zeilden we zeer rustig met ruime wind richting kaap Ashizuri (ligt aan de zuidwest kant van de Tosa baai). 



kaap Ashizuri...

We zagen het bergachtige landschap van Shikoku met sneeuw op de hogere toppen van de bergen. In de ochtend was het zeer rustig maar rond twaalf uur kwam de wind opzetten en moesten we twee reven in het grootzeil zetten en werd de rolfok vervangen door de werkfok. Nu zeilden we halve wind lekker door en rond vier uur ronden we kaap Ashizuri. Een mooie ruige kust waar de zon op scheen. We verwonderde ons erover dat zelfs hier weer een dorpje was.

Nadat we de kaap gerond hadden kregen we wind tegen. We zeilden iets verder door zodat we daarna in één keer de haven van Shimizu konden in varen. Onderwijl dat we zo zeilden hadden we een prachtige zonsondergang! Net voor het donker bereikten we de haven waar we aan de kade afmeerden. Hoewel het een mooie zonnige dag was geweest was de temperatuur niet boven de acht graden gekomen en toen de zon onder was, werd het nog maar drie graden. Een beetje rozig waren we dus wel na deze 66 mijl zeilen!

Ik lag nog maar net in bed toen er op de boot geklopt werd. Het was Okano (vriend van Juichi en Sachimi). Hij had gisteren contact gehad met Juichi en wist dus dat we vandaag aankwamen. Hij nodigde ons uit om bij hem thuis wat te komen drinken. Dus liepen we even later naar zijn huis waar we ook zijn vrouw en twee dochters ontmoetten. Het was erg gezellig maar we waren moe en morgen willen we weer vroeg op om verder te gaan nu het weer het toelaat. Dus verontschuldigden we ons en spraken af dat we in september langs komen en dat we dan langer blijven. 


9 januari 2014 
Vanochtend werd Paul wakker met verstopte/pijnlijke holtes (voorhoofd en neusholtes) zodat hij langer in bed bleef. Dat kwam mij goed uit want nu kon ik rustig schoonmaken en opruimen. Daarna dekte ik de tafel want om half twaalf kwamen JuichiSachimi en Mayumi eten. 

We aten Sukijaki waarvoor we gisteren de ingrediënten hadden gekocht. Twee flesjes Sukijaki saus één fles kook sake, dunne plakjes rundvlees, spitskool (haksoi), tauge, verschillende soorten champignons, tahoe, prei, groene blad groente (sungi), udong (noodles). Dit had ik allemaal gesneden en in schaaltjes op tafel gezet met een klein gasstel waar de hapjespan op tond.

Toen we allemaal zaten met een drankje ging het gasstel aan en werd er eest een laagje sake en Sukijaki saus in gedaan om vervolgens steeds wat groente en vlees erin te gooien. Als het gaar was haalde ieder voor zich met stokjes wat eten uit de pan en legde dit op zijn bord om te eten. Ondertussen werd de pan steeds weer wat bijgevuld met de groente, vlees en saus/sake. Toen we bijna klaar waren gingen de noodles in de pan en werden zo in de saus gaar gekookt. Rond drie uur waren we uit gegeten en hadden we heerlijk lang getafeld met de nodige alcohol. Voor we het wisten was het vijf uur en namen we afscheid van iedereen, snik snik.  Het is tijd om verder te gaan! 

Juichi, Sachimi and Mayumi thank you for the wonderful time here. For sure we come back!

8 januari 2014
Om negen uur hadden we met Juichi en Sachimi afgesproken in het clubhuis. Ze hadden een mooie brief gemaakt die zowel in het Japans, als Japans-Engels (Japanse tekst zodat wij deze kunnen lezen) was geschreven. Deze brief kunnen we laten zien aan de vissers in de haven waar we graag willen gaan liggen. Er staat in dat we Paul en Caroline uit Nederland zijn en dat we graag in deze haven willen gaan liggen. Met de vraag waar we mogen gaan liggen en waar het haven kantoor is. Heel lief en erg handig van ze dat ze deze brief voor ons gemaakt hebben.

We kregen ook een webside waar we de getijden bij de vernauwingen in en rond de inletzee kunnen zien. Deze webside geeft een vooruitzicht van zeven dagen hoe de stroom loopt en hoe hard deze is. Verder dronken we thee en zaten we weer gezellig te praten. Ook faxten we onze nieuwe cruisingpermit naar de coastgard in Kochi. Nu is alles geregeld!

Daarna gingen Paul en ik boodschappen doen. Terug aan boord aten we een late lunch en ruimde ik alle boodschappen op. Na dat ruimen ging ik kijken waar we naar toe gaan en wat voor bijzondere dingen we daar allemaal kunnen zien. Paul ging onderuit met een aantal zeilmagazines die in het clubhuis lagen.

7 januari 2014
De bakskist was al die dagen nog steeds niet ingeruimd omdat de we de gaskabel daar wilden bewaren. De gashendel met de oude kabel doet het nog steeds maar we hebben nu in elk geval een reserve bij ons als de kabel stuk gaat. Vanochtend begonnen we met het inruimen van de bakskist. Omdat we in Japan niet kunnen ankeren en we veel gebruik gaan maken van vissershavens hadden we gisteren al twee grotere stootwillen van piepschuim gekocht. Deze stootwillen zijn zo groot dat we geen last meer hebben van de ijzeren balken aan de kade. Ze passen dan ook niet in de bakskist en hangen achter op de boot.

Er lagen nog een paar niet opgeblazen stootwillen in de bakskist die we nu wel wilden oppompen. Dus kwam onze kleine elektrische luchtpomp na lange tijd weer te voorschijn. De eerste twee stootwillen gingen goed maar bij de derde ging de pomp stuk. Dus stapten we op onze fiets om naar de 'honderd yen shop' te fietsen want naast de honderd yen shop zit een winkel waar Paul deze pomp al had zien staan. We kochten de pomp met nog wat thermokleren (in Japan is het in de winter toch kouder dan we verwacht hadden) en reden weer terug naar de boot waar we de laatste stootwil oppompten. Nu hebben we genoeg stootwillen om veilig aan de kade of tegen andere vissers boten aan te liggen!

We ruimden de bakskist verder in en toen we net klaar waren kwam Juichi langs. Hij had contact gehad met coastgard en alles was goed. We hoefden niet meer langs te komen. We legden hem uit dat we een nieuwe cruising permit hadden gemaakt en dat ze die toch moesten zien. Nee, we konden in de provincie Kochi gewoon zeilen waar we wilden. Ja, maar we willen ook in andere provincies gebruik maken van gesloten havens. Het bleek dat zij daar niets mee te maken wilden hebben. Dit wil dus zeggen dat we in iedere provincie naar een open haven moeten om een cruising permit voor dat gebied aan te vragen. We zijn nu dus gedwongen om naar plaatsen te gaan waar we eigenlijk niet heen wilden. Maar omdat de coastgard de eerste keer met onze cruising permit is ingestemd besloten we onze nieuwe permit morgen naar hen toe te faxen en net te doen of we van niets weten. Nadat Juichi weg was gingen we douchen in het clubhuis en daarna werd het alweer donker, etenstijd!

6 januari 2014
Vanochtend kwam eerst de monteur langs thee drinken. De kabel voor de gashendel was op voorraad en konden we vandaag kopen. Hij had na de lunchtijd om met ons naar de winkel te gaan. Even nadat de monteur weg was kwam de opticien/audicien langs. Hij had na de lunch wat hulp nodig en of we hem konden helpen. We legden uit dat we na de lunch een afspraak hadden met de monteur. Geen probleem want de monteur wist ervan. Daarna fietsen we naar de honderd yen shop (70 cent shop) waar we batterijen kochten voor in wekkers, helaas hadden we de batterijen die er in zaten vergeten mee te nemen. Vervolgens reden we naar een watersportzaak waar we twee grote nieuwe stootwillen kochten.

Op de terugweg zagen we onze opticien/audicien langs rijden en hij gebaarde ons te stoppen. Hij keerde de auto en we moesten achter hem aanrijden naar zijn werkplaats. Daar aangekomen vertelde hij dat zijn grootvader hier een winkel had waar hij sieraden van koraal verkocht. Hij had nog een vitrine vol met koraalsieraden liggen en ik mocht wel wat uitzoeken. Ik keek naar de sieraden die op zich heel mooi waren maar sloeg zijn aanbod af. Nu heeft hij de winkel tot werkplaats gemaakt waar hij zijn eigen houten boot maar ook verschillende andere houten boten heeft gebouwd. Ook zei hij dat de monteur de kabel al had gekocht. Even later stopte ook de monteur bij de werkplaats. Het was inmiddels lunchtijd geworden en wij nodigden hun uit om bij ons te komen lunchen. In eerste instantie wilde de monteur niet maar toen hem duidelijk werd dat ik noodles (bami) ging maken stemde hij gelijk in. Zo zaten we even later bij ons in de boot gezellig te eten.

Na de lunch gingen we weer naar zijn werkplaats waar de lange houten planken al waren afgeleverd. Er stonden al twee andere mannen waarvan we er één kenden (clublid). De schors van de boomstam zat nog aan de planken en twee mannen schraapte dat eraf terwijl Paul, ik en een andere man de planken naar binnen droegen. Ik kreeg als dank het hangertje die ik die ochtend het mooiste had gevonden. Nadat alles binnen lag bracht onze opticien/audicien ons weer terug naar de boot waar we nog een beetje opruimden en toen was het alweer tijd voor het avondeten.

5 januari 2014
Vandaag een echte klusjes dag!
Omdat we hier langer blijven dan verwacht i.v.m problemen met de gashendel en genieten van de gezelligheid willen we onze cruisingpermit veranderen. Dit omdat we eind februari het land al uit moeten, dan zijn onze negentig dagen om! In plaatsvan om de zuidpunt van Kyushu te zeilen willen we nu gelijk de binnenlandse zee in. In de winter komen er namelijk veel stormen over met daarbij vaak harde noorder wind.

Ik was druk met het maken van een nieuwe cruising permit. Paul was ondertussen bezig in de bakskist. Nu die leeg is (omdat de gashendel er enkele dagen geleden uitgehaald is) maakte hij deze gelijk schoon en meedaarna de lengte van de morse kabels van de gashendel. Voor we het wisten was het twee uur en aten we een late lunch. Daarna gingen we verder met nog wat andere klusjes en voor we het wisten was de dag alweer voorbij.    

4 januari 2014
Rond tien uur zaten MayumiSachimi, Paul en ik bij Juichi in de auto en reden we door Kochi heen om vervolgens de Kochi Expressway op te rijden. Toen ging het over een grote snelweg dwars door het bergachtige landschap van Shikoku. De weg bestaat uit veel lange tunnels dwars door de bergen en grote bruggen over valleien waardoor er in de weg helemaal geen hoogteverschil is. Langs de weg zagen we hier en daar sneeuw liggen. Het berg landschap bestaat voornamelijk uit bos met hier en daar een paar dorpen.

Na meer dan een uur rijden kwamen we aan in Kawanoe een klein plaatsje aan de Inletzee waarover we ruim uitzicht haddenDaar gingen we van de snelweg af en reden over kleinere wegen naar KotohiraDaar staat het bekende Kotohira-gu of ook wel Kompira-san; een Shrine die vooral bekend staat om zijn spirituele bescherming en goede geluk  aan vissers en zeilers. Allereerst liepen we door een drukke smalle steeg het dorp door en het eerste deel van de heuvel op. We kwamen langs allemaal toeristische winkels en een klein sake museum.

Daarna liepen we de 785 treden op met halverwege de Main Gate en daarnaast natuurlijk de wakende leeuwen/honden met de mond open of dicht. We waren aangekomen in de Treasure Hall en daar staan borden waarop  mensen hun namen en wensen kunnen schrijven. Dat deden we natuurlijk ookVervolgens ging het verder de trappen op en kwamen we bij een volgend plateau met verschillende tempels waaronder de Asahi shrine en de Main shrine. Ook deze shrines waren weer prachtig met veel mooi houtsnijwerk. We wasten we onze handen en mond op de traditionele manier en beden voor een goede vaart in 2014. Vanaf dit plateau hadden we een prachtig uitzicht over de omgeving.

Main gate...
bewakers van de Shrine...

We liepen verder over het plateau langs allemaal stalletjes waar houten plankjes en kaarten werden verkocht die je moeten beschermen tegen ongeluk. Zo waren er wat grotere houten plankjes voor een goede vaart en kleinere plankjes die bescherming geven in het verkeer. Wij hebben een klein houten plankje gekocht voor de bescherming in het verkeer op het water (hihi).

Shrine voor de zeevaarders...
Verderop was er één hal met aan het tempel complex geschonken spullen. Die hing vol met oude en nieuwe schilderijen/foto's maar ook stonden er oude voorwerpen die kennelijk geschonken waren.

geschenken aan de tempel...
Nadat we de trap weer waren afgelopen stapten we in de auto om naar Udong(een Noodles restaurant te gaan. Dit gebied staat bekend om zijn heerlijke Udong. Het was er druk en Paul en iknamen ieder een verschillend gerecht van de Udong en inderdaad is het een heerlijke Noodle. We spraken nog over de tempel dat het er zo druk was maar dat we alleen Japanners hadden gezien en verder geen enkele buitenlander.
Daarna reden we ca twee uur door hetzelfde landschap terug naar Kochi waar we rond vijf uur aankwamen.

Juichi, Sachimi, Mayumi thank you for the very nice day!

3 januari 2014
Terwijl ik vanochtend de was van de waslijn haalde werd ik begroet door een man (Yasuhero)in een kleine open motor boot). Yasuhero had vuil (blikjes en flesjes) uit het water gevist en kwam nu even langs. Het bleek dat hij hier gisteren voor een dichte deur had gestaan. We vroegen of hij binnen wilde komen voor een kop thee en zo zaten we even later binnen. Korte tijd later kwam ook een vriend van hem langs en zaten we met zijn vieren thee te drinken. De tweede man (een monteur) kenden we al, hij was al eerder op visite geweest. Toen ze vroegen hoe lang we bleven zeiden we dat we problemen hadden met de gashendel en dat het daar vanaf hing. Toen bleek dat de monteur verstand had van motoren etc zodat Paul hem onze kapotte gashendel zien. Ze gingen gelijk aan de slag om de hendel en het mechanisme erachter eruit te halen. Toen ze het mechanisme los hadden bleek alles wat vast te zitten en met een Japanse variant van de WD40 anti roest kwam alles na enige tijd weer in beweging.

Ook onze vriend een opticien/audicien kwam langs. Hij heeft een kleine open zeilboot waar je ook mee kan wrikken met een lange stok achter de boot. Onze westerse manier van wrikken is anders dan de Japanse en hij wilde ons dit graag leren. Terwijl Paul druk bezig was met de gashendel ging ik met hem mee in de boot om deze manier van wrikken te leren.

Japans wrikken...

Yasuhero had aangeboden om een lunch voor ons te halen. Dat vonden we niet nodig maar hij wilde dat zelf heel graag. Vlak voor de lunch werd de gashendel weer terug geplaatst maar die ging nog steeds niet echt soepel. De mannen dachten nu dat dit door de kabel kwam en niet meer door het mechanisme achter de hendel. Maandag is het bedrijf weer open en gaan we naar de kabels kijken.

Yasuhero kwam terug met een heerlijke Japanse lunch en zo zaten we gezellig in de boot te eten. Na de lunch ging Paul met onze vriend opticien/audicien mee om het Japanse wrikken te leren en ruimde ik alles op. Vervolgens nodigd eYasuhero ons uit om op zijn boot te dineren. Dat vonden we wat veel van het goede maar uiteindelijk stemden we toch in. Toen iedereen rond vier uur weg was hadden we even tijd voor ons zelf.

Om half zes werden we weer opgehaald door de monteur en hij bleek even verderop aan de steiger te liggen, maar dit is wel een andere Marina!Yasuhero heeft een Oceanis waar we gezellig op aten. Op de tafel stond een kleine gasbrander met daarop een hapjespan. Hier bakte hij rundvlees en verschillende groentes in een bepaalde sojasaus. Met stokjes haalden we de groentes en vlees uit de pan om dit lekker op te eten. Na het eten lieten we ook hun onze film zien wat ze erg leuk vonden.  

2 januari 2014
Om negen uur kwam Mayumi aan boord. Nadat we gezellig koffie/chocomel hadden gedronken stapten we in haar auto en reden we naar een overdekt winkelcentrum in Kochi. Daar bekeken we wat winkels en daarna liepen we een grote supermarkt in waar ze me nog meer informatie gaf over de groenten van dit seizoen. We hadden gisteren verschillende lekkere hapjes gegeten en nu kwam ik ook te weten van welke groente ik deze hapjes zelf kan maken met de daarbij behorende kruiden en sauzen. Het belangrijkste van de Japanse keuken is de soja saus, de oester saus, vis saus en kook sake. De sake is er in een droge en een zoete variant.



Nadat we in het winkelcentrum klaar waren gingen we nog naar twee grote elektrozaken om naar de PanasonicLumix FZ70 te kijken. In de eerste winkel hadden ze die niet en in de tweede winkel waren we al geweest en bleek alsnog dat de Lumix die hier verkocht wordt alleen voor de Japanse markt bestemd is.
De meeste bedrijven en winkels zijn tot zes januari gesloten dus reden we terug naar de boot waar ik een late lunch klaar maakte. Rond vier uur ging Mayumi naar huis en hadden we een zeer gezellige dag gehad!

1 januari 2014 
ALLEMAAL DE BESTE WENSEN VOOR 2014

Om half zes waren we wakker en skypten we met mijn ouders. Rond zes uur stonden we op en zagen we al enkele clubleden druk bezig op hun zeilboten. Mayumi kwam bij ons aan boord en rond half zeven motor/zeilden we met ca vijf boten uit de haven naar buiten. Het was zeer gezellig Mayumi weer te zien en er was genoeg bij te praten.

Buiten op zee aangekomen zagen we veel mensen op het strand. Iedereen wachtte op de zonsopgang om dan te bidden voor een goed nieuw jaar. Toen de zon op was gekomen en er gebeden was knalden op enkele zeiljachten de champagne flessen open, zo ook bij ons. 

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F2.bp.blogspot.com%2F-hQ16btEOB6Q%2FUsxm2yoQKJI%2FAAAAAAAAA-g%2F839z3iF31Vk%2Fs1600%2F2014.01.01-a.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
zeilen tijdens zonsopgang...
Daarna motor zeilden we rustig terug naar de haven waar we rond acht uur aankwamen. Met een lichte knal voeren we voor tegen de steiger aan. Ik keek Paul verbaast aan en deze keek verontwaardigd want de gashendel van de motor ging niet meer in zijn vrij en achteruit. We legden de boot op zijn plek en keken even snel naar het mechanisme van de gashendel.

Daarna gingen we naar het clubhuis waar allemaal lekkere Japanse hapjes stonden. Wij hadden twee schalen met warme oliebollen meegenomen en daar werd gelukkig goed van gegeten. Tijdens het lekkere eten werd ook de nodige alcohol genuttigd en dus leek het ons verstandig snel te beginnen met onze film over onze reis (Spitsbergen, Falkland, Kaap Hoorn en Antarctica). Nadat de clubleden de film gezien hadden kwamen er nog wat vragen en  zaten we verder gezellig te praten. Enkele clubleden moesten ook weer weg om familieleden te bezoeken. 

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F2.bp.blogspot.com%2F-Gu69RSTeaaQ%2FUsxnHBpifLI%2FAAAAAAAAA-o%2F4D8ACk92JBY%2Fs1600%2F2014.01.01-c.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
nieuwjaars feest...
Uiteindelijk bleven we met Sachimi, Juichim, Mayumi en de havenmeester over. Het overgebleven eten werd verdeeld en terwijl wij de lekkere Japanse hapjes mee mochten nemen wilde Sachimi en Mayumi de oliebollen, geen slechte deal! Rond vier uur waren we terug aan boord en hadden we een zeer gezellige nieuwjaarsdag gehad!

31 december  2013 
Ik was vanochtend druk bezig met het maken van oliebollen. Paul maakte een kleine Nederlandse vlag met daarin onze naam en een molen. Deze willen we aan de clubleden van de zeilvereniging geven. Terwijl ik rond het middaguur buiten in de kuip oliebollen aan het bakken was kregen we visite van een clublid. Hij wilde de boot graag zien dus lieten we hem binnen en maakten we een kop thee voor hem. Paul en hij zaten gezellig binnen te praten en aten ondertussen de eerst gebakken oliebollen. Als dank kregen we een fles Japanse whiskey.

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F4.bp.blogspot.com%2F-JxTy5U3Q16w%2FUsxrfbUjpiI%2FAAAAAAAAA_s%2FzbklqYA05nQ%2Fs1600%2F2013.12.31-aa.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
oliebollen bakken...
Rond twee uur was ik klaar met bakken maar voor alles schoon en opgeruimd was en ik gedouched had was het vier uur. Tijd voor een lekker glas wijn en lekkere hapjes. Niet te veel oliebollen want die zijn voor morgen bij de nieuwjaars borrel in het clubhuis. In de avond keken we een film en daarna gingen we naar bed.

In Japan wordt er weinig gedaan met oud en nieuw. Sommige gelovigen gaan om twaalf uur naar de tempel waar de klok wordt geluid en waar ze dan bidden. Voor ons is het dit jaar dus geen speciaal oud en nieuw. Om twaalf uur luisterden we nog even maar er was niets te horen, geen vuurwerk of iets...

30 december  2013 
In de ochtend kwam het clublid wat goed Engels spreekt weer langs. Hij wilde graag onze All Purpose Genua zien. Die lag achter in een van de hutten opgeborgen waardoor we de hut half overhoop moesten halen. Daarna dronken we een kop thee waarbij hij vertelde dat hij scheepsbouwkunde gestudeerd had en dat hij zijn eigen zeilboot had gebouwd. Hij had verder nooit wat gedaan met zijn studie omdat hij de optiek zaak van zijn vader had overgenomen. Hij heeft nu twee filialen in Kochi. Zijn vader en vrouw staan in de ene zaak en hij en zijn zoon in de andere zaak. Ik vertelde dat ik als audicien in optiek zaken had gewerkt. Hij vroeg welk merk ik had verkocht en toen bleek dat hij ook hoortoestellen verkocht van het merk Widex en Panasonic. Het blijkt dat in Japan de meeste hoortoestellen in optiek zaken worden verkocht. 

Ik wilde graag zien hoe het hier ging en dus reden we na de lunch met hem mee naar zijn winkel. Daar zagen we een geluiddichte cabine waarin hij de gehoortesten afneemt. Verder keek ik welke toestellen hij verkocht (dezelfde als in Nederland)en hoe hij dit met de computer afstelde).  Ook hier worden moeilijke gevallen door gestuurd naar de arts. Ik vroeg naar hun opleiding als audicien maar het blijkt dat ze hier nauwelijks een opleiding voor nodig hebben?!?  Als ik Japans zou spreken kan ik zo aan de gang...

Nadat we de winkel hadden gezien liepen we naar een grote winkel met allemaal elektronische apparatuur. Er zijn namelijk enkele elektronische spullen stuk gegaan. Zo doen de toetsenborden van de laptop en van de boordcomputer het niet goed meer, toetsen beginnen uit te vallen. De videocamera is ook kapot gegaan. Voor een groot deel is het ouderdom maar wij verdenken de hitte en de luchtvochtigheid in Kolonia ervan dat het allemaal wat versneld is gegaan. We keken naar de videocamera en besloten dat we beter een nieuwe fotocamera konden kopen die ook gelijk goed kan filmen. We wilden de Panasonic Lumix ZF 70 kopen. Maar toen we een verkoper vroegen om de beschrijvingen in de camera om te zetten naar Engels bleek dit niet te kunnen. Alleen voor de Japanse markt GRRRR. Wel kochten we twee toetsenborden en een nieuw scheerapparaat voor Paul want ook die geeft steeds meer problemen.

29 december  2013
Vanochtend waren er verschillende clubleden op de steiger. In de loop van de ochtend zaten we met zijn allen in het clubhuis gezellig te praten. Paul en ik gingen rond lunchtijd terug naar de boot om te lunchen.

Na de lunch pakten we onze fietsen die nog steeds in het clubgebouw staan en reden we wat rond. We kwamen langs een grote één dollar shop waar we even een kijkje namen. Hier kocht in nog meer Japanse kruiden en andere Japanse spullen zodat ik meer kan uitproberen met koken.  Daarna gingen we terug naar de haven waar we onze boodschappen uitpakten.  

28 december  2013
 Toen we vanochtend naar buiten keken lag er sneeuw op de heuvels rondom Kochi. Het was vannacht één graad boven nul geweest. Om tien uur kwamen Juichi en Sachimi ons ophalen. Zij gingen boodschappen doen en wij gingen mee. Dat hadden we afgesproken omdat ik graag wat Japanse etenswaren wilde kopen. Eerst gingen we langs de vismarkt en andere stalletjes. Daarna reden we de stad in naar de groothandel. Daar verkopen ze grotere hoeveelheden tegelijk en kon ik pakken meel van een kilo kopen (om met oud en nieuw oliebollen te bakken). Daarna reden we naar een paar andere supermarkten waar ik o.a meel voor de Japanse pizza met de bijbehorende kruiden en sausen kocht en ook een paar verschillende soorten Japanse thee en andere Japanse dingen zoals kleine gedroogde garnalen en kleine gedroogde tonijn snippers.

Rond lunchtijd waren we terug bij de boot. Terwijl Paul en ik zaten te eten kwam Sachimi terug met een pakje. Nu ik Usucha thee (dunne thee voor ceremonie) had gekocht vond Sachimi dat daar ook de Chawan (aardewerken theekom) en de Chasen (thee whisk) bij hoorden. Die had ze dus snel voor mij gekocht, THANKS! Gisteren had ik van haar al onderleggers gekregen waar je de eetstokjes op legt, het houdt niet op!  Gelukkig heb ik ook dingen aan haar kunnen geven.

In de middag waren Paul en ik druk met kleine administratieve klusjes en voor we het wisten was de dag voorbij.

27 december  2013
Om acht uur kwamen Juichi en Sachimi ons ophalen. Als eerst gingen we bij het gasbedrijf langs om te kijken of ze onze gasfles (uit Nieuw Zeeland) wilden vullen. Dat wilden ze niet. Dus waren we genoodzaakt een Japanse gasfles te kopen. Maar die kun je als buitenlander niet kopen aangezien deze op naam verkocht wordt. Dus kocht Juichi een volle Japanse gasfles voor ons. Wel werd er verteld dat we gasfles overal in Japan zelf kunnen vullen! De volgende stop werd coastgard waar we onze cruising permit lieten zien. Wij lieten Juichi het woord doen en binnen no time waren we klaar en was de permit goedgekeurd. 

Nu werd het tijd om te tourist uit te hangen. Als eerst reden we met Juichi en Sachimi naar de Kokubunji tempel (nummer 29 van de pelgrim tocht) die is gelegen in Nankoku City net buiten Kochi. Dit is een bijzondere tempel uit 741. De regerende keizer Shomu gaf het bevel om in iedere provincie van Japan een tempel te bouwen. Dit om de vrede en de welvaart in Japan te behouden. Deze tempels werden de Kokubunji tempels genoemd.

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F2.bp.blogspot.com%2F-wT2g8lvxzvA%2FUsA_u-rf4DI%2FAAAAAAAAA9c%2FBdqDF6KcNHw%2Fs320%2F2013.12.27-a.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
entree Kokubunji tempel...

Wat een prachtige oude houten entree met aan iedere kant prachtige oude houten bewakers (Nio protectors), één met de mond open en één met de mond dicht.

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F3.bp.blogspot.com%2F-81-nI8dQ0JE%2FUsBAF2di4WI%2FAAAAAAAAA9k%2FgKcJTIlTLd8%2Fs320%2F2013.12.27-b.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
Nio protector met mond open...

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F3.bp.blogspot.com%2F-9UacttYJyE0%2FUsBAWlCWEKI%2FAAAAAAAAA9s%2FHwf_11eVwDI%2Fs320%2F2013.12.27-c.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
met mond dicht...
Daarna liepen we over het grindpad naar de tempel die helaas gerestaureerd wordt en dus grotendeels niet te zien was. Wel konden we de zijkanten en een deel van het dak zien waar we prachtige houtsnijwerken zagen.  

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F3.bp.blogspot.com%2F-wCk3qsSiCg0%2FUsBAnDTsYmI%2FAAAAAAAAA90%2F4cZ92oAcsm0%2Fs320%2F2013.12.27-g.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
prachtig houtsnijwerk...
Vervolgens reden we terug naar Kochi waar we de Zenrakuji tempel (nummer 30) uit 1869 bewonderden. Naast deze tempel staat de oude bekende Tosa Shrine. De tempels zijn van het Boeddhisme en de Shrine is de tempel voor het Shintoisme. In Japan gaan het Boeddhisme en het Shintoisme vaak samen. Bij de Shrine bestaan de bewakers uit leeuwen/honden waarvan er één de bek open heeft en één de bek dicht (net als bij de bewakers van de tempels). De bewakers met de mond/bek open moeten de kwade geesten afschrikken. De bewakers met de mond/bek dicht zijn er voor het schuilen en om in geestelijke goede gezondheid te blijven. Een andere vertaling van de mond open/dicht is gerelateerd aan de Ah en Un de eerste en laatste letter van het Japanse schrift met daarbij het symbolisme van geboorte en dood. 

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F3.bp.blogspot.com%2F-qKvXcJGsz_Y%2FUsBBV23mSgI%2FAAAAAAAAA-A%2F9jZLRYRtbuk%2Fs320%2F2013.12.27-m.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
Torri van Tosa Shrine...
Als laatst reden we in Kochi de Godaisan berg op en hadden we op de top een prachtig uitzicht over de stad. Daarna reden we een klein stukje naar beneden en stapten we uit bij de Chikurinji tempel (nummer 32). Dit wordt ook wel de schat van Tosa's culturele landgoed genoemd. Dit voor zijn 19 Boeddha beelden inclusief de Monju Bodhisattva, de hoofd tempel met zijn vijf hoge pagoda en de prachtig tuin eromheen. Ook hier waren op het terrein nog meer kleine tempels en shrine te zien. Wat een prachtige ochtend om zo veel van de Japanse oudheid te mogen zien met daarbij d uitleg! 

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F4.bp.blogspot.com%2F-IXI6tjKPiw4%2FUsBBovylqpI%2FAAAAAAAAA-I%2F3fvXf2YvdWg%2Fs320%2F2013.12.27-u.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
Chikurinji tempel...
Het was inmiddels lunchtijd geworden zodat we naar het huis van Juichi en Sachimi reden waar we een heerlijke Japanse lunch aten. Dit keer waren het zelfgemaakte traditioneleJjapanse pizza's die oorspronkelijk uit de streek van Hiroshima komen. Gelukkig hielp ik Sachimi mee en zag ik hoe ze het klaar maakte zodat ik het later (als ik de ingredienten heb) ze zelf ook kan maken.

In de middag zette Paul Open CPN met de kaarten van de wereld op hun computer en rond vier uur bracht Sachimi ons terug naar de boot. 

Juichi en Sachimi thank you for the lovely day we had with you!

26 december  2013
 Vannacht begon het met regenen en dat heeft het de rest van de dag gedaan! Nadat we weer een lekker kerstontbijt hadden gegeten en net aan de koffie zaten kwamen Juichi en Sachimi langs. We zaten gezellig te praten toen er nog iemand langs kwam. De solo zeiler die gisteren langs was geweest wilde vandaag met twee andere zeilers langs komen en ons op een lunch trakteren dus of we rond het middag uur aan boord waren. We keken naar Juichi en Sachimi want we wisten niet wat zij voor plannen hadden. Uiteindelijk werd er in het Japans overlegd en was alles goed.

De rest van de ochtend zaten we over van alles en nog wat te praten met Juichi en Sachimi. Gelukkig hebben we nu de app op de Ipad en op die manier komen we een stuk verder met de gesprekken! Voor we het wisten stonden de drie andere clubleden in de kuip. We namen afscheid van Juichi en Sachimi en kregen een tafel vol Japanse hapjes. Één van deze zeilers sprak goed Engels zodat hij veel moest vertalen. Onder het heerlijke eten zaten we voornamelijk over zeilen te praten. Twee van deze zeilers hebben een "Van der Stad ontwerp", een Pionier en een Pion gemaakt in Japan. Natuurlijk wilde ze veel over onze reis weten en dus hadden we veel vragen te beantwoorden. Rond twee uur namen we afscheid en bedankten we hun hartelijk voor de heerlijke lunch!

Even later stond Juichi weer in de kuip. Hij was voor ons alvast naar de kustwacht gegaan om informatie in te winnen (eigenlijk was afgesproken morgenochtend samen te gaan). We hadden namelijk vanochtend onze Cruising Permit die we hebben gemaakt aan hen laten zien. Nu kwam hij met de mededeling dat de kustwacht vindt dat we in dertig uur naar Yakushima kunnen zeilen. Paul vertelde Juichi dat we dat wel zouden kunnen maar dat we voor de kustwacht geen nachten op zee willen zijn en ook dagtochten willen maken. Voor ons is deze lijst van belang omdat als het slecht weer is we in ieder geval in veel gesloten havens kunnen binnen varen maar dus ook wel omdat we zo tijd creëren. Want als we eerder dan de afgesproken data in de gesloten haven aankomen is het geen probleem maar als we na de afgesproken data aankomen hebben we wel een probleem en moeten we een nieuwe lijst maken. Morgen gaan we naar de kustwacht want die zijn van achtentwintig december tot acht januari gesloten.

25 december  2013
 Vanochtend aten we een heerlijk kerstontbijt met kerstbrood/cake en stokbrood met verschillende salades. Toen we aan de koffie/chocomel zaten kwam er en solo zeiler de haven in zeilen. Hij meerde naast ons af en kwam vervolgens op de koffie. Helaas sprak hij geen Engels en wij nog steeds geen Japans. Maar met onze nieuwe app op de Ipad kunnen we woorden en zinnen inspreken of intikken die het programma dan vertaalt (in dit geval naar Japans of Nederlands).

Toen hij weg was aten we snel een broodje en daarna gingen we met de fietsen naar de kant. We fietsten langs de Tosa baai waar weer een grote wal om heen staat. In de buitenwijken van Kochi zagen we weer prachtige originele Japanse huizen met de daarbij behorende tuinen. Ook kwamen we door een gebied met allemaal kassen waar groente en fruit groeien. In een stalletje langs de weg kocht ik verse prei en ui (lange groene stengels). Maar de reden waarom we deze kant op fietsten was dat er verderop op de heuvel de Zenjiuji tempel (tempel 32) staat. Deze is één van de achtentachtig boeddhistische tempels van de pelgrim route op het eiland Shikoku. Er wordt gezegd dat de monnik Kobo Daishi de oprichter was van deze pelgrim route. Aanhangers van de monnik Kobo Daishi liepen/lopen deze pelgrimstocht om hun hoop en wensen vervuld te krijgen. Een voettocht van ca 1450 kilometer waar ze ca 40 tot 60 dagen over doen. De route per auto duurt ca een week. In het verleden liepen vele jonge mannen en vrouwen van het eiland Shikoku vlak voor hun trouwen deze pelgrim route.

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F3.bp.blogspot.com%2F-kIdHGZdn_Bs%2FUsA_DQsfvwI%2FAAAAAAAAA9M%2F7X4QQovFUGA%2Fs320%2F2013.12.25-b.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
Zenjibuji tempel
https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F4.bp.blogspot.com%2F-xsz-NMJMUks%2FUsA_L4uLzvI%2FAAAAAAAAA9U%2FC7qPlkjP1Ec%2Fs320%2F2013.12.25-c.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*


Onder aan de heuvel aangekomen liepen we het laatste stuk door het bos over het oude pad de heuvel op waar we aan de poort van de tempel kwamen. We liepen er door en verder de oude stenen trap op naar het tempelcomplex want er staan hier naast de oude grote tempel met zijn bel/klok ook nog enkele nieuwere kleinere tempels. Daarnaast zagen we veel kleine (boeddha)beelden die soms mutsen droegen. Van hieruit hadden we een prachtig uitzicht over de Tosa baai en de Shikoku kust.

We fietsen terug naar de boot waar ik begon met het kerstdiner. Ditmaal vooraf krabsalade dan kip met gebakken aardappels en salade en als toetje kerstbrood/cake met slagroom en fruit uit blik. Na het eten keken we net als gisteren nog een film op de computer.  


24 december  2013
ALLEMAAL HELE FIJNE KERSTDAGEN GEWENST!

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F4.bp.blogspot.com%2F-laIy9xlpyPA%2FUrv-FlaMh4I%2FAAAAAAAAA88%2FXTOUl49AdKY%2Fs320%2Fkerstkaart2013.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
onze kerst- nieuwjaarskaart...

In de ochtend was ik druk bezig met het maken van allerlei hapjes; eiersalade, tonijnsalade, eigen gemaakte creme kaas (van mijn kefir) hartige taart, brood, kerst brood/cake, slagroom. Paul was bezig op de computer en toen ik boodschappen ging doen ging hij naar het clubhuis waar ook een ander clublid was. Paul en hij gingen aan de computer van de club zitten om open CPN met de bijbehorende kaarten van de wereld op hun computer te installeren. Hieronder zitten ook onze Google kaarten. 

In de supermarkt zag ik allemaal lekkere hapjes maar ook kaasfondue en stokbrood (betaalbaar), dat is lang geleden! Wat me opvalt is dat de prijzen best meevallen. Zeker wanneer je de groente en vlees in de aanbieding koopt. Maar bij veel producten weet je niet wat je koopt omdat het alleen in het Japans staat (hihi). Zo kocht ik voor kerstavond als voorgerecht plakjes rosbief met dressing, als hoofdgerecht kaasfondue met stokbrood en kleine komkommertjes en als nagerecht had ik kerst brood/cake met slagroom. In Japan wordt namelijk weinig kerstavond en 1e kerst ochtend gevierd want er zijn hier maar weinig christenen: bijna iedereen is Shinto of Boeddhist.

Toen ik terug kwam met de boodschappen zag ik Paul op de steiger alle lijnen nakijken. Toch apart zoals de lijnen hier niet naar de steiger lopen naar naar de hoge kant. Dit in verband met tsunami's en tyfoons. 's -Avond aten we gezellig bij kaarslicht en onze warme kachel ons kerstdiner met buiten temperatuur van drie graden.

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F4.bp.blogspot.com%2F-tHbsCVMtH3s%2FUrv9nV_H_UI%2FAAAAAAAAA80%2F2lkPFeqCbi8%2Fs320%2F2013.12.24-a.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
Giebateau aan lange lijnen...

23 december  2013
Nadat we vanochtend weer een paar clubleden op de thee hadden gekregen liften we naar het centrum van Kochi. Als eerst liepen we naar een Samoerai huis (museum) waar we onze schoenen uit deden en over tatami matten door het huis liepen. Hier zagen we hoe ze in vroegere tijden woonden (keuken, leefruimte, slaapkamer, werkkamer etc). De grootte van de kamers worden hier aangegeven door het aantal tatami matten die er op de grond liggen.

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F4.bp.blogspot.com%2F-4jJHm3delhQ%2FUrv68LGLnII%2FAAAAAAAAA8I%2F_0WFHkHxbaU%2Fs320%2F2013.12.23-a.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
Samurai huis...

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F2.bp.blogspot.com%2F--vvBYpOQWK0%2FUrv7OWtiGtI%2FAAAAAAAAA8Q%2Fkg7DmaY-IhA%2Fs320%2F2013.12.23-b.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
Samurai huiskamer

Daarna liepen we verder naar het Kochi kasteel die op een berg is gebouwd. Het Kochi kasteel is ca 1600 gebouwd door Yamauchi Katsutoyo, de eerste Daimyo (zie later) van de provincie Tosa. De familie regeerde voor ca 270 jaar in deze provincie. De eerste toegangspoort "Ote-mon" is nog uit die tijd. De rest van het kasteel is in 1727 grotendeels verloren gegaan door een grote brand maar is in originele stijl gerestaureerd. Maar wauw wat een dikke muren en wat een grote stenen hebben ze in die tijd gebruikt! 

Nadat we de eerste poort waren gepasseerd liepen we de trap op naar de derde citadel, een terras waar nu de kerstboom staat die we gisteren gezien hebben maar waar ook de tweede toegangspoort staat "the iron gate" is. Deze deuren waren compleet bedekt met ijzeren platen.

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F1.bp.blogspot.com%2F-z8QaDyzG4ms%2FUrv7kDei6LI%2FAAAAAAAAA8Y%2FgrCeewmbUZA%2Fs320%2F2013.12.23-h.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
ote-mon  (eerste toegangspoort)...

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F2.bp.blogspot.com%2F-ooVubbpqWYI%2FUrv7xjvEA_I%2FAAAAAAAAA8g%2FZ7LaUcJM-aU%2Fs320%2F2013.12.23-j.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
de zware deuren...
Vervolgens liepen we de trap verder op naar de tweede citadel om vandaar uit verder omhoog te wandelen naar de de main citadel waar we onze schoenen uit trokken en het kasteel binnen gingen. Ook hier liepen we weer over tatami matten. Hier zagen we hoe het kasteel in miniatuur nagemaakt en konden we zien hoe het er in vroegere tijden heeft uitgezien, een klein dorp tussen de hoge muren. Het jammere is wel dat alles aangegeven staat in het Japans en niets in het Engels. De Main citadel bestaat uit drie verdiepingen en vanuit hier hadden we een prachtig uitzicht over de stad en de groene bergen die de stad omringen. Nadat we het kasteel bezichtigd hadden liepen we nog wat door het centrum alvorens terug te gaan naar de boot. 

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F3.bp.blogspot.com%2F-5MBPwK-mR3E%2FUrv8O3gjOhI%2FAAAAAAAAA8o%2FbvAUrFLCuJM%2Fs320%2F2013.12.23-k.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
Main citadel...
WIE BEWOONDE DEZE KASTELEN....
SHOGUN is de afkorting van de titel Seii Taish. Dit betekent 'generaal die de barbaren verslaat' en was oorspronkelijk de titel voor een Japanse militair leider.
De Shogun had gedurende de Heianperiode (794-1185) de taak om de Emishi, volgens de Japanners 'barbaren', te bestrijden. Deze traditie leefde later voort in de naam bakufu voor de hofhouding van de Shogun.Eind 12e eeuw kreeg Minamoto Yoritomo, de leider van de machtige familie Minamoto, deze titel. Hij zorgde ervoor dat er in elke provincie een afgevaardigde van de Shogun was. 

Officieel had Yoritomo als Shogun slechts de controle over de militaire aspecten van de Japanse samenleving. De heerser van Japan, de tenn? (de Japanse naam voor de keizer) regeerde enkel nog in naam.  Yoritomo's zoons volgden hem op, maar hierna stierf zijn familie uit. De Hojo-familie, de familie van Minamoto's echtgenote, kregen als regenten (Shikken) voor de Shogun (meestal jonge mannen uit hoge adellijke families in Kioto) de macht in handen. Ze regeerden vanuit Kamakura, en deze periode heet dan ook wel de Kamakuraperiode.

Na de staatsgreep van Go-Daigo kwam het shogunaat in handen van Ashikaga Takauji en zijn opvolgers, de Ashikaga-familie (1336-1573). De macht van de Shogun was echter in deze periode veel minder: de lokale heersers, later Daimyo geheten, werden steeds machtiger, en de macht van de eerste Ashikaga berustte voornamelijk op hun contacten met deze Daimyo. De Daimyo (betekend; grote naam) is een Japanse krijgsheer behorend tot de Samoerai klasse. 

Sommige van deze heersers hadden dus enorm veel macht gedurende de 12e tot de 19e eeuw. Dit tijdperk, de Sengoku-periode (tijdperk van land in oorlog) begon met de Onin-oorlog in 1467 en duurde tot de overwinning van de Tokugawa op de Toyotomi in 1615. Deze krijgers families hadden niet de adellijke titels en rang maar wel de feitelijke macht in de provincies. De machtigste onder hen waren de Shugo-Daimyo. Deze gouverneurs en grootgrondbezitters waren absolute autoriteiten in hun provincies en hadden grote legers tot hun beschikking. In deze tijd verdween het centrale gezag in Japan geheel, hoewel de Ashikaga tot 1573 Shoguns bleven, was hun positie in de laatste eeuw slechts een papieren macht.
    
In 1600 werd Japan, na de Slag bij Sekigahara, herenigd. In 1603 werd de nieuwe sterke man, Tokugawa Leyasu, Shogun en dit was het begin van het 265 jaar durend Tokugawa-shogunaat. In deze tijd was de shogun feitelijk alleenheerser van het land. De keizer zat in een soort 'gouden gevangenschap' in zijn hof in Kioto, zonder enige macht, en de shogun in Edo regeerde het land. De Tokugawaperiode in de Japanse geschiedenis staat ook bekend als de Edoperiode.

In 1868 volgde de Meiji-restauratie waarbij de modernisering van Japan voorop stond. De laatste Shogun, Tokugawa Yoshinobu, nam onder zware druk en nam afstand van de Shogunale macht en titel. Onder de strijdkreet "sonnojoi" dat 'vereer de keizer, verdrijf de barbaren' betekent werd de Keizer de heerser van Japan, hoewel ook nu meer in naam dan in werkelijkheid. Het Shogunaat werd afgeschaft.

22 december 2013
In de ochtend kregen we twee clubleden op de thee. We hadden hen al ontmoet tijdens het etentje bij Juichi en Sachimi. Helaas spraken zij haast geen Engels. Daarna werden we opgehaald door Mayumi en haar zus Kanai en reden naar het centrum van Kochi waar een bekende zondags markt gehouden werd. Daar stonden veel boeren hun lokale producten te verkopen. Maar ook werden er veel messen verkocht (daar staat Kochi om bekend).

Kanai spreekt erg goed Engels en samen met Mayumi leerden ze mij veel over de lokale groentes/specerijen en gerechten. Ik kocht verschillende producten om zelf Japans te gaan koken (of te proberen hihi). We kochten bij een kraampje stukjes gefrituurde zoete aardappel met een krokant laagje van meel. Dit is een lokaal gerecht van Kochi, erg lekker! Maar het mooiste van de markt waren wel de antieke stalletjes met hun winkels erachter. Hier zagen we verschillende vormen van samurai kleding met de samoerai zwaarden. Kanai vertelde ons dat tot op heden iedere familie nog een familie wapen heeft.

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F1.bp.blogspot.com%2F-6yzWdRQDO74%2FUrv5BOJth9I%2FAAAAAAAAA7c%2FAyeWuTV9d2E%2Fs320%2F2013.12.22-b.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
Samurai kleding...

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F1.bp.blogspot.com%2F-t6BbgxKt7dA%2FUrv58zQu6GI%2FAAAAAAAAA7w%2Fw3JZTmytzL8%2Fs320%2F2013.12.22-c.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F4.bp.blogspot.com%2F-5DXx0DON2eg%2FUrv6OwuCsEI%2FAAAAAAAAA74%2FUChk325NHwk%2Fs320%2F2013.12.22-d.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
Samurai zwaarden...

Op een gegeven moment kwamen bij de Hirome markt waar het een stuk drukker was. Daar zagen we weer hoe grote stukken Bonito eerst in een vuur van hooi werden klaargemaakt. Daarna werden die in kleine stukjes gesneden. Dit en andere lokale hapjes aten we met daarbij Sake (rijstwijn). Daarbij zaten we gezellig te praten. Toen het donker werd liepen we naar het Kochi kasteel waarvan de ingang en de trappen nu verlicht werden door kaarsen (voor de Kerst). Boven op het eerste plateau stond een grote kerstboom met veel lichtjes en daarom heen allemaal blauwe en witte lichtjes op de grond. Ook de bomen waren versierd met kerstverlichting. We liepen nog verder omhoog naar het kasteel maar daar aangekomen vonden Paul en ik het verstandiger morgen terug te komen en het kasteel bij daglicht te bekijken omdat we vanuit dat punt ook een mooi uitzicht hebben over de stad en de omgeving. Rond zeven uur waren we terug aan boord een hadden we een gezellige dag gehad!

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F3.bp.blogspot.com%2F-yjY8DZQWZ7k%2FUrv6fF0Yi9I%2FAAAAAAAAA8A%2F9046YtCkVwo%2Fs320%2F2013.12.22-j.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
Kochi kasteel bij avond...

SAMOERAI:
Samora is de term voor de krijgers klasse in het pre-industriële Japan. De term samoerai betekent “Hij die dient”. De samoerai waren van de 12e eeuw tot de late 19e eeuw de gewapende troepen van Japan.  

Geschiedenis:
De samoerai-klasse zoals die het bekendst is ontstond tijdens de Heian periode, maar daarvoor zijn al enkele sporen terug te vinden van samoerai. De samoeraiklasse kon onder andere worden gevormd door de Taika-hervorming die is doorgevoerd door keizer Tenji. Tijdens de vroege Heian periode richtten enkele adellijke families waaronder de Fujiwara (die toen feitelijk de macht aan het keizerlijk hof in handen had) een leger van speciale troepen op om hun machtspositie veilig te stellen. Het woord samoerai kwam zo in verband met de bovenklasse families. Ook werden deze troepen door keizer Kammu ingezet om het land tot een eenheid te vormenen ook om enkele opstanden neer te slaan. Deze samoerai krijgers omschreven zichzelf als volgers van de weg van de krijger, ofwel de Bushido. Dit hield in dat het zwaard de ziel van een samoerai was. De samoerai moest het zwaard altijd bij zich dragen als zijn voornaamste wapen. Het zwaard moest met respect behandeld worden. Verlies van het zwaard werd als een schande beschouwd en soms werd daarvoor zelfs seppuku (zelfmoord) gepleegd.

De vaardigheid om te gaan met het zwaard, heet ken-jutsu. Met jiu-jiutsuen andere vaardigheden is ken-jitsuonderdeel van budo, de Japanse krijgskunsten. De samoerai waren in de eerdere tijden niet alleen bedreven in het vechten met wapens zoals het zwaard, maar zij bekwaamden zich ook in zelfverdediging zonder het gebruik van wapens, zoals het jiujitsu. De reden hiervoor was dat zij, ook wanneer zij ontwapend waren, probeerden te overleven. 

In de loop der tijd werden de samoerai door hun banden met adellijke families en het keizerlijk hof machtig genoeg om zelf een overheid te vormen. De macht van regionale clans nam onder hun toezicht toe. Na de Gempei-oorlog werd Minamotono Yoritomo de eerste Shogun van Japan, waarmee de samoerai officieel de bevelhebbers werden in het land.

In 1192 richtte Seii Taishogun het Kamakura-shogunaat op. Van samoerai werd verwacht dat ze cultureel op de hoogte waren en dat ze geletterd waren. Tijdens de 13e eeuw verspreidde het Zen-boeddhisme zich onder de samoerai, en daarop zijn enkele standaard eigenschappen van de samoeraicode gebaseerd zoals geen angst moeten kennen voor de dood of het doden van tegenstanders. De samoerai uit deze tijdsperiode stonden bekend als de elite-krijgers van Japan.

In de 15e en 16e eeuw namen de oorlogstechnieken van de samoerai in rap tempo toe. Zo werd er een vorm van infanterie genaamd Ashigaru ingevoerd. Met de komst van Europese bezoekers naar Japan werden  voor de samoerai nieuwe wapens geïntroduceerd zoals de haakbus. Gedurende het Tokugawa-shogunaat verloren de samoerai geleidelijk hun militaire functie. Tegen het einde van die periode waren de samoerai een soort ambtenaren geworden, waarbij hun zwaarden slechts een ceremoniële functie vervulden.  

Tijdens de hervormingen van de Meiji-restauratie aan het eind van de 19e eeuw, werd de samoerai klasse afgeschaft in het voordeel van een leger dat op westerse leest was geschoeid. Het dragen van een samoerai-zwaard of Katana werd hierbij verboden.

21 december 2013
Vanochtend werden we opgehaald door Juichi and Sachimi. Samen reden we naar het centrum van Kochi omdat de extra lonten voor onze kerosine kachel waren aangekomen en ook de internet simkaart. De lonten waren zo gehaald maar aangekomen bij de internet winkel kregen we toch wat problemen. In eerste instantie werden de maandelijkse kosten automatisch afgeschreven en dit moesten we per Japanse webside weer opzeggen. Die kunnen we niet lezen! Juichi bood aan zijn visa kaart te gebruiken zodat wij hem geld konden geven en hij ons internet na een half jaar kon opzeggen. Uiteindelijk namen we zijn aanbod aan maar alleen als de kaart hier in de winkel in werking werd gezet. In eerste instantie deden ze moeilijk maar toen ze zagen dat dit onze voorwaarde was gingen ze akkoord. Maar goed ook want na veel moeizaam heden en hulp hadden we uiteindelijk internet op onze Ipad. Hiervoor moesten we wel de Japanse taal op de Ipad activeren.

Rond één uur waren we terug aan boord  waar we verschillende klusjes deden zoals zoute kleren spoelen, de buitenboord motor met zoetwater spoelen en opbergen in de bakskist. Daarna gingen we naar binnen waar Paul bezig ging om onze kerstkaart te maken. Ik ging aan de gang om de cruising permit in orde te maken. Dit houdt in een lijst maken met alle gesloten havens. Niet dat we naar al die havens willen maar ja we weten maar nooit of we door het weer moetenuitwijken.

20 december  2013
Wat een heerlijke aanwinst onze kachel! Het is 's nachts inmiddels ca twee graden en dan slapen we met de olielamp aan. Maar als we 's ochtends uit bed komen gaat de kerosine kachel aan en is het snel warm. We kunnen nu op de kachel water koken voor onze koffie/chocomel en we kunnen er zelfs ons brood op bakken. Scheelt weer gas! We moeten natuurlijk wel een beetje luchten want er zit geen uitlaat op. 

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F3.bp.blogspot.com%2F-zBB9PwsLCio%2FUrm3gQy1h_I%2FAAAAAAAAA7A%2F9SFT8Pvz-8Q%2Fs320%2Fjapan-020.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
onze nieuwe kachel...
Om kwart voor tien stonden we bij de bushalte dichtbij het clubgebouw. Naar het centrum van Kochi namen we bus 80 (de bestemming staat in het Japans op de bus met onze cijfers). Naer ongeveer een half uur ingezeten te hebben seinde de buschauffeur dat we in het centrum waren aangekomen. We liepen door de overdekte winkelstraat met de warenhuizen. Wat zijn er hier veel winkels die eten verkopen, lekkere broodjes, shushi en andere Japanse hapjes. In één warenhuis was zelfs een hele verdieping waar je allemaal van deze hapjes kon kopen. We kregen er gewoon honger van! Maar natuurlijk zijn er ook veel kleding zaken etc. Tot onze verbazing zagen we ook enkele 100 yen winkels (ca 1 euro winkel).

Na een tijd te hebben rond gewandeld kwamen we in de Hirome markt, een plek met allemaal eettentjes waar je op een overdekt pleintje kunt eten. We zagen hier veel lokale mensen gezellig praten en eten. Ook gingen we naar het toeristenbureau om te vragen hoe duur het is om van hier met de bus naar Kyoto te rijden. Dit is aan de dure kant en dus hebben we besloten Kyotoen Nara te gaan bekijken als we in de binnenlandse zee zeilen.

Op de terugweg naar de bushalte liepen we over de Harimaya brug. Er is een bekend Kochi's volkslied over deze brug. "I saw a monk buy a hairpin atHarimaya bridge". Een monnik genaamd Junshin woonde in de Chikurinji tempel aan de oostkant van Kochi stad. Oumawas een jonge vrouw die afkomstig was uit de Tinsmith familie. De Harimayabrug is de plek waar hun liefde begon. Aan het eind van de dag gingen we met bus 32 terug naar Kochi Yacht club.

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F4.bp.blogspot.com%2F-F5Vbn_sCVoc%2FUrv4dOg37aI%2FAAAAAAAAA7U%2F94DW3zf6-do%2Fs320%2F2013.12.20-b.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
Harimaya brug...

19 december 2013
Vanochtend maakt ik een kruidkoek met slagroom en vanille pudding. Bij de koffie/chocomel hadden we kruidkoek met daartussen vanille en erop slagroom. Dit omdat we vandaag tien jaar getrouwd zijn! Na de koffie liepen we naar het centrum hier in de buurt waar we naar twee grote supermarkten gingen. Nu het bijna kerst is zijn er in de supermarkt allemaal hapjes om te proberen en dat deden we natuurlijk al wisten we van tevoren niet wat aten (hihi).

Toevallig kwamen we hier Juichi and Sachimi tegen. Zij nodigden ons uit om vanavond bij hun te komen eten. Eigenlijk wilden wij hun uitnodigen maar dat ging niet omdat zij al meerdere mensen van de haven hadden uitgenodigd. Na de boodschappen gingen we terug naar de boot waar ik nog wat vuile was waste. In de middag kwamen er drie andere clubleden langs. Paul liet de boot zien terwijl ik thee voor ze maakte. Twee van de drie spraken een beetje Engels. Rond vijf uur werden we door Juichi opgehaald en reden we mee naar zijn huis. Hij woont op de bovenste verdieping van een flat met uitzicht over de Tosa baai met in de verte kaap Murotomisaki waar we enkele dagen geleden langs gevaren zijn. Nu begrijpen we ook hoe hij ons in het donker binnen had komen zien varen in Kochi!

Op de tafel stonden weer allemaal heerlijke sushi's met twee branders. Al snel kwamen ook de andere gasten; de havenmeester met zijn vrouw, een ander clublid met zijn vrouw en Mayumi (haar kennen we van Kolonia). Yoshihisa (haar man) is naar zijn moeder gevlogen maar kregen we wel even aan de telefoon. Het was erg leuk Mayumi weer te zien en te horen hoe hun zeiltocht naar Okinawa was verlopen. Terwijl we gezellig zaten te praten werden er op de kook/gril plaatjes stukjes kreeft gelegd. Van de stukjes met hoofd en de voelspriet bewogen de voelsprieten nog?! Op een andere kookplaat kwam een grote aardewerk pan waar water in zat en waar een halve kreeft in gedaan werd. ook deze bewoog nog?! Het bleek dat Juichi ze vlak voordat hij ons kwam ophalen in stukken had gesneden en dat ze inderdaad nog leefde want dan is het des te lekkerder. Als ze dood gekookt of gebakken worden is de beste smaak eraf. Dit kunnen we beamen want er zat nu meer smaak aan! Verder aten we de kreeft ook rauw in soja saus gedoopt, ook erg lekker! en andere rauwe is. 

Nadat de kreeft in de grote aardewerken pot een tijd had gekookt werd er sake (rijst wijn)en sojasaus aan toegevoegd voor de smaak. Daarna kwam er en grote schaal met verschillende soorten champignons/paddestoelen en Chinese kool die in deze pan gekookt werden. Dit werd even later weer in een ander schaaltje opgediend. Natuurlijk aten we alles met stokjes. Alles even mooi en lekker, de Japanse keuken mag er zeker zijn! Terwijl we zo heerlijk zaten te tafelen ontbrak de alcohol niet! Eerst bier toen kwam de fles wijn die wij hadden meegenomen daarna een fles champagne om ons tien jaar trouwen te vieren en tenslotte kwam de sterke drank tevoorschijn. Aardappel wijn, nou geen wijn maar meer een soort wodka wat ik na het te hebben geproefd geleefd weigerde. Mayumi had en grote fles wijn uit Okinawa mee genomen. Dus die ging ook open. Nou mooi geen wijn maar een soort whiskey! Zowel de Okinawa wijn als de aardappel wijn wordt in grotere glazen met ijs en een beetje water gemixt. Wij hadden als toetje de kruidkoek met slagroom en vanille pudding mee genomen. Wat bij hun wel in goede aarde viel. 

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F4.bp.blogspot.com%2F-YCSmF1LxvxY%2FUrm25_2v3UI%2FAAAAAAAAA6w%2FQspMqjYh3j0%2Fs320%2F2013.12.19-a.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
gezellig eten...
Na het toetje kwam Sachimi met echte traditionele Usucha thee (dunne thee ceremonie). De thee (groene poeder) zat in een Usuchaki (traditionele potje waar de thee in bewaard wordt). Er werden twee schepjes thee met een Chashaku (thee scoop)uitgehaald en in een chawan (thee kom)gedaan. Hier goot ze heet water overheen en klopte de thee met een chasen (thee whisk). Ik mocht mijn eigen thee kloppen en als laatst moet je de chasen dan één keer rustig in de kom rond draaien voordat je deze eruit haalt. Voor dat je de thee mag drinken moet je de kop twee keer een stukje naar rechts draaien. Als de kom leeg is moet je deze dezelfde hoeveelheid weer naar links terug draaien. Wauw onze eerste thee ceremonie!

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F2.bp.blogspot.com%2F-NO1tuDpuLGQ%2FUrm3GqbYc5I%2FAAAAAAAAA64%2F2V-2l4q3T1w%2Fs320%2F2013.12.19-c.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
ceremoniële thee maken...

Inmiddels was het bijna elf uur en hadden we een zeer gezellige avond gehad maar werd het helaas tijd om naar de boot te gaan. Juichi and Sachimi thank you for the very nice dinner!

Even over de Chasen; Dit is een soort kwast die met de hand uit bamboe gesneden is (zie foto).
De Chasen zijn gemaakt uit een recht stuk bamboe van ca. 2 a 3 centimeter in diameter. dit wordt gesneden,uit elkaar gehaald en in een precieze vorm geschaafd tot het de precieze vorm heeft. Aan het einde van de tip mag de Chasen niet meer dan o.o1 mm wijd zijn. Negentig procent van de chasen wordt gemaakt in het plaatsje Takayama en gaat over van generatie op generatie.

18 december 2013
De hele nacht had het geregend en ook de rest van de dag regende het. Om half negen werden we opgehaald door Juichi and Sachimi en reden we met hun naar het dichtstbijzijnde postkantoor waar we geld pinden met de Visa kaart omdat de gewone bankpas het niet deed (al stond er op de geldautomaat wel er wel met Mastro kaart gepind kon worden).
We reden met de auto langs het water naar Kochi wat best nog wel een eindje rijden was. In ieder geval te ver om te fietsen. Kochi is een grote stad maar gelukkig weten Juichi and Sachimi de weg. Gisteren hadden we in de yachtclub een mooie kleine kerosine kachel gezien met ventilator die deels op stroom werkt. We hadden aan Juichi and Sachimi gevraagd of ze zulke kleine kerosine kachels ook zonder ventilator (elektra) verkochten en dat was het geval. Omdat de winter hier toch kouder is dan we hadden verwacht is een kleine kachel toch wel handig en dus reden we naar een winkelcentrum waar ze deze kachel verkochten. We kochten de kleinste kachel en daarna gingen we naar een winkel om te kijken of we een internet kaart voor de Ipad konden kopen. In de eerste winkel waar we kwamen konden ze ons niet helpen en bij de tweede winkel was de internet kaart die we wilden kopen uitverkocht, over drie a vier dagen is deze er weer. Toch wel erg makkelijk zo geholpen te worden want weinig mensen spreken Engels.

Het was inmiddels lunchtijd en nu reden we naar een Japans restaurant waar we op tatami matten zaten. Gelijk werd er thee geserveerd op een lage tafel en bestelde Juichi and Sachimi het eten. Paul kon nauwelijks zijn lange benen kwijt (hihi). Voor lunch kregen we echte Japanse hapjes, allerlei verschillende soorten sushi, rauwe vis met sausjes (sojasaus, wasabi en een ander sausje) die we met stokjes aten en soep die we uit de kom mochten slurpen (hihi). We kregen aanwijzingen welke saus bij welke sushi of rauwe vis gegeten werd. Heel bijzonder om op een echte Japanse manier Japans te eten.

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F4.bp.blogspot.com%2F-8_esIkPSRtg%2FUrm2hKuzNuI%2FAAAAAAAAA6o%2FSzVd5UCg7eQ%2Fs320%2F2013.12.18-a.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
japans eten met Juchi en Sachimi...

Op de terugweg reden we langs een winkel waar we een grote jerrycan kochten om vervolgens naar het tankstation te rijden voor kerosine die hier in Japan zeer goedkoop is! Wat in Nederland ca vijf euro kost kost hier minder dan en euro. Terug aan boord hielp Juichi ons met de kerosine kachel aangezien de gebruiksaanwijzing alleen in het Japans is. Rond half vier waren we weer samen in een zeer warme Giebateau. Het regende nog steeds..

17 december 2013
KOCHI YACHT CLUB BIJ KOCHI OP HET EILAND SHIKOKU (33 30.424 n 133 33.921 e)

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F1.bp.blogspot.com%2F-gYrrTtHaQhw%2FUrL0UIareBI%2FAAAAAAAAA3Y%2FRPcLw1_rdGY%2Fs320%2Fjapan_kochi.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
aanloop Kochi...
Na enkele uren motoren kwam de wind met ca vijftien knopen uit het noorden terug en konden we verder zeilen naar Kochi waar we rond zes uur met de aanloop begonnen. Het was nog donker maar met volle maan hadden we goed zicht. Al is de aanloop ook vrij makkelijk! Toen we tussen de pieren en het land kwamen zagen we zeer veel vissersboten die naar buiten gingen. Links van ons kleine witte en rode lampjes die op volle vaart langs ons heen motorden. Nadat we onder de brug door waren gevaren en de bocht hadden gevolgd zagen we de zeiljachten in de haven liggen. Het was inmiddels wel licht geworden. De plek waar normaal de zeilboot Gako (van Mayumi & Yoshi) ligt was inderdaad vrij zodat we op hun plek gingen liggen. Zij blijven deze winter nog met hun boot Gako op de Okinawa eilanden (zuidelijke eilanden van Japan). We lagen nog maar net of Juichi and Sachimi kwamen aanlopen. Hij is de secretaris van de yacht club en met hem hadden we al email contact gehad. Nu ontmoetten we hun wat des te leuker is. Eerst dronken we koffie bij ons aan boord en daarna liepen we met hun mee naar het club gebouw waar we thee dronken en verder praten.

We mochten gebruik maken van hun warme douche maar toen we onze douche spullen van boord haalden kwam de customs aangelopen en moest eerst de papierwinkel geregeld worden. Custom wist dat we aangekomen waren omdat Sachimi hun opgebeld had. Nadat al het papier werk (steeds dezelfde formulieren) was ingevuld gingen we terug naar het clubhuis waar we een heerlijke hete douche namen. Terwijl we in het clubhuis zaten te praten kwamen er ook twee andere clubleden langs waar we aan voorgesteld werden. Zij spraken alleen geen Engels. Rond het middag uur waren we samen terug aan boord waar ik snel wat vuile was in het sop deed en de boot schoon maakte terwijl Paul buiten bezig was alle landvasten na te lopen. De lijnen zijn niet aan de steiger vast gemaakt maar de voor lijnen zijn lange lijnen die naar de hoge wal lopen en daar vastgemaakt zijn. De achter lijnen gaan naar een boei in het water. Na en late lunch gingen we vroeg naar bed want we hadden een nacht in te halen.

16 december  2013
Al vier dagen zag de window er mooi uit om naar Kochi te zeilen. Vanochtend voor vertrek draaiden we nog een weerkaart en hierop zagen we nog steeds dat we ca tien knopen noordenwind hadden en dat deze halverwege de dag zou door draaien naar het noord-oosten zodat we dan ruimer zouden kunnen zeilen. Om zes uur stond  Toshiyuki (onze kunstenaar) op de kade en kregen we twee flesjes sake (Japanse rijstwijn). Hij hielp ons met los gooien en terwijl we wegvoeren blies hij op zijn grote schelp. Wauw wat een vertrek!

Met vol tuig zeilden we onder de brug (21 meter hoog)van Honshu naar O Shima door naar open zee. We voeren langs een mooie ruige kust verder westwaarts. Ondertussen kregen we al een aardige deining vanuit het noorden. We moesten de straat tussen de eilanden Honshu en Shikoku oversteken. Net voor de hoek van Honshu kwam de wind opzetten en we zetten twee reven in het grootzeil. Even later was de wind toegenomen tot ca vijfentwintig a dertig knopen zodat we aan de wind met drie reven en ons werkfok gingen zeilen. We hadden twee knopen stroom tegen en het was een behoorlijke onrustige zee. Er stonden witte koppen op het water en af en toe kwam het water los. We kregen dan ook behoorlijk wat golven over ons heen en sloegen daarbij ook nog eens van de golven af. Desondanks liepen we toch nog tussen zes en acht knopen door het water.

We draaiden een nieuwe weerkaart en hierop was te zien dat we vijftien a twintig knopen wind uit het noorden hadden. Daarbij is de straat natuurlijk een behoorlijk tochtgat tussen twee eilanden met hoge bergen. We hielden wat hoger aan zodat we sneller onder land zouden komen. Rond zeven uur 's avonds in het donker kwamen we eindelijk onder de oostkust van Shikoku en werden de golven gelukkig minder.

We draaiden nog een weerkaart en hierop was te zien dat er vandaag inderdaad vijfentwintig knopen wind had gestaan maar dat het in de avond zou afnemen. Nu konden we ruime wind in rustiger water langs de kust van Shikoku naar kaap Murotomisaki zeilen. Alleen hadden we hier weer veel tankers om ons heen zodat we vaak op de AIS radar moesten kijken of alles goed ging. En paar keer moest Paul een boot over de marifoon oproepen om te overleggen. Inderdaad nam de wind steeds meer af en tegen de tijd dat we kaap Murotomisaki gerond hadden en de Tosa baai in zeilden richtig Kochi was de wind afgenomen tot ca acht knopen. Zo kunnen we de nacht hopelijk verder door zeilen. 

15 december  2013
Vanochtend waren we buiten bezig met wat klusjes toen de vissers man (waar we in het begin tegen aan hebben gelegen) terug kwam van vissen. Hij kwam langs wandelen en we nodigden hem uit voor een kop koffie. We vertelden dat we morgen vertrekken naar Kochi.

Na de lunch, rond half één kwam onze grote vriend "de andere vissersman" met zijn auto aanrijden en stapten we gelijk in. Net buiten Kushimoto liggen de Hashi-gui-iwa als een ketting van ca dertig rotsformaties in de zee.

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F2.bp.blogspot.com%2F-vEr1sfvjips%2FUrRqIpQbjQI%2FAAAAAAAAA5w%2FzxMIkptAY7I%2Fs320%2F2013.12.15-a.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
Hashi-gui-iwa....
Daarna reden we verder langs de kust met zijn vele baaien richting Katsuura. Alle plaatsnamen staan in het Japans aangegeven maar gelukkig zijn de grotere plaatsen ook in onze letters geschreven. Aangekomen bij Tiji reden we het plaatsje in dat bekend staat om zijn walvis gemeenschap vanaf de 17e eeuw. Hier zagen we een oude boot die bij de walvisjacht gebruikt is op de kant staan.

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F1.bp.blogspot.com%2F-DeKJjsyr3rg%2FUrRqfGT646I%2FAAAAAAAAA54%2F9zrOX7KRLAQ%2Fs320%2F2013.12.15-b.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
oude walvisvaarder...
Even later sloegen we de weg in die door de bergen het binnenland in gaat en reden we door een bosrijk gebied. Na een mooie rit kwamen we uit bij Nachi-no-taki de hoogst waterval van Japan. Een waterval waar de zon op scheen wat een mooi gezicht was. In de buurt van de waterval zagen we ook twee jonge dames in traditionele kleding lopen. We reden ongeveer dezelfde weg terug en stopten bij enkele vrienden van hem waar we (of beter gezegd hij) een praatje maakte.

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F3.bp.blogspot.com%2F-MU86FdaarC0%2FUrRqxRWRURI%2FAAAAAAAAA6A%2FZgZtKM0u81w%2Fs320%2F2013.12.15-d.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
Nachi-no-taki waterval...







https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F1.bp.blogspot.com%2F-Zt4jt0ylv3I%2FUrRrDY0hNaI%2FAAAAAAAAA6Q%2FC3rq7rf9UgU%2Fs320%2F2013.12.15-c.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*




Rond vier uur waren we terug aan boord. We waren nog maar net terug of Toshiyuki (onze kunstenaar) stond voor de deur met de krant waar we met foto en al in staan (zie later foto) . Hij kwam een kop thee drinken en we mochten de krant houden, al kunnen we hem niet lezen (hihi).

14 december 2013
Vandaag zijn we naar de coastgard geweest om te vragen hoe het gaat met Bong, Henrie en Daniel en hun boot Latitude Attitude. Nadat ze contact hadden opgenomen met coastguard Tokio kregen we te horen dat de mannen veilig aan boord van het coastguard schip zitten maar dat de boot afgezonken is. Dat kwam even hard aan........
In de ochtend haalde Paul de twee grote lieren uit elkaar om ze in te smeren. Nu lopen ze weer lekker soepel! Ik was ondertussen bezig met de foto's de souvenirs klaar te maken om weg te geven en het eten tevoorschijn halen wat iets verder weg gestopt zat en dat we nu weer willen gebruiken. In japan zijn de boodschappen behoorlijk duur maar als het in de reclame is, is het best betaalbaar. Ook kijk ik in kleine groente winkels en vind daar seizoen groentes die ook betaalbaar zijn. Verder eten we veel blik voer. Rond het middag uur kwam onze vriend de vissers man weer. Na veel gebaren en woordenboek bleek dat hij ons morgen nog een dagje mee wil nemen, altijd goed! In de middag bracht hij ons naar het kantoor van de coastguard waar we het nare verhaal hoorden. We hadden al die tijd stille hoop gehad dat ze naar Tokio gesleept zouden worden maar aan de andere kant bleef waar zij waren steeds harde wind, over de dertig knopen. Dus slepen was erg lastig geweest.
Onze vissers man bracht ons weer naar de boot maar we hadden even wat afleiding nodig en dus liepen we even later door het oude centrum. Rond vijf uur waren we terug aan boord tijd voor het avond eten.

13 december 2013
Vanochtend was Paul de generator in winter stand aan het maken. Dit wil zeggen dat hij de uitlaat slang er weer aan heeft gemaakt zodat de vuile lucht weg geblazen wordt en de de goede lucht via de wasemkap slang weer naar binnen geblazen wordt als de generator draait.
Terwijl hij hiermee bezig was kwam onze Japanse vriend "de vissers man" (waar we gisteren vis aas van hadden gekregen)weer langs. Na drie keer vragen zei hij eindelijk ja om binnen een kop thee te komen drinken. Met veel gebaren,woordenboek en map spraken we met elkaar en na lange tijd begrepen we dat hij ons graag de Kii Peninsula wilde laten zien. Zo zaten we even later in de auto en reden we eerst door de smalle straatjes van het oude centrum alvorens uit te komen aan de andere kant van de Peninsula. We reden langs de oceaan waar de wind op stond en we zagen de grote golven op de rotsen breken. Het waaide inmiddels weer ca dertig knopen. Even later draaide we het binnenland in waar we verder over een slingerende berg weg door het bos reden. Het bos bestaat voornamelijk uit dennenbomen die dicht op elkaar staan met daartussen de loofbomen. Dit gaf in deze tijd van het jaar (winter) soms toch nog prachtige kleuren nuances. Ook kwamen we door kleine dorpjes waar veel bewoners hun eigen groente tuintjes en rijstvelden hebben. Alleen stonden de rijstvelden op dit moment droog, geen rijst. Op een gegeven ogenblik reden we langs de Kumano rivier die in deze tijd van het jaar erg laag staat. We stopten bij de Dorokyo, een kleine gorges (in gesleten rotsen). Daarna volgden we de rivier en reden we naar de Nachi Taishe tempel waar een zeer aparte en aparte boom naast staat. Nu hij zo kaal is zagen we onderaan de boom de rare vergroeiingen goed. In de zomer staat deze boom prachtig in bloei (zagen we op de foto). Helaas wist hij de naam van de boom alleen in het Japans. Onze laatste stop was op de brug over de Kumano rivier waar we door de lage waterstand een heel bijzondere rivierbedding zagen. Een uitgesleten granieten rivierbedding, volgens hem de Japanse great cannon (maar dan in het Japans, zéér klein). We reden ons rondje verder af en kwamen zo weer bij Kushimoto uit waar hij ons meenam naar het zee aquarium. Hier zagen we prachtige vissen, koraal, anemonen, zeer grote en verschillende soorten schildpadden om als laatst door een tunnel onder water te lopen waar we haaien en andere grote vissen boven ons zagen zwemmen. Wauw wat prachtig om zo toch het binnenland te zien. Uiteindelijk waren we om vijf uur weer terug bij de boot. Zo weten we 's ochtends nooit wat de dag ons zal brengen...

12 december 2013
Het wordt echt fris! Vannacht hebben we na lange tijd weer met de olielamp aan geslapen omdat het ca drie graden was. Eerst lagen we tegen een vissersboot aan maar gisteren moest de vissersboot weg en nu liggen we tegen de kade aan. We hebben inmiddels extra stootwillen opgeblazen en een goede plank gepakt (hadden we wel bij ons maar zat ver weg) voor tussen de stootwillen en de kade. Verder hebben we nieuwe harde lijnen (landvasten) gekocht want onze landvasten zouden over de kade snel versleten zijn.

Vanochtend waren we buiten bezig met nog wat klusjes toen één van de vissers mannen weer langs kwam voor een praatje. Helaas spreekt hij alleen Japans en wij geheel niet dus praten we iedere keer voornamelijk met gebaren. Vandaag kwam hij ons visaas (plastiek inktvissen met haak) brengen. We haalden nog een keer water bij het tankstation zodat ik alle zomerkleren kon wassen. De vrouw die bij het tankstation werkt spreekt aardig Engels en we vroegen haar waar we konden wandelen/hiking. Gelijk kwam ze met en map van dit gebied die we mochten meenemen. Op deze map zagen we dat het centrum van Kushimoto zich bevindt op een nauwe landlengte die langs beide zijde omgeven wordt door de Pacific.

We besloten om naar de andere kant te wandelen. Zo liepen we door het oude centrum met zijn smalle straatjes met stenen muren en echte oude Japanse huizen die vaak deels gerestaureerd zijn. Ook de tuinen zijn prachtig Japans met veel bonzai bomen en grote stenen.

We liepen nog maar net door de wijk toen we aangesproken werden door de vissers man Toshiyuki. Toshiyuki sprak een beetje Engels en hij vroeg ons om met hem mee te komen. Hij woont hier en heeft een museum bij zijn huis. Zo liepen we nog verder de wijk in en kwamen terecht bij een traditioneel Japans huis waar we door een poort gingen en in een Japanse tuin uitkwamen. Daarna ging de schuifdeur open en kwamen we in een kleine uitbouw van het huis waar hij zijn museum heeft. Verderop zagen we echte Japanse papieren muren in zijn huis. Het blijkt dat hij zeven jaar geleden is begonnen om vliegende vissen van metaal te maken die hier ten toon stelt. Verder zijn er andere kunstenaars die hun werk hier ook neer zetten. Vandaag was het zeven jaar geleden toen hij begon en dat vierden we met thee en slagroom gebak. Hij bleek ook nog eens jarig te zijn. Zo zaten we lekker aan het gebak met thee! Wij vertelden dat we zeven jaar geleden zijn vertrokken uit Nederland.

Na de thee liepen we met hem mee naar de andere kant van het dorp waar we het andere uitzicht op zee hadden. Hier heeft hij een garage waar hij zijn vliegende vissen maakt en waar hij zijn kreeften netten repareert. We kregen van hem een kleine vliegende vis (broche). Wat hij eigenlijk wil bereiken is dat de vliegende vis het symbool van Kushimoto wordt. We liepen verder naar de haven waar zijn boot ligt en daarna liepen we de heuvel op vanwaar we een mooi uitzicht hadden over de smalle landengte. Daarna liepen we verder naar oude Muroji tempel die in 1786 is gerestaureerd. Een mooie ingang met daarnaast een grote bel die nu alleen met oud en nieuw wordt geluid. Achter de ingang is een grote tempel en een kleine tempel met bonsai bomen en beelden. Ook lagen er nog brokken/stukken van de echt traditionele tempel. Dit alles echt heel indrukwekkend!

Paul vroeg of hij onze boot wilde zien, dat wilde hij wel en zo zaten we even later bij ons aan boord. Ik spelde de vliegende vis op ons geborduurd kussen (van de wereld)en dat vond hij helemaal geweldig. Hij vroeg of we tijd hadden om nog verder met hem me te gaan want er kwam een journalist langs voor het zeven jarig bestaan van zijn museum en wij waren zeven jaar onderweg. Dus liepen we mee terug naar zijn huis waar de journalist van de plaatselijke krant even later ook kwam. Die sprak geen Engels maar Toshiyuki. Wij vertelden volop over onze reis en onze namen werden genoteerd. Zijn benieuwd wat het wordt!? Rond vijf uur waren we terug aan boord, het was een mooie dag geweest.

11 december 2013
Gisteren om twaalf uur 's middags en om zeven uur 's avonds kregen we geen contact met Henrie, Daniel en Bong op de SSB. Ook vanochtend waren ze niet op het Sheila net en dat is geheel niets voor hun zodat we ons aardig ongerust maakten. Nadat we diesel en water bij het tankstation aan de overkant van de straat hadden gehaald zagen we coastgard mannen op de pier staan. We spraken ze aan en Paul vertelde het verhaal. Één van de mannen bracht ons naar hun kantoor waar we door een andere coastgard man verder geholpen werden. Weer vertelde Paul dat we de Koreanen normaal twee keer per dag over de SSB spraken en dat ze gisteren en vandaag er niet waren. Gisteren ochtend was de laatste keer dat we ze spraken en toen hadden ze veertig knopen uit het zuiden. We hadden afgesproken om tegen twaalf uur extra contact te hebben omdat ze dan ongeveer de grote regenbui met onweer nog meer wind en een wind draaiing naar het noord westen(die wij die nacht ervoor hadden) zouden hebben. Toen we geen gehoor kregen en ook 's avonds niet maakten we ons al zorgen maar toen ze vanochtend niet op het net waren konden er maar twee dingen aan de hand zijn. Of ze lagen voor anker bij een klein eiland of ze hadden serieuze problemen. Het eiland waar ze naar toe wilden om te schuilen valt onder coastgard Tokio en dus belden ze Tokio. Al snel kregen we te horen dat de Koreanen gezond waren maar dat ze inderdaad gisteren in de problemen zijn gekomen. Waarschijnlijk mast over boord maar niemand wist met zekerheid te zeggen wat er werkelijk is. Bong had gisteren met de Immersat telefoon (satelliet telefoon) zijn familie ingelicht en de coastgard Tokio gebeld. Vanochtend was er een rescue helikopter heen gevlogen en er is een schip onderweg. Als de mast inderdaad overboord is gegaan is het logisch dat ze niet op de SSB waren. Iets voor ons om over na te denken. Wordt vervolgd....

Toen we in het kantoor van de coastgard zaten en we alles wisten van Bong vroeg de hoge baas aan de medewerker die ons hielp of we een cruising permit hadden want Kushimoto is een gesloten haven. Paul legde uit dat we hier alleen maar waren om veiligheid redenen en te schuilen voor de depressie en niet voor plezier. De hoge baas keek naar buiten en zei dat het toch mooi weer was. Paul legde uit dat we gisteren toch echt een depressie over ons heen hadden gekregen. Hij zal wel in bed gelegen hebben toen de vele wind over kwam. Helaas was ik net naar het toilet maar toen ik terug kwam had ik een zeer kwade Paul die mij het verhaal vertelde. We moesten een nummer bellen van het hoofdkantoor in deze regio. We hebben geen telefoon en internet en dus konden we weinig doen. Gelukkig was de werknemer die ons hielp erg aardig en sprak ook goed Engels zodat hij voor ons belde. Hij kreeg geen gehoor en zou later nog een keer bellen en dan zou hij rond drie uur bij ons op de boot langskomen. Uiteindelijk hoeven we voor deze keer niets te doen omdat we met een goede reden naar binnen zijn gevaren. Safety go's first!

Dezelfde nacht dat wij hier om het eiland van Oshima zeilden zagen we een groot schip met een hoge stellage en daarnaast een sleepboot. Het blijkt dat die later in die nacht op de rotsen is gelopen en nu op zijn zij ligt en olie lekt. Gisteren en vandaag was er al heel wat bedrijvigheid in de haven om dit schip weer rechtop te krijg en te repareren. Het was dus ook extra druk in het kantoor van de coastgard en we zagen meerdere werknemers met tekeningen van dit schip heen en weer lopen.

Toen we klaar waren bij de coastgard liepen we een aantal supermarkten en grote winkels in om wat rond te kijken. Grappig om alles in het Japans te zien maar gelukkig staan de prijzen van de artikelen in Japanse tekens maar ook in onze getallen zodat we wel altijd de prijzen kunnen lezen, dat is in ieder geval iets.....

10 december 2013
Na een zeer korte nacht waren we voor zes uur al wakker. Het was nog donker maar de wind was al iets gedraaid zodat die nu van voren kwam. We probeerden een nieuw weerbericht binnen te krijgen maar helaas hadden we geen goede verbinding. Om zes uur spraken we met het Sheila net, wat we nog net hoorden en daarna spraken we met Henrie (de Koreanen). Zij varen nog op open zee en hebben ca veertig knopen zuiden wind.

De wind was weer afgenomen zodat we snel de trossen los gooiden en een andere plek in de vissershaven zochten. Want nu de wind ging draaien zouden we op deze plek aan lager wal komen te liggen. Het is een grote vissershaven met verschillende kommen. De kom waar we in lagen was zeer vol en dus besloten we in andere kommen te gaan kijken in de hoop daar enkele dagen te kunnen blijven liggen. Toen we bij de buitenste kom aankwamen kwam daar nog een aardige swell naar binnen zodat we naar de middelste kom gingen.

Daar was nog plek aan de kade. Aan de kade zijn verticale hard-rubberen dwarsbalken gemaakt zodat we tegen deze zwarte balken aan komen i.p.v tegen de kade. We hebben aan de buitenkant van de fenders een plank die tegen deze dwarsbalk aan komt. Maar als we te veel naar links of naar rechts gaan is de plank niet groot genoeg. Dus toen we eenmaal lagen met een voorlijn, achterlijn, en twee springen dachten we klaar te zijn. Helaas was er hier ook nog een kleine swell en werden de twee springen (die behoorlijk strak zaten) en soort elastiek en gingen we toch er aardig hen en weer. Met als gevolg dat we toch daar vandaan gingen. Een visser had dit alles zitten bekijken wenkte dat we naast hem mochten komen liggen. En zo lagen we uiteindelijk goed voordat de harde westen wind op kwam zetten.

Het was inmiddels een mooie zonnige dag geworden dus nadat we koffie/chocomel in de kuip hadden gedronken werd het tijd om te klussen. Ik ging binnen aan de gang om de achterhut schoon te maken zodat we ons Giebeltje dat nu schoon en droog is ingepakt daar kunnen neerleggen. We gaan de komende tijd toch geen langere tochten maken. Paul was druk bezig buiten alles op te ruimen en extra stootwillen op te pompen (die hadden we jaren geleden leeg laten lopen). We vroegen ons al af wanneer we de coastgard of custom langs zouden krijgen. Maar om drie uur kwam customs langs. We hadden ze moeten oproepen toen we binnen kwamen. Ik legde uit dat we geen telefoon hadden en dat ik geen email adres van hun had. Verder vertelde ik dat we emails naar Coastgard Ogasawara en naar Kochi hadden gestuurd. Toen ik weer de bekende twee formulieren had ingevuld was alles goed en waren we welkom

9 december 2013
KUSHIMOTO op het schiereiland HANTO van het eiland HONSHU (33 27.900 n 135 46.949 e)
Wanneer er ‘s nachts genoeg wind was zeilden we aan de wind verder maar zodra de wind minder dan acht knopen werd startten we de motor want het werd inmiddels een race tegen de depressie! Komen we binnen of niet!?! Rond één uur kwam de wind met tien a vijftien knopen terug uit het westen en konden we met ruime wind richting Japan zeilen.

Het was een bewolkte dag en hier en daar zagen we een container schip. We draaiden nog een extra weerkaart hoe de depressie zich ontwikkelde. Rond half zes werd het donker en nam de wind steeds iets meer toe zodat we alleen op het grootzeil verder zeilden. Vlak bij land kregen we het ontzettend druk met containerschepen om ons heen. Ik zat binnen voor de AIS radar alle boten in de gaten te houden of we ram koers hadden en als dat zo was dan riep Paul de schepen op, of ze ons zagen. De meeste zagen ons niet (keken alleen op AIS radar) tot we hun alert maakten dat we er ook waren. Één schip had geen naam en wilde onze oproep ook niet beantwoorden en ging dan ook vlak voor ons langs GRRRR! Tussen al de boten door was de wind ook toegenomen tot ca vijfentwintig knopen en moesten we twee reven in het grootzeil zetten (tussen alle boten door). Toen we bijna bij de kant waren kwam er een bui met nog meer wind zodat we snel het grootzeil weg haalden en alleen op de werkfok met de aanloop begonnen. Met ruime wind moesten we lang het eiland Oshim om er vervolgens achter te duiken: weg wind en weg golven!

In het donker motorden we langs het eiland. Ik zat binnen op de Garmin en de ipad te navigeren terwijl Paul buiten stond. Daarnaast had ik ook de laptop open met de foto van dit gebied uit de Small Craft Cruising Guide (H802) waar ook de haveningang en haven op stond. Dus is al het werk in Kolonia niet voor niets geweest!

Eenmaal in de haven ging ik voorop staan om te zien of er dingen in het water lagen terwijl Paul de vissershaven in motorde. Hier stond weer aardig wat wind en voor we een plekje zagen dat goed was voor de nacht duurde wel even. Uiteindelijk gingen we naast een vissersschip liggen(hoger wal),met lijnen naar het schip en extra lijnen naar de wal. We lagen nog maar net goed en wel of de wind nam nog meer toe. Het was inmiddels ca twee uur voor we ons bed in konden. Nadat we ca twee uur geslapen hadden werden we wakker van de harde regen, onweer en zéér harde wind. De windmeter gaf ca vijftig knopen aan en buiten zagen we een hoge witte waas over het water scheren. De ene kant van de depressie kwam over. Fijn dat we gelukkig net op tijd goed lagen....... Welkom in Japan...

8 december 2013
In de nacht draaide de wind zodat we met twintig knopen noordwesten wind hoog aan de wind verder zeilden. De kleine maan was rond tien uur verdwenen en de rest van de nacht was het soms helder en soms bewolkt. Opeens zag ik in mijn wacht een knipperlicht dichtbij de boot. Daarvoor had ik het knipperlicht geheel niet gezien?!? Ik riep Paul erbij en die zei meteen dat het een visser was. Hij had de vissers zo in het donker Chichishima zien binnen lopen. We konden de boot niet zien maar we zagen het knipperlicht weg varen en daarna was het in één keer weg!?! Toch onhandig, ik had liever gehad dat ze net als bij ons navigatielichten moeten hebben zodat we kunnen zien waar ze zijn en waar ze heen varen.

Rond zes uur werd het weer licht, hadden we het Sheila net en daarna spraken we met Henrie. Het werd een bewolkte ochtend en de wind bleef aanhouden zodat we lekker opschoten. Om tien uur gingen we overstag en konden we naar Waypoint (Kochi) zeilen. Al gaan we dit niet halen. Er komt een grote depressie aan en daarvoor willen we ergens liggen of in ieder geval dicht onder land zijn. In de middag nam de windsterkte af naar vijftien, tien en minder en om vijf uur moesten we de motor starten. De wind draaide naar het noorden en al motorend gaan we de vijfde nacht in.

7 december 2013
We begonnen de nacht met een lichte bries uit het westen. Gedurende de nacht nam de wind toe tot vijftien a twintig knopen en zetten we twee reven en hesen we de werkfok. In eerste instantie hadden we een heldere hemel maar halverwege de nacht kwam daar bewolking voor en hadden we niet z'n goed zicht meer. Rond zes uur werd het licht en bleven we de vijftien a twintig knopen westen wind houden. We zeilen nog steeds hoog aan de wind verder naar Japan. Het werd een zonnige dag. De golven bouwen zich iets op maar desondanks zeilde we lekker door. We gaan zo de vierde nacht in.

6 december 2013
Rond 17.00 werd het donker en om 19.00 spraken we met Henrie over de SSB. Ze liggen alweer ver achter ons en hun stuurautomaat heeft het begeven zodat ze alles met de hand moeten sturen. Rond 20.00 zakte de wind in en zeilden we met vol tuig verder de nacht door. Het werd een heldere nacht zonder maan maar met prachtige sterren.

Sinds het verlaten van Chichishima hebben we de passaat wind achter ons gelaten met daarbij ook de squalls. Nu zeilen we tegen de noorden wind in naar Japan. De wind kwam met vlagen dus als we iets meer wind hadden konden we iets oploeven en als de wind minder werd moesten we weer iets afvallen om snelheid te houden. Zo waren we de hele nacht bezig (ieder in zijn eigen wacht).Het is inmiddels een stukje frisser zodat we lange broeken met sweaters dragen en in de nacht zelfs een trui. Watertemperatuur is terug gelopen naar vijfentwintig graden.

In de ochtend om zes uur hadden we het Sheila net en daarna spraken we met Henrie om hun het weer door te geven. De wind zakte steeds meer in zodat we uiteindelijk de motor moesten starten om vooruit te komen. Het was een bewolkte ochtend maar na verloop van tijd kwam de zon door en kregen we een mooie zonnige dag zonder wind. Rond vijf uur kwam de wind met ca acht knopen vanuit het westen terug en konden we weer zeilen. Vol tuig gaan we langzaam zeilend de derde nacht in.

5 december 2013
We zeilden met vol tuig aan de wind verder. Terwijl Paul wacht had zag hij op twintig mijl afstand Nishino Shima. Nishino shima is een eiland met een vulkaan die weer actief is geworden. Paul zag van veraf het vuur naar boven spuiten en dus verlegde hij koers naar het eiland. Toen we dichtbij waren maakte hij mij wakker en samen zaten we in de kuip in het donker onder een prachtige sterrenhemel de vuurspuwende vulkaan te aanschouwen. Toen we iets verder langs het eiland zeilden (op twee mijl afstand, dichterbij was niet mogelijk i.v.m vuurdeeltjes in de lucht)zagen we ook de hete lava over het eiland stromen. Verder zagen we de rookwolken die vrij kwamen na en uitbarsting en hoorden we de knallen die daarbij gepaard gaan. Wauw echt heel bijzonder! We zeilden rustig verder de nacht door. Toen het licht werd nam de wind toe en zetten we twee reven in het grootzeil. Even later nam de wind nog iets meer toe tot ca vijftien a twintig knopen uit het noord westen en verwisselden we de rolfok met de werkfok. Toen we achter ons keken was het eiland verdwenen maar zagen we nog wel de rookwolk die erboven hangt. Het werd een bewolkte dag waar hier en daar de zon doorheen scheen. De hele dag zeilden we aan de wind verder soms richting doel maar meestal iets te westelijk. Zo gaan we de tweede nacht in.

4 december 2013
In de ochtend bekeken we de weerberichten en we besloten vanmiddag te vertrekken. Eerst werd ons Giebeltje op de kant gehesen waar Paul die schoonmaakte met zoet water. Ik ging ondertussen boodschappen doen. Ik had gezien dat er in één winkel een zakje paprika's niet zo duur was. Dus die kocht ik. Daarna ging ik naar custom/immigratie om te vertellen dat we vandaag gingen vertrekken naar Kochi. Prima hij noteerde de jacht club in Kochi en de datum waarop we verwachten daar aan te komen (10/12). Daarmee was alles klaar.

Terug aan boord ruimde ik alles op en maakte ik alles zee klaar. Na de lunch was ons Giebeltje droog en vouwden we die tot een klein pakketje dat naar binnen ging. Die hebben we een hele tijd niet meer nodig! Ook Bong, Henrie en Daniel hadden uitgeklaard en om twee uur namen we afscheid van elkaar en zeilden we de haven uit open zee op!

Het was een mooie zonnige dag met ca tien knopen wind uit het noord westen zodat we vol tuig aan de wind richting Japan zeilden. Rond vier uur werd het alweer donker en kregen we een heldere hemel met veel sterren. Zo zeilen we de eerste nacht in.

3 december 2013
Nadat de Bong, Henrie en Danie (Koreanen) waren ingeklaard zaten we gezellig in het zonnetje te praten. Na de lunch maakten Paul en ik een wandeling naar de top van de heuvel bij het plaatsje. Vanaf verschillende lookouts hadden we mooie uitzichten over de baai Futami het plaatsje en de haven waar we liggen met daarachter het groene heuvelachtige eiland,.

Op de terugweg kwamen we langs een mooie Shrine (tempel)in Japanse stijl. Voor de shrine was een kleine waterplaats waar meisjes hun handen en monden moeten wassen. We liepen verder de heuvel af terug naar het dorp waar we naar het hardrock cafe gingen om nog even te skypen met mijn ouders en mijn tante. Om zes uur ging het cafe weer dicht en gingen wij terug naar de boot.

2 december 2013
Regen regen en nog eens regen en ca zeventien graden. Tijd om de sweaters en de lange zomerbroeken te voorschijn te halen uit het onderste krat en de zomerse kleding daarin terug te stoppen. Vervolgens ging ik nog wat verder met schoonmaken. Paul was bezig om enkele schakelaars uit elkaar te halen en schoon te maken(corrosie). De hitte en de hoge luchtvochtigheid in de Federals State off Micronesia geeft heel wat werk!

Rond twee uur gingen we naar de kant maar het bleek dat de meeste winkels op maandag gesloten zijn. We liepen naar het Hard Rock Cafe in de winkelstraat waar we wel konden inernetten als we iets bestelden. Wauw even wennen aan de prijzen! Een glas cola vier euro! We internetten en skypten met mijn ouders. Helaas bleek het cafe om zes uur dicht te gaan zodat we terug naar de boot gingen. Rond negen uur werden we opgeroepen over de marifoon. Het waren Bong, Henrie en Daniel die in de buurt van Chichishima waren. Rond twaalf uur werden we weer opgeroepen nu waren ze in de baai van Futami en we hielpen hen met aanleggen aan de kade. Het was een gezellig weerzien!

1 december 2013

In de ochtend was het droog en zonnig zodat we de fietsen pakten en langs Futami baai fietsen. Een goede geasfalteerde weg met daarnaast een wandel/fietspad. De afscheiding tussen fietspad en autoweg werd kenbaar gemaakt door een stukje groen met mooie palmbomen erop. We fietsen door een heuvelachtig landschap maar hoefden de hoge steile heuvels niet over aangezien er tunnels doorheen gaan. We hadden verschillende malen mooie uitzichten over de grote Futami baai met zijn kleine baaitjes en rotsen. In Sakaiura baai ligt het wrak Hinkou Maru die getorpedeerd is in 1944.

Bij Ougiura Kaigan maakten we een wandeling naar onze eerste SHRINE. Een SHRINE of JINJA is een heiligdom waar Kami (natuurgeesten) worden aanbeden. Het zijn meestal eenvoudige houten gebouwen in een karakteristieke Japanse steil. Het gaat niet om het gebouw maar om de natuur erom heen. De toegang van het terrein naar de shrine wordt meestal gemarkeerd door een typische Japanse TORRI poort die bestaat uit twee palen met daarboven op twee dwarsbalken, geheel in rood gekleurd. We zetten onze fietsen neer bij de Torri en liepen door het bos de trap op.

Eerst kwamen we langs verschillende gedenk monumenten over Ogasawara. Een monument voor de eerste bewoners die hier naar Ogasawa waren verhuisd zodat het Japans grondgebied werd en een monument dat Ogasawara na de oorlog terug gegeven werd aan Japan. We liepen verder de trap op en kwamen uit bij een wit houten gebouw met een soort altaar erin "de Shrine". Hier zagen we hoe twee Japanners de trap op liepen en voor het gebouwtje geld in een bakje wierpen. Vervolgens trokken ze aan een koord zodat ze een bel luidden daarna klapten ze twee maal in de handen en deden staand op de trap hun gebed.

Er was vanuit dat punt ook een wandelpad door het bos naar een stuwdam en verder. We liepen verder door het bos met veel verschillende bomen, waaronder verschillende soorten bamboe, naar de stuwdam. Daar aangekomen zagen we dat daar vroeger het water vandaan gehaald werd aangezien er een oude waterzuivering stond.

Terug bij de fietsen reden we dezelfde weg terug naar de Omura/Futami. Het was inmiddels iets gaan motregenen zodat we het toeristen bureau in liepen. Hier is en tentoonstelling over de geschiedenis en de natuur van Ogasawara. Rond twee uur waren we terug aan boord en aten we een late lunch. Het was inmiddels hard gaan regenen en tijd om lekker onderuit te gaan en een film te kijken.

30 november 2013
Om zes uur waren we al wakker en luisterden naar het Sheila net. Daarna gaf Paul het weerbericht aan Henrie (Koreanen) door. Zij moeten nog ca tweehonderdvijftig mijl tot hier. Daarna moest de generator aan om de accu's bij te laden. Terwijl de generator draaide gingen Paul en ik achter de computer zitten om allerlei klusjes te doen. Rond het middag uur hield de regen op en konden we buiten klusjes afmaken. Het voorzeil uitrollen om te drogen, de werkfok hijsen om te drogen en ik was bezig met de vuile was.

In de middag kwam de Jappaner Osamu langs. Hij is ook lid van de jachtclub hier en spreekt aardig goed Engels. Zijn kleine kajuitboot ligt hier iets verderop. Hij liet met een brief zien hoe ze hier de vuilnis op halen. Iedere dag kun je in kleine plastiek zakjes, plastiek en papieren afval op bepaalde punten langs de weg zetten. Op dinsdag en vrijdag kun je glas en plastiek flessen in een groene bak deponeren. Op woensdag kun je de blikjes in een gele bak gooien en op donderdag metaal voorwerpen in een groene bak. De kleine zakjes die we elke dag langs de weg kunnen zetten worden hier verbrand. De rest van de vuilnis wordt per boot naar het vaste land vervoerd om daar verwerkt te worden. Er is hier op het eiland geen vliegveld. Verder vertelde hij dat hij twintig jaar geleden vijf jaar lang door de Pacific is gezeild. Nadat hij weg was bakte ik een brood en maakte ik pompoen soep. Het wordt hier rond vier uur al donker en tijd om een film te kijken.

29 november 2013
FUTAMI HARBOUR in THE OGASAWARA GROEP in JAPAN (27 05.930 n 142 12.014 e)

Het was weer een race tegen de depressie, halen we het of krijgen we het laatste stuk wind tegen?!? Op zich zeilden we met ca vijftien knopen halve wind lekker door. Maar helaas nog geen half uur voor we bij de zuid punt van Chichishima aankwamen begon het hard te regenen en draaide de wind naar het westen en nam ook gelijk toe tot dertig knopen. In eerste instantie dachten we dat het door de bui kwam maar dit bleek niet zo te zijn zodat we op het laatst toch nog een derde rif in het grootzeil moesten zetten.

Uiteindelijk begonnen we om één uur uur in het donker met de aanloop naar Futami de haven van Chichishima. We hadden goede posities van Kazuko gekregen (van het Okura net) en daarnaast leverden ook de open CPN en de Isailers correcte informatie. Maar dat konden we van tevoren niet weten. Om twee uur lagen we aan de kade en om drie uur gingen we naar bed. Het tijdverschil is twee uur dus eigenlijk gingen we om één uur naar bed.

In de ochtend ruimde ik op maar al snel kwamen de ambtenaren. Allereerst kwam Custom, gevolgd door Quarantaine en als laatst Immigratie. Ik moest de papieren invullen die ik al eerder had ingevuld en gefaxt?!? De man van Quarantaine wilde de boot nakijken op wapens of narcotica. Hij trok zijn handschoenen aan maar toen hij beide achter hutten zag, stamp vol met spullen, keek hij wat moeizaam. Wel wilde hij mijn zes flessen wijn zien. Dus ging de tafel open en oeps?! Vier flessen wijn en twee pakken wijn. Hij tellen één fles, twee fles, drie fles, vier fles, vijf een pak? Hoeveel wijn zit daar in? kijk twee pakken wijn is totaal zes stuks (hihihi). Hij keek wat beduust maar a la, wat moet je hier mee??. Er stonden achter de twee pakken nog twee flessen wijn maar die zag hij gelukkig niet. Hij liet het er maar bij: Het was oke.

Toen alle papieren waren ingevuld moesten we mee naar het immigratie/custom kantoor. Daar moesten we vingerafdrukken laten maken en werden er pasfoto's gemaakt. Na enkele pogingen lukte het om van mij vingerafdrukken te krijgen maar bij Paul wilde het helemaal niet. Na bijna tien dagen op het zoute water en met het werken met de schoten/vallen bleken Paul zijn profielen van zijn vingers verdwenen te zijn. In elk geval onvoldoende te zijn voor de digitale foto. De ambtenaar belde naar het hoofdkantoor in Tokyo en uiteindelijk is Paul zonder vingerafdrukken welkom in Japan (hihihi).

Rond één uur liepen we terug naar de boot waar we verder gingen met klusjes: opruimen, schoonmaken etc. Rond vier uur kregen we visite van een Japanner die lid is van de jachtclub hier. We nodigden hem uit voor thee. Het blijk dat de jachtclub uit twee kleine kajuitjachten bestaat en verder uit vijftien leden met dinghy zeilboten. Nadat hij weg was bakte ik pannenkoeken en werd het tijd om onderuit te gaan

28 november 2013
In de avond draaide de wind naar het oosten en konden we een tijdje ruime wind varen. Het grootzeil met twee reven aan de ene kant en de fok uitgeboomd aan de andere kant. Helaas nam de wind steeds meer af en moesten we op een gegeven moment de zeilen opdoeken omdat ze te veel klapperden. Bijna de hele rest van de nacht moesten we motoren om vooruit te komen. Rond zeven uur toen het licht werd nam ook de wind weer toe zodat we de zeilen hesen en met ruime wind verder zeilden.

Het werd een bewolkte dag met ca vijftien knopen uit het oosten waardoor we goed opschoten. Aan het eind van de dag begon het te regenen en draaide de wind naar het zuid-westen zodat we halve wind verder de nacht in zeilen. Onze laatste nacht, nog 42 mijl te gaan.

JAPANSE MYTHOLOGIE 
De Japanse mythologie bevat de verhalen over het ontstaan van de aarde en van goden en godinnen. De afstamming van de keizer van Japan en diens oorspronkelijke goddelijke status is terug te leiden tot de oudste mythologische goden.

De Japanse mythen zijn vaak sterk verbonden met plaatsen in het land. Het shintoïsme, de oorspronkelijk religie van Japan is sterk met de mythologie verbonden. Het shintoïsme heeft echter geen uitgebreide theologie, maar er worden Kami (natuurgeesten) aanbeden. Sommige Kami worden vereenzelvigd met de grotere mythologische goden, zoals met Amaterasu, de zonnegodin.

DE SCHEPPING 
Het heelal bestond oorspronkelijk uit een geheel vormeloze, olieachtige massa. Uit deze massa ontstond de god Amanominakanushi-Nokami, en na hem vier andere goden. Deze goden worden Takama-Nohara genoemd, wat hoog in de hemel betekent. Na hen kwamen 7 generaties van godenparen, die woonden in de Takama-Gahara, de hoge hemelvlakten. Het laatste godenpaar was Izanagi en Izanami. Vanaf de drijvende hemelbrug roerden zij met een hemelse speer in de duisternis onder hen. Aan de speer kwamen druppels te hangen toen ze hem omhoog haalden. Die druppels vielen van de speer en zo ontstond het eerste land, het eiland Onogoro.

DE VERWEKKING VAN DE WERELD 
Izanagi (= de verhevene man) en Izanami (= de verhevene vrouw) werden verliefd op elkaar, maar ze wisten niet hoe ze zich konden verenigen. Izanami vertelde aan Izanagi dat haar iets ontbrak en Izanagi zei tegen haar dat hij iets te veel had. Ze besloten die twee te verenigen in een ritueel. Het ritueel ging als volgt: zij zou langs rechts om een heilige pilaar draaien en hij langs links. Waar ze elkaar troffen zouden ze één worden. Toen ze samenkwamen sprak Izanami als eerste. Het resultaat was een kind met het lichaam van een kwal. Izanagi en Izanami vroegen hulp aan de andere goden om te weten wat verkeerd was gegaan. De andere goden ontdekten dat de misstap die ze hadden begaan kwam doordat Izanami als eerste had gesproken. Na dit te weten te zijn gekomen voerden ze het ritueel opnieuw uit en Izanami zweeg tot haar man het woord tot haar richtte. Dit keer kwamen uit hun vereniging de acht grote eilanden van Japan voort.

DE ONDERWERELD 
Izanami stierf en ging naar de onderwereld, de Yomi. Izanagi ging haar halen, maar toen hij zag dat zijn vrouw een demon was geworden ging hij terug zonder vrouw. 

DE ZON, MAAN EN WIND 
Na zijn terugkomst uit Yomi nam Izanagi een bad om het vuil af te wassen. Daarbij ontstonden tientallen godheden, waaronder: 
Amaterasu, de zonnegodin, uit zijn linkeroog, 
Tukuyomi (de maangod) uit zijn rechteroog: 
Susa-no-o (de wind- of stormgod) uit zijn neus. 

Zowel over Amaterasu en Susa-no-o bestaan een aantal legenden. 

DE VOOROUDERS VAN DE KEIZERLIJKE FAMILIE 
De kleinzoon van Amaterasu was Ninigi-no-Mikoto. Hij had twee zonen: Ho-teri (vuurgloed) en Ho-ori (vuurschaduw). De kleinzoon van Ho-ori was Jimmu, de legendarische eerste keizer van Japan. ( zie 27/11)

27 november 2013
Nadat we gisteravond alleen met werk fok de nacht in zeilden hezen we al snel ook het grootzeil met twee reven erin. Het regende en het onweerde achter ons en waaide ca twintig knopen. Na enige tijd hield de wind het voor gezien en was ook het onweer verdwenen. Nu moesten we enkele uren motoren om vooruit te komen. Na ca drie uur kwam de wind terug uit het noorden en konden we over de andere boeg aan de wind verder zeilen. Nu met fok en twee reven in het grootzeil. Zo zeilden we verder de nacht door naar een nieuwe dag. De dag was bewolkt en de wind draaide iets meer naar het noord-oosten zodat we iets ruimer naar Chichi-Jima kunnen zeilen. Nog 160 mijl te gaan!

GESCHIEDENIS: 
Traditionele Japanse legendes vertellen dat Japan in de 7e eeuw v. Chr. opgericht is door de voorouderlijke Keizer Jimmu. Jimmu of Jinmu, was de 1e keizer van Japan, volgens de traditionele opvolgvolgorde. Hij was de mythische stichter van Japan en wordt gezien als een directe afstammeling van de Shintogodin Amaterasu uit de Japanse mythologie. Het huidige Keizerlijk huis van Japan baseert het recht op de troon op haar afstamming van Jimmu. Volgens de legende zou hij vanuit Hyuga (in zuid Kyushu) langs de kust van Kyushu en door de 'binnenlandse zee' naar centraal Japan zijn gevaren. Daar deed hij een inval, maar werd door de lokale bevolking verslagen. Hij realiseerde zich dat hij als afstammeling van de zonnegodin, niet tegen de opgaande zon in moest strijden, en trok rond het schiereiland Ise voor hij een tweede aanval deed. Dit keer slaagde hij wel. Hij bouwde een paleis in de Yamato-vlakte en het volgende jaar, op 11 februari 660 v.Chr., liet hij zich tot keizer uitroepen. Historici kunnen niet met zekerheid zeggen of Jimmu een volledig mythologisch figuur is of dat het verhaal toch gebaseerd is op een historisch persoon.

Gedurende de 5e en 6e eeuw, werden het Chinese schrijfsysteem en het Boeddhisme geïntroduceerd, waarmee een lange periode van Chinese culturele invloed begon. De keizers waren in naam de heersers maar de eigenlijke macht was gewoonlijk in het bezit van machtige hofnobelen, regenten of shoguns (militaire gouverneurs. Gedurende de 16e eeuw arriveerden handelaren uit Portugal, Nederland, Engeland en Spanje, evenals Christelijke missionarissen. Tijdens de eerste helft van de 17e eeuw vermoedde het shogunaat van Japan dat dit eigenlijk een militaire verovering van Japan door de Europese machten inluidde, waarop het shogunaat alle relaties met de buitenwereld verbrak. Het enige overgebleven contact was een zeer beperkt contact met Nederlandse en Chinese kooplieden in Nagasaki (Dejima). Deze isolatie duurde zo'n 200 jaar tot commodore Matthew Perry de opening van Japan forceerde in 1854. Binnen een paar jaar veranderde de Japanse samenleving ingrijpend vanwege het hernieuwde contact met het Westen. Het shogunaat werd gedwongen afgeschaft en de keizer werd in ere hersteld als de hoogste macht. Met de Meiji-restauratie van 1868 begonnen vele hervormingen. Het feodale systeem werd afgeschaft en veel Westerse instituties werden overgenomen, inclusief een westerse stijl van regelgeving en overheid. Samen met deze en andere economische, sociale en militaire hervormingen transformeerde Japan zichzelf in een wereldmacht. De nieuwe ambities van Japan leidde tot de Eerste Chinees-Japanse Oorlog (1895) en de Russisch-Japanse oorlog (1905), waarmee Korea, Taiwan en andere territoria veroverd werden.

Begin 20e eeuw kwam Japan onder een steeds groter wordende invloed van expansionistische militairen, die leidde tot de invasie van Mantsjoerije, de Tweede Chinees-Japanse Oorlog (1937) en uiteindelijk tot deelname aan de Tweede Wereldoorlog. Japan werd in 1945 verslagen door middel van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Op 2 september 1945 gaf Japan zich over aan de Verenigde Staten van Amerika en haar bondgenoten. 
Het naoorlogs Japan, nu beperkt tot haar huidige grootte, bleef onder de controle van Amerika tot 1952. Gedurende die periode bloeide de welvaart op de eilanden weer op dankzij een uitzonderlijke economisch herstel. Ook na het vertrek van de Amerikanen bleef de economische groei en aan het eind van de eeuw was Japan uitgegroeid tot een van de economische grootmachten.

POLITIEK EN OVERHEID
Het bestuur in Japan is gebaseerd op de grondwet van 1947, opgesteld door de Verenigde Beroepsautoriteiten in opdracht van de toenmalige Amerikaanse bezetters. Het verklaart dat de keizer van Japan dient als "symbool van de staat" maar dat de soevereiniteit bij de bevolking ligt. Hirohito was keizer vanaf 1926 tot zijn dood in 1989; hij werd opgevolgd door zijn zoon, Akihito. De uitvoerende macht berust bij het kabinet dat door de minister president wordt benoemd en wordt geleid, gewoonlijk de leider van de meerderheidspartij. Het hooggerechtshof leidt een onafhankelijke rechterlijke macht.

26 november 2013
In de nacht draaide de wind steeds meer naar het zuid-oosten zodat we steeds ruimer konden zeilen. Halverwege de nacht nam de wind iets af waardoor we het derde rif verwijderden. Nu zeilden we met de werkfok uitgeboomd aan de ene kant en grootzeil met twee reven aan de ander kant verder. Na het SSB net van acht uur gijpten we zodat de uitgeboomde werkfok aan de andere kant kwam te staan en rolden we het voorzeil uit en zo flinderden we de rest van de dag door met het grootzeil nog steeds bij.

In de ochtend was het nog zonnig maar desondanks bleef het ca zevenentwintig a achtentwintig graden. In de middag werd het bewolkt en aan het eind van de dag draaide de wind verder door naar het zuiden. In deze wind verandering kregen we regen en meer wind en zagen we een waterhoos naderen. Snel veranderde we van koers en het werd nog even spannend maar gelukkig wisten we de hoos te vermijden. Met ruime wind en alleen op de werkfok gingen we de achtste nacht in.

SHINTOISME:
is de oorspronkelijke religie van Japan. Het woord is een combinatie van twee Chinese woorden en betekent "de weg der goden".In Shinto worden zo geheten Kami oftewel natuurgeesten aanbeden. Sommige Kami zijn plaatselijk, dat wil zeggen de geesten die bij een bepaalde plek horen, terwijl andere vereenzelvigd worden met grotere objecten en verschijnselen in de natuur. Amaterasu, bijvoorbeeld, is de Zonnegodin. Shinto is een van de moeilijkst te classificeren religies. Het is aan de ene kant een sterk ontwikkelde natuurgodsdienst (animisme), die diep verankerd is in de Japanse maatschappij. Maar het is ook een ideologie die nog niet zo lang geleden gebruikt werd om het toenmalige Japanse militarisme te rechtvaardigen. Vanaf 1868 tot vlak na de Tweede Wereldoorlog was Shinto de staatsgodsdienst. Tevens heeft Shinto ook heden ten dage nog een sterke invloed op de zogeheten "Nieuwe religies" in het naoorlogse Japan. Tenslotte is er altijd veel wederzijdse beïnvloeding geweest tussen Shinto en het Boeddhisme.

BOEDDHISME:
is een dharmistische non-theïstische wereldreligie. Het is een levensbeschouwelijke en religieuze stroming die werd gestart door Gautama Boeddha. Volgens de historische wetenschap leefde Boeddha waarschijnlijk van ca. 450 tot ca. 370 v.Chr. in wat tegenwoordig Nepal is. Boeddha stierf op 80-jarige leeftijd. Het boeddhisme heeft zich geleidelijk over andere delen van Azië uitgebreid en heeft een centrale rol gespeeld in de spirituele, culturele en sociale ontwikkeling van de oosterse wereld. De oorspronkelijke naam van het boeddhisme is "Boeddhasasana", wat 'de leer van de Boeddha' betekent. De kern van deze leer is het natuurlijke principe dat de Boeddha ontdekte als resultaat van zijn zoektocht naar een einde van het lijden en de ontevredenheid. "Boeddhisme" is in de loop der tijden een verzamelnaam geworden voor de vele tradities die gebaseerd zijn op de oorspronkelijke leringen van de Boeddha. Het vermijden van al het foute gedrag, Het ondernemen van het goede, En het ontwikkelen van je eigen geest. Terwijl de ontwikkeling van shinto radicaal door de invloed van boeddhisme veranderde, ontwikkelden zich in de Japanse godsdienstige verscheidenheden ook bewegingen zoals Jodo, Shingon en Nichiren. Talrijke bewegingen, "nieuwe godsdiensten" genoemd, zijn na de Tweede Wereldoorlog ontstaan en hebben veel leden aangetrokken. Eén van deze nieuwe godsdiensten, Soka Gakkai, een boeddhistische sekte, groeide snel in de jaren 50 en de jaren 60 en werd een sterke sociale en politieke macht. Minder dan 1% van de bevolking is Christen. Het Confucianisme heeft het Japanse gedachte goed diep beïnvloed en over het algemeen heeft de Chinese cultuur een aanmerkelijke invloed gehad op de vorming van Japanse beschaving.

25 november 2013
Vlak voordat het gisteren donker werd zagen we een grote squall onze kant op komen. Terwijl ik met Henrie aan de SSB zender zat rolde Paul het voorzeil in. Even later hoorde ik de stortregen op het dek kletteren. In de squall zat meer dan dertig knopen wind. We dachten het is zo wel over dus laat het grootzeil met twee reven maar even staan. De squall bleek groter en langer te duren dan de andere en dus haalden we in de stortregen het grootzeil neer. Alleen op werkfok zeilden we nog zes a zeven knopen maar wel rustiger! Zo bleven we zeker een uur zeilen. De squall ging voorbij maar de wind bleef zodat we het grootzeil hesen met drie reven erin. Dit omdat we anders een speelbal van de golven werden. Nu zeilden we lekker door de golven heen.

Het werd een heldere nacht met veel sterren maar ook een stukje frisser ca vijfentwintig graden. Rond twaalf uur kwam de steeds kleiner wordende maan daarbij. Overdag bleef de wind aanhouden en we haalden nieuwe weerberichten binnen. Op die weerkaarten zagen we dat we inderdaad in een gebied zeilden rond de vijfentwintig knopen wind uit het noord-oosten. Op de gribfile van gisteren avond had daar nog twintig knopen gestaan.

Na een week op zee hebben we 1133 mijl afgelegd en geen andere boot gezien. We zeilen nu bijna al een hele week met een passaat wind uit het oosten-noord-oosten (halve wind dus). Zoals alle andere dagen lazen we veel en maakte ik voor de lunch een salade en voor het avond eten kookte ik warm. Tussendoor eten we 's ochtends een koekje en 's middags crackers met kaas of eierensalade. Met drie reven in het grootzeil en de werkfok op gaan de achtste nacht in. Nog 405 mijl te gaan.

AINO (VOLK)
Aino (ook wel: Ainoe of Ainu) is de oorspronkelijke bevolkingsgroep van Japan. Men vermoedt dat de Aino afstammen van een vroege groep van inwoners van Japan die geen Aziatische oorsprong heeft maar meer verwant is aan het Europese (Kaukasische) ras, en die misschien al 18.000 of zelfs 30.000 jaar geleden naar de Japanse eilanden migreerde tijdens een ijstijd waarin het zeeniveau laag stond en het mogelijk was te voet vanuit het vasteland van Azië naar elk van de vier hoofdeilanden van Japan te komen, het Jomon-volk.

De groep die wij nu beschouwen als de etnische Japanners stamt mogelijk af van een intocht omstreeks 900-300 v Chr. van een groep mensen vanuit Korea die de Yayoi worden genoemd. De Yayoicultuur, gekenmerkt door weven, metaal bewerking en het verbouwen van rijst, verdrong die van de Jomon al heel snel. Deze hypothesen zijn in Japan overigens nog steeds onderwerp van veel debat. De Aino hadden een geheel andere cultuur en een eigen taal. Ook lichamelijk onderscheiden ze zich van de 'Japanse' Japanners door een donkerder huidskleur, een grovere lichaamsbouw en een veel sterkere gelaatsbeharing. Zij zijn, of althans waren, daardoor gemakkelijk herkenbaar.

GEOGRAFIE:
Japan bestaat voornamelijk uit de vier grote eilanden: (van noord naar zuid) Hokkaido, Honshu, Shikoku en Kyushu. Honshu is het grootste eiland; daar liggen de belangrijkste steden van Japan op. Ook de Riukiu-eilanden in het zuiden van de vier grote eilanden behoren tot Japan, samen met veel andere kleinere eilanden.

Het land is verdeeld in 47 prefecturen. Op Hokkaido ligt een gebied waar onder meer de Ainu wonen, de oorspronkelijke bewoners van Japan. Op het gecultiveerde land, dat slechts 11% van totaal het grondgebied van Japan vormt, is de bevolkingsdichtheid zeer hoog.

AARDBEVINGEN:
Japan is een vulkanische eilandenboog en behoort tot de seismisch meest actieve gebieden ter wereld. De aardbevingen worden veroorzaakt door platentektoniek. De Pacifische plaat en de Filipijnse plaat duiken langzaam (enkele centimeters per jaar) naar beneden onder de Euraziatische plaat. Dit proces, waarbij de platen zich moeizaam langs elkaar wringen, veroorzaakt grote spanningen. Een in de loop van een langere periode opgebouwde plaatselijke spanning kan zich ontladen in een plotselinge verschuiving, een aardbeving. De diepte van de aardbevingen die in Japan optreden neemt toe van oost naar west. Dit is het gevolg van de platentektoniek in de regio en laat zien dat de Pacifische plaat vanuit het oosten onder Japan weg duikt. 

24 november 2013
Nog voor het donker werd zakte de wind iets in tot vijftien knopen waardoor we het derde rif uit het grootzeil haalden. Met fok en het grootzeil met twee reven zeilden we halve wind de nacht en dag door. Het was een heldere nacht met sterren en hier en daar wat wolkenvelden waar rond half twaalf de maan bij kwam. De golven werden steeds minder.

Overdag werd het weer warm en welazen veel. Om acht uur hadden we het sheila netje daarna spraken we met Henrie. Rond half drie checkten we in bij het Okera net (Japans)en daarvan kregen we te horen waar Gako zich bevindt. In de middag kregen we een squall met regen waaronder we samen douchten. Om zeven uur 's avond spraken we weer met Henrie. We zijn vandaag de wateren van Micronesia uit gezeild en zeilen nu in de Japanse wateren.

HOE JAPAN AAN ZIJN NAAM KOMT:
In het eerste deel van de Chinese Tang-dynastie verzonnen Japanse geleerden die Chinees hadden gestudeerd, een nieuwe naam voor hun land. Ze gebruikten de Chinese uitdrukking voor "Oorsprong van de zon, zonsopgang", omdat Japan ten oosten van China ligt. In het Chinees van die tijd (Midden-Chinees, was de uitdrukking nzyet-pwun. Hieraan voegden de geleerden het Chinese achtervoegsel kwuk (land) toe, hetgeen leidde tot de samenstelling nzyet-pwun-kwuk (zonsopkomstland, land van de rijzende zon). De medeklinkers in het woord waren niet uitspreekbaar in Oud-Japans, zodat de term werd de vereenvoudigd tot Nip-pon-gu of Ni-pon-gu.

De laatstgenoemde veranderde door regelmatige verandering in Ni-hon-gu. De vormen Nippon en Nihon van vandaag betekenen hetzelfde, minus het "land"-achtervoegsel. In het Mandarijn, één van de vormen van Chinees die zich uit het Midden- Chinees ontwikkelden, evolueerde de uitdrukking tot Ra-ban-gua, een vroege vorm die door Marco Polo als Chipangu werd geregistreerd. Het vroege Mandarijnse woord werd Japang, dat door Portugese handelaren in de 16e eeuw werd gehoord. Deze handelaren kunnen degenen zijn geweest die het woord naar Europa hebben gebracht. Het huidige Japan werd voor het eerst geregistreerd in 1577.

JAPAN OF OOK LAND VAN DE RIJZENDE ZON

23 november 2013
Om zeven uur 's avonds hadden we een kort gesprek met Henrie (Koreanen). Het gaat goed met ze maar ze gaan een stuk langzamer dan wij. Na het net werd het langzaam donker en kregen we een heldere sterren hemel. Rond half tien was het bewolkt geworden en kwam de maan achter de wolken op. De wind werd iets minder waardoor we het voorzeil weer uitrolden. We hebben nu ca twintig knopen oostelijke passaatwind. Met een snelheid van ca zeven a acht knopen gaan we lekker! In de nacht wordt het steeds koeler wat zeer welkom is. In de ochtend werd het weer licht en zonnig. In vijf dagen tijd zijn we over de helft, 798 mijl hebben we afgelegd en nog 760 te gaan.

Om acht uur hadden we het sheila net. Lesly had vernomen dat er vulkanische activiteiten in de buurt van de Ogasawa eilanden waren waargenomen en dat er daar in de buurt een nieuw klein eilandje was ontstaan (27 16.44 N 140 592 E).

De rest van de dag zeilden we verder met de fok en drie reven in het grootzeil. De golven werden iets minder zodat we ook minder water over de boot kregen. De temperatuur overdag is zowel binnen als buiten dertig graden maar niet meer over de dertig graden!!! We lezen en slapen veel en verder kijken we rond maar tot nu toe hebben we nog geen andere boot gezien. Wel zagen we vandaag een aantal Jan van Genten vliegen. We gaan de zesde nacht in.

22 november 2013
Rond negen uur kwam de maan door tussen de wolkenvelden. In de nacht en overdag hadden we nog steeds vijfentwintig tot dertig knopen oost-noord- oostelijke passaatwind en zeilden we verder met halve wind en drie reven in het grootzeil en de werkfok. De golven kwamen nog regelmatig over het dek rollen maar echt veel hoger waren ze niet geworden.

Overdag kwam de zon weer tevoorschijn en werd het ca dertig graden. De lucht vochtigheid neemt gelukkig iets af, van honderd procent naar tachtig procent. Ook de watertemperatuur is met ca één graad gedaald. We gaan de goede kant op!

21 november 2013
Net voor het donker werd zetten we een derde rif in het grootzeil en zo zeilden we samen met de werkfok de nacht en de volgende dag verder door. De wind was inmiddels aangetrokken tot vijfentwintig a dertig knopen uit het oost-noord-oosten. In de nacht zeilden we halve wind onder een hemel met een bijna volle maan en sterren en zonder squalls. Helaas kwamen de golven soms over de boot zodat buiten zitten geen optie was. Ook overdag terwijl de zon scheen moesten de ramen dicht blijven. Gelukkig kan met onze nieuwe buiskap het schuifluik wel open blijven zodat we nog een beetje frisse lucht hebben. We lazen en sliepen weer veel want andere dingen doen kost veel energie.

20 november 2013
Het werd weer een mooie nacht met een volle maan en sterren tussen de wolkenvelden door. De temperatuur was zeer aangenaam (25 graden) zodat ik lange tijd buiten zat. We hadden nog enkele squalls maar hoefden hierbij geen zeil meer in te rollen. In de ochtend werd het weer zonnig en nam de oostelijke passaatwind toe zodat we alleen met werkfok en twee reven in het grootzeil verder zeilden.

Om acht uur communiceerden we via het Sheila net en daarna spraken we nog even met Henrie. Zij liggen nu ver achter ons. De hele dag scheen de zon volop en zeilden we lekker door. De wind draaide naar het noorden en nam nog iets toe zodat we koers naar Way Point gingen zeilen. Ons doel is de Ogasawa eilanden groep onder Japan. We willen dan naar het eilandje Chichi Shima om daar tijdelijk in te klaren. Nog 1183 mijl te gaan. We gaan de derde nacht in.

19 november 2013
De hele nacht hadden we volle maan met sterren. We hielden de vijftien knopen wind uit het oosten maar in de squalls zaten soms wel windstoten van twintig tot vijfentwintig knopen. Rond twee uur verwisselden we het voorzeil voor de werkfok. Net op tijd voor een grote squall waar meer dan dertig knopen in zat. Rond zes uur werd het weer licht en kwam de zon tevoorschijn. Om acht uur hadden we het Sheila net dat door Lesly en Philip wordt geleid. Na het net spraken we met Henrie over de SSB. Zij gaan ook lekker maar doen het rustiger aan.

Het werd een warme dag van ca dertig graden en met de oostelijke passaatwind van ca vijftien knopen zeilen we lekker door. De squalls bleven komen maar nu hebben we er een goede oplossing voor gevonden. De werkfok hebben we de hele tijd vol staan met de schoot vast gemaakt aan de kikker achter op het dek. Daarnaast kunnen we nu het voorzeil in en uit rollen. Komt er een squall aan rollen dan rollen we die in en als de squall voorbij is rollen we het zeil weer uit. De meeste tijd zeilen we dus met twee reven in het grootzeil en het voorzeil.

Overdag lezen we veel en houden onze wachtjes. Rond drie uur luisterden we naar het Japanse Okera net op de SSB en probeerden contact te krijgen, helaas lukte dit niet goed. In de namiddag zagen we vlak bij de boot een walvis zwemmen maar we konden jammer genoeg niet goed zien welke het was. Rond zeven uur spraken we met Henrie en Daniel, zij zeilen ver achter ons. We gaan de tweede nacht in.

18 november 2013
Om half acht motorden we naar de kade waar we konden uitklaren. Even later lagen ook de Gaku met Mayumi en Yoshihisa (Japanners)en de Koreaanse zeilboot met Bong, Henrie en Daniel aan boord aan de kade.

Rond tien uur werden we geholpen. Eerst kwam immigratie toen customs en als laatste moest ik meerijden naar het havenkantoor bij het vliegveld om de honderd dollar havengeld te betalen. Gako en de Giebateau waren rond elf uur klaar en vertrokken tegelijk. Bong moest nog wat dingen doen zodat zij later op de dag vertrokken. Met vol tuig zeilden we de lagoon uit open zee op. Dag Caroline eilanden!

Met ca 15 knopen uit het oosten zeilden we halve tot ruime wind verder. We gingen lekker hard en genoten weer op zee te zijn. Aan het eind van de dag kregen we weer te maken met squalls waarin harde wind met regen zat. We zetten twee reven in het grootzeil en zo gingen we de nacht in. Om zeven uur spraken we met Yoshihisa over de marifoon maar Bong konden we niet horen zodat we ze op de SSB opriepen. Zij waren om vier uur vertrokken en hadden nog maar vijfentwintig mijl afgelegd.