actuele positie Giebateau

Get the code

zondag 7 juni 2015

067 Bestemming Alaska (1)

route naar Alaska...

De Aleoeten... (1)


De Aleoeten... (2)




Let op: alle foto's zijn geplaatst bij dit hoofdstuk (14-08-2015)

10 augustus 2015
Het was weer een mooie zonnige dag zodat we in de ochtend eerst wat klusjes deden. Toen we in Kodiak aankwamen hebben we bij een bedrijf een plaatje van roestvrij staal laten maken zodat we de neerhouder van de giek weer kunnen plaatsen. Deze moest namelijk wat verlengd worden. Hier was Paul vanochtend druk mee bezig en nu hebben we weer een goede neerhouder. Ik was bezig met opruimen en schoonmaken.

Toen dit klaar was gingen we naar de bibliotheek om te skypen met mijn ouders en nog wat te internetten. Daarna liepen we naar het toeristenbureau waar we meer informatie vroegen over de wandelroutes in de buurt. Tegenover het toeristenbureau is het Baranov museum, waar we de geschiedenis van Kodiak zagen.

Rond zes uur waren we terug aan boord, tijd om eten. Tijdens het eten in de kuip hoorden en zagen we de zeeleeuwen die achter onze boot liggen. Na het eten voeren we er met ons Giebeltje langs. Jonge zeehonden met de vrouwtjes aan de ene kant en de mannetjes aan de andere kant met de grote Bull er tussen in.

09 augustus 2015
Om half tien hadden we met Gabriel en Tabita afgesproken in de Ruschische Orthodoxe kathedraal om nog een deel van de dienst mee te maken. Helaas waren we wat verlaat en kwamen pas om tien uur. We volgden de speciale dienst met de pelgrims en toen die afgelopen was werden we uitgenodigd om mee te gaan voor de lunch. Omdat we Gabriel en Tabita niet zagen gingen we mee.

de dienst...

Na de dienst was er vanuit de kerk een lunch georganiseerd voor de pelgrims en hier spraken we weer andere mensen. Nu bleek dat de man die zowel gisteren als vandaag de dienst voorging niet een priester is maar de hoogste man van de Orthodoxe kerk in Amerika (er zijn er vijf van in de hele wereld en zij zijn te vergelijken met de Paus van de Katholieke kerk). Nu begrepen we waarom er zoveel foto's gemaakt werden tijdens de dienst.

Terwijl er regen en wind was voorspelt hadden we een mooie zonnige dag zodat Paul en ik na de lunch over de brug naar Near eiland liepen. Hier maakten we een mooie wandeling door het North end Park. Een mooi bos met hoge bomen waar vaak mos op de takken en de stammen groeit maar waar ook veel bramen struiken groeien. Zodra we rijpe bramen zagen plukten we ze en aten ze op. Ook hier zagen we hier weer enkele eekhoorns. Na de wandeling liepen naar het huis van Nancy en Christina omdat we een klein aandenken wilden geven. Zij stonden net op het punt om naar Monk's Rock Coffee & Bookstore te gaan zodat we met zijn vieren gingen. Hier dronken we een milkshake en praatten we weer druk verder. Rond zes uur gingen Paul en ik terug naar de boot.

08 augustus 2015
Om half negen waren we bij Nancy en Christina (moeder en tante van Elaine). Samen met hun reden we naar het restaurant King's Diner waar we een echt Amerikaans ontbijt aten, erg veel. Ondertussen zaten we gezellig te praatten. Ze zijn geboren en getogen in Kodiak en weten veel van het eiland. Ook wisten ze veel te vertellen over alle veranderingen hier. Na het ontbijt reden we verder door naar de Safeway supermarkt. In het centrum van Kodiak is namelijk helemaal geen supermarkt meer en dus is het lastig boodschappen te doen! Samen met Nancy en Christina deed ik boodschappen terwijl Paul bij de tijdschriften zat te lezen. Wat een verademing weer te kunnen lezen wat je koopt en wat erin zit!

Toen we klaar waren reden we terug naar de Marina waar Paul en ik alle boodschappen in ons Giebeltje laadden. We bedankten hun hartelijk voor alles en namen tijdelijk afscheid. We belden Gabriel en Tabita en maakten voor twee uur een afspraak. Terug aan boord ruimde ik snel alle boodschappen op en ging Paul naar het gasstation op de kade waar hij het voor elkaar kreeg om de Japanse gasfles te vullen. Daarna haalde hij Gabriel, Tabita en Jeroen op en zaten we gezellig aan boord te praatten. Jeroen is een vriend van Gabriel en is nu bij hem op vakantie. Gabriel woont hier nu twee jaar en Tabita acht jaar.

\Het was nog steeds prachtig zonnig weer zodat we besloten om een wandeling te gaan maken. We stapten bij Garbiel in de auto en reden de stad uit langs fort Abercombie naar de Monashka baai waar we een mooie wandeling maakten door het bos en langs de kust. We zagen een eenhoorn met een dennenappel tussen zijn poten in de boom. De eekhoorn was geheel niet bang en bleef gewoon zitten terwijl wij heel dichterbij kwamen!

wandelingen in het bos...


eekhoorn...

Om zes uur waren we terug want Tabita en Gabriel zijn lid van de Russische Orthodoxe kerk en op zaterdagavond is er een dienst. Vanavond was er een speciale dienst ter nagedachtenis van Sint Herman. Het was druk in de kathedraal want niet alleen de leden waren er maar ook een aantal Orthodoxe Christenen uit andere staten van Amerika en zelfs uit andere landen.

Voor Paul en mij was het de eerste keer een Orthodoxe dienst mee te maken, erg bijzonder. Na de dienst gingen we met verschillende leden naar Monk's Rock Coffee& Bookstore waar we wat aten en verder praatten. Een deel van het koor was aanwezig zodat ze voor ons nog wat liederen zongen, zonder instrumenten. Heel zuiver en heel mooi! Rond elf uur waren we terug bij de boot en hadden we een prachtige dag gehad!

deel van het koor...


SAINT HERMAN OF ALASKA
De kloosterling uit Valaam Monastery in het noorden van Russland kwam in 1794 naar Alaska, hij was één van de eerste Christelijke Orthodoxe missionaris in Amerika. Hij diende, leerde en beschermde de Aleutian en de Russische mensen tot hij op 13 december 1836 stierf. Hij was geliefd bij alle bewoners. Op de dag dat hij stierf, zagen zijn spirituele kinderen een kolom van licht tussen de hemel en de aarde. Toen wisten ze dat zijn ziel deze wereld had verlaten. Tot de dag van vandaag beschermt St Herman nog steeds zijn mensen. De Orthodoxe kathedraal in Kodiak is de oudste van Noord Amerika en hier ligt St Herman begraven.


Een pelgrimstocht is een deel van de Christelijke orthodoxe kerk. Er komen al jaren pelgrims naar Alaska om de tocht te maken naar Kodiak, Monk's Lagoon en Spruce eiland. Hier woonde de heilige Herman. Van 7 t/m 9 Augustus is de jaarlijkse Sint Herman pelgrimstocht waarbij hij extra wordt herdacht.

07 augustus 2015
St Paul Harbour, Kodiak city, KODIAK EILAND (57 46.877 n 152 24.917 w)
Nadat we om half zes weg motorden uit de baai zagen we een prachtige zonsopgang. Een rode bal die langzaam achter de horizon vandaan kwam. Het werd een zonnige dag en rond kwart over negen ging ons anker er bij St Paul Harbour in. Hier lagen al twee vissersboten voor anker. We hebben namelijk gelezen dat de St Paul Marina in Kodiak City erg duur is!

ankerplek Kodiak City...


Nadat ons anker er goed en wel in zat motorden we met ons Giebeltje de St Paul Marina in. We liepen het centrum van Kodiak city in waar we als eerst naar de bibliotheek boven op de heuvel gingen. Helaas ging deze vandaag om een niet verklaarbare reden pas om twaalf uur open. Dus liepen terug naar het centrum van de stad waar we bij de Mac Donald wat aten en internetten op de Ipad.

onderweg Russisch orthodoxe kathedraal...


Terwijl Paul bezig was op de Ipad liep ik het centrum door naar het toeristenbureau waar ik veel informatie vond van Kodiak maar ook van de westkust van Alaska. Samen met Paul liepen we terug naar de bibliotheek en kwamen we langs een tandarts. Ik heb een klein gaatje in mijn kies die ik graag dicht wil laten maken. De tandarts had geen tijd maar toen we naar de prijs vroegen dacht ik ook, laat maar! De kosten waren tussen de tweehonderd en vierhonderd dollar, alleen een gaatje vullen!

Aangekomen bij de bibliotheek verzond ik met heel veel moeite de foto's voor de weblog en was Paul bezig met andere dingen op internet. Nadat we klaar waren liepen we terug naar het centrum waar Paul naar de kapper ging. Hier belden we de moeder van Elaine (vrouw ontmoet in Adak). Zij verwachtte ons al en was dus niet verbaast dat we belden. We maakten een afspraak voor morgen ochtend. We liepen terug naar ons Giebeltje waar we de lege gasfles en een lege jerrycan benzine ophaalden om te vullen bij het tankstation niet wer weg. De benzine was geen probleem maar de Japanse gasfles wel. De man wilde deze fles niet vullen.

Van Katell (Franse vrouw op de zeilboot Shag) wisten we dat er een Nederlandse jongen bij het Monk's Rock coffee House& Bookstore werkt. We gingen er langs en ontmoetten Gabriel met zijn vriendin Tabitha. We kregen een kop koffie en cola en zaten gezellig te praatten. Ze hadden vandaag niet zo veel tijd maar we spraken af dat we ze morgen gingen bellen. Inmiddels was het zeven uur geworden eer we terug waren bij de Giebateau. Het was nog steeds een mooie zonnige avond zodat we in de kuip in de zon ons avondeten aten. 

06 augustus 2015
ISTHUMUS BAY, KODIAK EILAND(57 37.333 n 152 18.931 w)
Het was al licht toen we om zes uur de baai uit motorden. Nadat we de baai uit waren kregen we zes koopjes wind zodat we aan de wind verder noordwaarts langs de oostkust van Kodiak konden zeilen. De zon scheen weer volop zodat we de kliffen met daarachter de groene heuvels en in de verte de hoge bergen met iets wat sneeuw op de toppen zagen. We zagen een moeder hert met drie jongen voor de kliffen op het strand lopen. We verbaasden ons erover hoe die daar gekomen waren maar even verderop kwam weer iets van een kleine vallei uit tot bij de kust.

Helaas hield op een gegeven moment de wind het voor gezien en moesten we tussen kaap Narrow en Ugak eiland door motoren. Hier moesten we oppassen voor grote stukken kelp nu de motor aan was. Met de zon in de kuip en uit de wind (wat er nog was) werd het echt warm en zaten we alleen in shirt en korte broek. We genoten weer van de ruige kust en hoopten nog beren in dit landschap te ontdekken.

Rond twee uur kregen we langzaam wind uit het zuiden en konden we vol tuig, fok uitgeboomd verder zeilen. Bij kaap Chiniak zagen we rotsen uit het water steken waarvan enkele met gaten erin (hole in the rock). Hier draaiden we omheen richting Kodiak city. Maar helaas hield de wind het in de baai waar Kodiak city in ligt voor gezien zodat we het laatste stuk naar onze ankerplek in Isthmus baai moesten motoren. Op de kant is een camping waar we meerdere caravans en mensen zagen. Maar er staat een swell de baai in en we dachten dat we niet droog aan land zouden komen. Dus zaten we in de kuip in de zon sushi met zalm te eten met daarbij een glaasje wijn/cola.

05 augustus 2015
BOULDER BAY, KODIAK EILAND(57 18.087 n 152 43.906 w)
Voordat we ons anker ophaalden zagen we nog net een vos over het strand lopen voor hij in het hoge groene gras verdween. We haalden ons anker op en met vol tuig zeilden we aan de wind de baai uit. Al snel hield de wind het voor gezien en motorden we verder door de Sitkalidak straat. We kwamen langs het plaatsje Old Harbor dat op Kodiak eiland ligt en waar we een mooie Russische orthodoxe kerk zagen. Na Old Harbour is er een versmalling tussen Kodiak en Sitkalidak eiland en hier wilden we met de stroom mee doorheen. Op de kant zagen we meerdere herten lopen en eagles in de bomen. Ook zagen we hier ontzettend veel zalmen uit het water springen.

Bald eagle...

Na de versmalling kwam de wind terug met ca tien knopen wind en konden we verder de straat door kruisen. Nu zagen we spuiters van walvissen en begon het helaas hard te regenen. We stonden knus samen op de trap onder de buiskap. Nadat we de straat uit waren nam de wind toe naar ca. vijftien knopen en bouwde de golven zich langzaam op. Het was inmiddels drie uur en aangezien we niet veel zin hadden om nog veel verder te kruisen ging ons anker er na drieëndertig mijl in Boulder bay in. We liggen uit de noorden wind maar de swell van de zuidoosten wind van de afgelopen paar dagen staat er nog wel in. Hopelijk wordt deze snel minder.

04 augustus 2015
BARLING BAY, KODIAK EILAND(57 11.979 n 153 22.308 w)
Gisteravond begon het hard uit het zuidoosten te waaien en kwamen er nog vijf andere vissersboten in de baai voor anker. Allemaal schuilen voor de depressie die overkomt. In de nacht bleef het hard waaien en regenen.

Om negen uur ging ons anker op en zeilden we met ca tien knopen wind alleen op fok de baai uit. Het miezerde nog steeds met hier en daar een echte bui en het bleef bewolkt. Eenmaal in de Sitkalidak straat kruisten we verder de straat door. Nu zagen we weer spuiters van de Humback walvis en niet heel ver van ons vandaan sprong er een Humback een paar keer hoog in de lucht! Rond half twee zeilden we rustig Barling bay in waar ons anker er in ging. In de vallei staan weer veel bomen en toen we eenmaal lagen pakten we de verrekijkers. Al snel zagen we drie herten (moeder met twee jongen) over het strand lopen en de vele eagles in bomen en op het strand. Natuurlijk waren er ook weer de zalmen die uit het water sprongen. Maar helaas geen beren. Al snel werd het hoog water en in het hoge gras is het moeilijk dieren te spotten. Er kwam een grote regenbui over zodat we besloten een film te kijken. Tijdens de film kwamen er twee keer bootjes de baai in varen een boot met toeristen en de andere zijn van vissers met kreeften potten die hier in de baai liggen en de vangst er uit haalden.

03 augustus 2015
NEWMAN BAY BIJ SITKALIDAK EILAND, ZUID OOST VAN KODIAK EILAND(57 03.713 n 153 42.252 w)
Toen we buiten keken was de mist weg en was het een mooie zonnige heldere ochtend. Nu zagen we achter de groene heuvels de hoge kale puntige bergen met op de punten soms wat sneeuw erop. Om half acht kruisten we vol tuig langzaam de baai uit en genoten van het ruige landschap. In een andere vallei in de baai zagen we een groep bomen groeien, ons eerste kleine bos in Alaska. Ver voor ons zagen we spuiters van walvissen maar zagen we ze ook uit het water springen. Juist daar waar wij naar toe willen.

Toen we om kaap Kasiak zeilden de Sitkallidak straat over kwamen de walvissen dichterbij we zagen de grote spuiters en de ruggen van de Humback walvis en moesten twee keer uitwijken omdat ze onze richting in kwamen. Later en verder weg van ons zagen we een walvis met zijn staart op het water slaan, dit ging maar door! Verder zagen we ook veel vissers die op zalmen visten. We kruisten de Newman baai in waar een schip lag waar de vissers hun vangst afgeven.


staart van een Humback...

Aan het einde van de baai ging ons anker er in. Na een late lunch gingen we met ons Giebeltje naar de kant om wat te wandelen langs de rivier/delta gebied. Al spoedig konden we niet veel verder omdat we kleine beekjes moesten oversteken en aangezien het hoogwater werd zouden we al snel niet meer terug kunnen komen. Ook zagen we verse beren en herten sporen zodat we terug naar ons Giebeltje gingen en het delta gebied per bootje verkenden. De watertjes waren niet erg breed en diep zodat we vaak moesten roeien of lopen. Achter de oevers groeit hoog gras met bloeiende bloemen waarin beren niet echt goed te zien zijn. Alleen als ze gaan staan zijn ze duidelijk zichtbaar. Na wat te hebben rondgevaren in het gebied en alleen zalmen te hebben gezien gingen we terug naar de Giebateau. Hier zaten we in de kuip in de zon te genieten van de natuur.

afdruk berepoot...


02 augustus 2015
KAIUGNAK BAY, KODIAK EILAND(57 03.713 n 153 42.252 w)
Om zeven uur kwam langzaam de zon boven de bergen uit zodat de Jap baai langzaam in de zon kwam te liggen. Nu weerkaatste de groene heuvels in het spiegel gladde water. Achter ons kwam ineens een kop van een nieuwsgierige zeehond omhoog en voor ons sprongen de zalmen uit het water. Maar geen beer te bekennen.

Jap baai...

Toen we rond kwart over acht de baai uit motorden zagen we nog wel een hert op de kant. In de zon motorden verder langs de ruige zuidkust van Kodiak en tussen Kodiak en Twohead eiland door. Daarna kwamen we aan bij Kaap Kiavak waar we wat wind kregen en de zeilen hesen. Maar al snel werd de zon verdreven door de mist. Met een lichte bries dobber/zeilden we verder door de mist langs de kaap en door de baai van Kiavak. Pas toen we de baai van Kaiugnak indraaiden nam de mist langzaam af en hadden we weer zicht. We zagen naast ons de groene heuvels en aan het einde van de baai een grote vallei met drie huisjes.

Rond vier uur wilden we net ons anker er aan het einde van Kaiugnak baai ingooien toen zeer dichtbij een walvis omhoog kwam en onze kant op kwam zwemmen. We motorden naar ondieper water (zeven meter) in de hoop dat hij niet nog dichterbij kwam maar tot onze schrik kwam hij nu in nog dieper water naast ons boven. Paul motorde wat vooruit maar we hadden geen idee waar de walvis heen ging. Gelukkig zagen we hem daarna verder van ons vandaan en ging ons anker er in. Walvissen zijn erg leuk om te zien maar zo dichtbij en in ondiep water hoeft van mij niet!

Ons Giebeltje ging te water en we motorden met stroom mee de lagoon in. We dachten op een rivier te komen maar het bleek bij hoogwater een groot meer te zijn. Dus motorden we langs het dijk richting de huisjes tot we niet meer verder konden. Nu stapten we uit en liepen door het hoge gras met bloeiende bloemen naar het Lamoureux's beren kamp waar niemand was. Onder het lopen klapten we in onze handen en zongen wat om de beren te laten weten dat we er waren. Vlakbij het huisje zagen we dichtbij een hert staan dat geheel niet bang was. We vermoeden dat de huisjes te huur aangeboden worden. Het was bijna tijd voor het avondeten zodat we weer terug gingen naar de Giebateau voor de avondmaaltijd in de kuip.

hert in het gras...


1 augustus 2015
JAP BAY, KODIAK EILAND(56 57.993 n 153 41.154 w)
We waren gisteren vroeg naar bed gegaan en waren werden nu rond één uur wakker. Het was volle maan en de wind kwam opzetten, tijd om verder te zeilen. Met stroom mee zeilden we halve wind met vol tuig naar de zuidkust van Kodiak. Het was een prachtige nacht, geen wolkje aan de lucht met bijna volle maan en enkele sterren. Rond drie/vier uur werd het in het oosten langzaam licht maar de rode gloed van de zon kwam pas rond vijf uur boven de horizon met de bergen uit. Zo zagen wij langzaam vanuit het maanlicht Kodiak in het zonnetje gezet worden. Kliffen met groene heuvels/bergen erachter en één top waar nog een beetje sneeuw op ligt.

zuidkust van Kodiak...

Bij Cape Kaguyak en in de baai van Kugyak hadden we weinig wind en dobber/zeilden we verder de baai in. Het laatste stuk z'n vier mijl moesten we motoren om aan het einde van Jap fjord te komen. Het was bijna laagwater waardoor we eerst een stukje strand zagen daarachter soms leen stuk laagland met hoog gras en daarachter de heuvels met gras en struiken en zowaar zagen we één grote dennenboom. Aan het einde van de fjord stromen verschillende riviertjes/beekjes uit en hier ging ons anker erin. Tijdens het binnen varen hadden we hier aan het einde onze eerste Kodiak beer al zien lopen. Nu we voor anker lagen zagen we veel verschillende vogels waaronder de sterns, meeuwen en veel eagles bij het water. In het water zagen we verschillende boeitjes en zeehonden. Dit alles met een prachtige stralende zonnige dag!

Al kijkend met de verrekijker brachten we de ochtend door. Na de lunch was het hoogwater en hielden we een siësta want we hadden nog wel wat slaap in te halen. In de namiddag keken we weer wat rond en hadden we een kingfisher op de zaling zitten. Wat een mooi gebied! 

31 juli 2015
SITKINAK (tweede anker plek) EILAND TEN ZUIDEN VAN KODIAK (56 33.974 n 154 02.794 w)
De zon scheen al volop en het was windstil toen we rond acht uur opstonden. We hesen ons Giebeltje op het voordek zodat Paul er weer aan kon werken. Hij lekt namelijk nog steeds een beetje. Ik ging binnen aan de gang om de voorraad eten die wat verder weg gestopt was tevoorschijn te halen aangezien de voorraad aardig slinkt! Tijdens de koffie in de kuip zagen we twee herten over het strand lopen. Waarschijnlijk dezelfde als gisteren.
herten...

Na de lunch in de zon in de kuip motorden we met de laatste stroom mee naar het eiland. Het heuvelachtige eiland wordt in tweeën gespitst door een water dat er doorheen stroomt. Vlak voor het eiland is een zandbank waar grote groepen zeehonden op lagen. Toen we dichterbij kwamen spurten de meeste zeehonden het water in. Nu kwamen we in het water tussen de twee eilanden waar we veel vogels en zeehonden zagen zwemmen. Op elk deel van het eiland staat een huis/boerderij want op beide delen stonden ook koeien te grazen. Waarschijnlijk zijn dit koeien voor de slacht want we zagen nergens mensen.

harbor seals.


Nadat we een stuk tussen de eilanden door hadden gemotord gingen we naar de kant om een wandeling te maken. In de vallei was het land drassig maar als we iets hoger op de heuvels bleven lopen was het goed te doen. Tussen het gras bloeide volop verschillende mooie bloemen en waren er bramen struiken zodat we onderweg bramen aten. Op de top van één van de heuvels hadden we mooi uitzicht over het water tussen de twee eilanden waar veel zeehonden kopjes boven water uitstaken. Het was inmiddels hoogwater geworden en de meeste kleine zandbanken lagen weer onder water. Rond vier uur en met stroom mee motorden we weer terug naar de Giebateau. Hier moesten we nog wat spullen opruimen voor we ons avondeten konden nuttigen in de kuip. Het is hoog zomer!

bloeiende bloemen...



30 juli 2015
SITKINAK (tweede anker plek) EILAND TEN ZUIDEN VAN KODIAK (56 33.974 n 154 02.794 w)
We hebben vannacht prima geslapen al lagen we wel te rollen op de swell. Rond vier uur werd het langzaam licht en kwam er wat wind zodat ons anker op ging. Met vol tuig zeilden we langzaam om de zuidkant en langs de oostkant van het eiland. Hier kwam een groep Orka's ons tegemoet zwemmen en langs ons heen. We konden heel duidelijk de grootste vin van het mannetje zien en meerdere kleinere vinnen van de vrouwtjes met hun jongen.

Orka´s...


Na een uur nam de wind af tot ca drie knopen wind en moesten we weer motoren. Met stroom mee motorden we om kaap Sitkinak waar we op de rotsen kolonies Steller zeeleeuwen zagen en hoorden.

Steller sea lion...

Na de kaap kregen we weer iets meer wind zodat we halve wind langs de noord kust van Sitkinak dobber/zeilden naar onze ankerplek. Rond twaalf uur ging ons anker erin. Terwijl we in de kuip onze lunch aten zagen we zalmen uit het water springen en veel vogels in en over het water scheren. Maar de Stern en andere vogels doken ook diep in het water om een vis te vangen. Even verderop zagen we op het strand twee jonge herten lopen. Na de lunch begon het te regenen zodat we naar binnen gingen. Lekker onderuit terwijl de regen op het dak tikt...

29 juli 2015
SITKINAK EILAND TEN ZUIDEN VAN KODIAK (56 29.977 n 154 09.519 w)
Het was bewolkt maar achter de bewolking scheen de maan zodat we goed zicht hadden. We hadden een mooie vlakke zee en met ca zeven/acht knopen wind dobberend zeilden we langzaam voort. Rond vier uur liet de wind ons in de steek en hadden we stroom tegen zodat we terug gezet werden. Nu starten we de motor om in ieder geval niet terug gezet te worden. De maan scheen nog steeds toen het weer langzaam licht werd. Rond zeven uur kregen we weer zes a zeven knopen wind en dobber/zeilden we rustig ruime wind verder.

Om ons heen zagen we veel vogels waaronder verschillende petrels,shearwaters, puffin, murrelet maar ook weer de Black-footed albatros. We zagen zelfs één walvis. We hoopten dat de wind in de middag wat aantrok als het land wat was opgewarmd maar het bleef een bewolkte dag en de wind bleef uit. Hij verliet ons zelfs weer rond twee uur in de middag zodat we met stroom mee naar Sitkinak eiland motorden. Vlak voor de kust zagen we twee orka's zwemmen. Wat een grote vinnen!
Om acht uur ging ons anker er na 162 mijl in en ging eindelijk de motor uit!

28 juli 2015
SEMIDI EILANDEN, ALASKA PENINSULA (56 02.057 n 156 39.944 w)
De depressie trek weg en rond middernacht werd de wind minder en hesen we de zeilen. Met ca achttien a twintig knopen wind zeilden we eerst een stukje ruime wind en later halve wind richting de Semidie eilanden. We hadden volle maan met een zeer goed zicht en zagen verder geen vissersboten op het water. Het vissen op de zalm is waarschijnlijk nog niet vrij gegeven.

Semidi eilanden.

De maan scheen nog toen langzaam het daglicht weer tevoorschijn kwam. Het werd een zonnige dag maar de wind liet het rond het middag uur afweten zodat we het laatste stuk naar de eilanden moesten motoren. We motorden eerst tussen Kateekuk en Anowik/Kiliktagik eilanden door en daarna tussen Chowiet en Suklik eilanden. De Semidi eilanden bestaan voornamelijk uit steile kliffen of rots stranden met daarachter de groene heuvels met rotsblokken en gras erop. Er vlogen en zwommen veel vogels en op de los staande rotsen zagen we de zeeleeuwen en de zeehonden liggen.

Op de Google kaart hadden we één plekje gezien waar we misschien zouden kunnen ankeren maar toen we daar aankwamen zag het er te rotsachtig uit zodat we besloten toch maar verder te zeilen. Maar het was meer dan de moeite waard om iets om te zeilen en tussen deze eilanden door te varen. De wind was inmiddels terug met ca acht knopen en de zon scheen volop. We hesen de zeilen weer en met de fok uitgeboomd aan de ene kant en grootzeil aan de andere kant zeilden we van de eilanden vandaan naar het oosten. We verlaten hierbij de Alaska Peninsula en gaan naar Kodiak eiland. Zo zeilden we de middag verder en de tweede nacht in.

27 juli 2015
LAKE BAY IN CHIGNIK BAY, ALASKA PENINSULA (56 18.509 n 158 17.294 w)
Rond negen uur liepen we naar Knud om afscheid te nemen en hem te bedanken voor zijn hulp. We wisselden adressen uit en gaven hem een klein souvenir van ons. Van hem kregen we een pak gerookte zalm en een stuk King krab. Daarna liepen we naar Susan en Dean. Ook voor haar had ik een kleine souvenir en zij gaf mij twee blikjes zelfgemaakte zalm. Toen een andere vissers hoorden dat we weg gingen kregen we van hem twee diep bevroren zalmen.

Het waaide nog aardig en alleen op fok zeilden we een stukje terug langs de kust van Chignik bay waar we na vijf mijl ons anker er in Lake bay ingooiden. Nu gingen we met ons Giebeltje de rivier op die hier in de baai uitkomt. We hadden stroom mee dus gingen we lekker snel. Nu kwamen we uit in een grote vallei met een meer omringt door groene heuvels die begroeid zijn met hoog gras en struik gewas daarachter lagen de hoge steile bergen (ca 2000 meter hoog) waarvan de toppen zijn bedekt met sneeuw.

Nadat we een tijdje hadden rond gemotord en geen dieren leven hadden gezien motorden we terug naar de Giebateau. Nu hadden we stroom tegen en duurde het wat langer. In de kuip aten we een late lunch. In de middag lazen we een boek en sliepen we wat. De avond maaltijd aten we in het zonnetje in de kuip en zagen toen een vos over het strand wandelen. Bij de tijd dat ik de camera had was hij weer verdwenen in het hoge gras..

26 juli 2015
CHIGNIK, ALASKA PENINSULA (56 18.094 n 158 24.479 w)
Even verderop in de baai van Chignik is een soort delta gebied waar de zalmen naar toe gaan en de rivier op zwemmen naar de twee meren daarboven. Iedere dag worden daar steekproefsgewijs de zalmen in de rivier geteld die hier naar boven zwemmen. Zo kunnen ze zien of er genoeg zalmen eieren leggen. Gisteren is besloten dat de zalmvisserij even gestopt moet worden omdat er niet het juiste aantal zalmen de rivier op zijn gezwommen. Dit gaat om duizenden zalmen! Vandaar dat de vissers gisteren middag allemaal in de haven lagen en ook vandaag in de haven bleven tot ze weer op zalmen mogen vissen.

Chignik...

In de ochtend liepen we naar het kleine dorpje toen Knud langs kwam rijden in zijn auto. We stapten bij hem in en reden het dorpje door en de heuvel op waardoor we uitzicht hadden over de Chignik baai. De onverharde weg hield hier ook op en dus reden we terug naar de haven om de douche spullen en de vuile was op te halen. Daarna reden we met zijn drieën naar het appartement dat Knud voor zijn drie bemanning leden huurt. Zijn zoon en hij slapen op de boot. Hier mochten we douche en konden we de wasmachine en droger gebruiken. Heerlijk zo mijn beddegoed en de vuile kleren te wassen!

Het was een mooie dag met af en toe wat zon en omdat ons Giebeltje een beetje lekt legden we ons Giebeltje op één van de zijsteigers zodat Paul deze kon plakken. Ik kwam in gesprek met Susan de vissersvrouw van de boot tegenover ons. Zij, haar man Dean en hun twee dochters met vriend vissen deze tijd van het jaar op zalmen en na de zalm tijd vissen ze op Cod. Als ze niet hoeven te vissen reizen Dean en Suisan graag. Hier zaten Suzan en ik de rest van de middag gezellig over te praatten. Op hun boot en met hun is de documentaire Hook line and Sisters gemaakt die op televisie is uitgebracht.

25 juli 2015
CHIGNIK, ALASKA PENINSULA (56 18.094 n 158 24.479 w)
Ook al waaide het vannacht niet hard toch kregen we enkele valwinden ( hoge bergen voor ons) over ons heen. Maar we lagen weer goed achter ons anker! Om half zes zeilden we met fok en twee reven in het grootzeil van het eiland weg. Eerst halve wind de hoek van het eiland om en daarna voor de wind. Fok uitgeboomd aan de ene kant en grootzeil met twee reven aan de andere kant. We hadden ca. vijftien a twintig knopen dus zeilden we lekker door. De hele ochtend was het bewolkt en regende het zodat de Peninsula en de eilanden waar we langs zeilden in de wolken/mist gehuld waren.

Rond het middag uur zeilden we tussen Cas Cape en Chankliut eiland door. De wolken trokken langzaam weg en de zon kwam langzaam te voorschijn waardoor we Cas Cape konden zien. Hoge kliffen met puntige toppen erop. Daarna draaiden we de grote Chignik baai in en viel de wind weg. We zaten nu achter het hoge berg landschap van de Peninsula en dus starten we de motor tot we weer een beetje wind kregen. Die bleek nu tegen te zijn en nu moesten we het laatste stuk kruisen. In Chignik baai waren weer veel vogels waaronder de puffins, Black Guillemot, common murre, Marbled murrelet maar ook waren er veel zeeotters. Wat een koddige beesten hoe ze op hun rug liggen te zwemmen en nieuwsgierig naar ons zaten te kijken.

Rond half zes ging ons anker er bij het plaatsje Chignnik in maar werden we opgeroepen door een visser genaamt Knut. We werden uitgenodigd om in de vissershaven te komen liggen. Dus ging ons anker weer op en motorden we de vissershaven in wat een prachtige Marina bleek te zijn die pas twee jaar oud is. Toen we aan de steiger waren afgemeerd werden we bij de Knut aan boord uitgenodigd en zaten we lang te praten. Hij was gisteren ook bij Mitrofania eiland en had ons daar zien liggen.
Knut komt oorspronkelijk uit Denemarken maar is op zijn 19e hier naar Chignuk gekomen. Hij vist al jaren op zalm en vroeger heeft hij ook King crab gevangen. Leuk om te horen hoe ze nu precies zalmen vangen. We hadden al van dichtbij gezien hoe ze in de baai van het eiland Zachary bezig waren. De sloep vaart weg met één kant van het net en maakt een cirkel om de grote boot heen. Nu is het zorg om zo dicht mogelijk langs de kust te varen zonder schade en de zalmen in het net te krijgen. Daarna wordt het net bij de grote boot naar binnen gehesen en worden de zalmen eruit gehaald en onder in het laadruim gegooid. De bij vangst (cod, etc) wordt terug gegooid in de zee want die mogen ze niet verkopen.

Ze vangen hier Rode, Pink, Zilver, King en nog een soort. De rode zalm levert het meeste op. Vroeger hadden ze in Chignik een zalm fabriek maar die is afgebrand en nu wordt de zalm hier ingevroren en verscheept. De grote verzamel boten (kleine vissersboten brengen hun vangst naar deze boten) die we o.a bij het eiland Mitrofania hebben gezien vangen in de winter op King crabs. Deze King crabs worden in de Bering zee (de wateren boven Alaska Peninsula) gevangen.

Nu bleek dat de verzamel boot "Cape Cation" die we gisteren gezien hebben ook te zien is in de televisie serie over het vangen van de Alaska King Crabs. Deze King Crabs worden naar Dutch Harbour gebracht vanwaar ze weer verder worden verscheept. Toen we afscheid namen zagen we ook één van zijn zonen. Beide zonen vissen ook op zalm. Eén bij hem aan boord en de andere heeft zijn eigen boot.

24 juli 2015
BOABEE BAY BIJ MITROFANIA EILAND, ALASKA PENINSULA (55 49.095 n 158 51.713 w)
Om half zes werd het licht en ging ons anker op. We zeilden halve wind de baai uit naar het uiteinde van de Kupreanof Peninsula. Het was bewolkt met soms een bui maar de zon probeerde door de wolken heen te komen. Bij het uiterste puntje van deze Peninsula " Kupreanof point" zagen en hoorden we een kolonie noordelijke zeeleeuwen en de noordelijke zee-olifanten op de rotsen.

Na de punt te hebben gerond konden we ruime wind richting Mitrofania eiland zeilen. Met de fok aan de ene kant uitgeboomd en grootzeil aan de andere kant zeilden we met ca acht knopen wind rustig verder. De zon kwam echt door en het werd een mooie zonnige middag. Maar boven de Peninsula en de eilanden ervoor hingen wolken/mist dekens. Toen we dichterbij Mitrofia kwamen zagen we vissen uit het water springen en dus ging de hengel uit maar daar kwamen al heel snel de meeuwen op af zodat we er mee stopten. Hoe dichter we bij het eiland kwamen hoe meer puffin we op het water en in de lucht zagen. Toen we langs het kleine eilandje " Spitz" (net voor Mitrafonia) zeilden zagen en hoorden we weer een kolonie noordelijke zeeleeuwen en noordelijke zee olifanten op de rotsen liggen. Ook zagen we veel vissersboten rond deze eilanden vissen.

Rond zeven uur motorden we Sosbee bay in en ging ons anker erin. Een zeer ruig eiland met hoge steile groene bergkammen (ca duizend meter hoog) met kale punten erop. Het is maar goed dat het rustig weer is want de valwinden kunnen natuurlijk behoorlijk vanaf tunnelen! In de baai lagen al twee grote vissersboten. Deze boten verzamelen de gevangen vis van diverse andere kleinere vissersboten en scheiden de vis dan ook gelijk in soort.

Tot nu toe hebben we in Alaska nog geen bomen gezien alleen gras en hoog struikgewas. Verder valt het ons op dat sinds we bij de Peninsula zijn aangekomen we geen albatrossen meer zien. Wel zien we geregeld de eagles weer.

23 juli 2015
CHICHAGOF BAY, ALASKA PENINSULA (55 39.704 n 160 14.626 w)
Vannacht hadden we valwinden van de berg maar ons anker zat er goed in en dus lagen we alleen wat te gieren achter ons anker. Om zes uur ging ons anker op en bleek dat de wind iets was gedraaid en nu door de vallei kwam zetten, wat ook meer wind gaf. Met een halve winds koers zeilden we Balbao baai uit. Eenmaal op de hoek konden we het eilandje Popof zien met het dorpje Sand point. Het was bewolkt met af en toe een bui maar ook de zon probeerde soms door de wolken heen te breken. Met ruime wind zeilden we de hoek om en langs Guillemot eiland naar Chichagof baai. Dit is een mooie baai waar ons anker erin ging. We zagen de zalmen bij de riviermonding al hoog uit het water springen
.
Met ons Giebeltje gingen we naar de kant en probeerden we het riviertje op te varen. Met zijn tweeën ging dit niet en dus liep ik over het kiezel strand en roeide Paul. Maar het meer bleek verder weg dan we dachten en dus trokken we ons Giebeltje op de kant en liepen samen verder langs het riviertje een heuveltje op. Nu zagen we het uitgestrekte vlakke landschap waar de rivier doorheen stroomt. Tussen al het groen zagen we in de verte een beer. Ik dacht dat hij onze kant op liep en Paul dacht dat hij daar gewoon zat. Paul wilde blijven kijken terwijl ik liever terug ging. Dus verhief ik mijn stem een beetje om duidelijk te maken dat ik echt terug naar ons dinghy wilde. De beer hoorde ons, ging op zijn achterpoten staan en keek onze richting in. Daarna holde hij snel het hogere struikgewas in. Nu konden we de beer niet meer zien en wilde ik echt terug!

We hadden onze vis spullen meegenomen in de hoop een zalm te vangen. Eerst probeerden we het met een visnet maar zo vingen we niets. Daarna hadden we een lijn met een blinker achter ons Giebeltje hangen en hadden we twee keer beet waarvan een keer de vis al half uit het water was. De andere keer was hij al eerder verdwenen. Niets gevangen dus! We waren niet de enige die aan het vissen waren want op de kant zat een grote Golden eagle naar het water te turen op zoek naar een lekker hapje. Vandaag heb ik geleerd dat ik bang ben voor beren maar dat de bruine beren nog banger zijn voor ons en dat ze liever weg lopen.


22 juli 2015
ALBATROS ANCHORAGE IN BALBAO BAY, ALASKA PENINSULA (55 35.208 n 160 36.854 w)
Om negen uur stonden we op en zagen we de twee vissersboten hier in de baai vissen. Ze spannen een net tussen de grote vissersboot en een sloep en varen dan wat rond. Vervolgens wordt het net aan de zijkant van de grote vissersboot binnen gehaald en worden de vissen er met de hand uitgehaald en gelijk gesorteerd.
De wind begon langzaam vanuit het westen toe te nemen en omdat we nu lager wal lagen ging ons anker op en zeilden we halve wind en alleen op fok de Zachary baai uit. We staken de Unga straat recht over en zeilden zo de Balbao baai in. Het waaide inmiddels ca twintig knopen met in buien meer wind. Halverwege de baai is een zijtak genaamd Left hand bay en daar kwam de westen wind hard doorheen tunnelen zodat we daar ca vijfendertig knopen wind kregen. Toen we daar voorbij waren werd het weer wat rustiger. Eenmaal bijna aan het einde van de baai kwamen we uit in een kleine baai die Albatros Anchorage heet. Hier was bijna geen wind meer en zo hadden we een mooie rustige ankerplek.

Balbao bay...


Het was laag water en op de rosten in Albatros Anchorage lagen kolonies zeehonden. Verder zagen we zalmen uit het water springen. We zijn weer aangekomen bij het vaste land van de Alaska Peninsula en tot onze verbazing zagen we hier een onverharde weg lopen met een verlaten kamp op de kant. Toen we goed en wel lagen ging ons Giebeltje te water en roeiden we naar de kant voor een wandeling. Wel op onze hoede voor de bruine beren. Het kamp is nu verlaten maar er staan grote drums met benzine en drie grote containers die op slot zitten dus we vermoeden dat het kamp zo nu en dan wel gebruikt wordt. Als het kamp gebruikt wordt dan spannen ze schrikdraad om het kamp heen om de beren op afstand te houden.

Na een korte wandeling door het verlaten kamp en over het kiezel strand naar een klein watertje wat uitkomt in de baai roeiden we weer terug naar de boot. Even later zaten we met een drankje in de kuip te genieten van het uitzicht. Het is inmiddels hoogwater dus de rotsen zijn nu onder water en de zeehonden zijn verdwenen.

21 juli 2015
ZACHARY BAY BIJ UNGA EILAND (ALASKA PENINSULA) (55 19.931 n 160 36.291 w)
Om zes uur ging ons anker op en motorden we Captain harbor uit. In Belkofski baai hesen we de zeilen en met vol grootzeil en fok dobber/zeilden we verder langs de kust waar we nog een walvis zagen. Daarna zeilden we door de Lliasik pas dat tussen de Inner en de Outer Lliasik eilandjes ligt en verder langs de Dolgoi en de Poperechnoil eilanden. Hier kregen we te maken met een hoge deining en nog steeds weinig wind zodat we het grootzeil reefden tegen het klapperen.

Met ruime wind zeilden we langzaam verder. Van de eilanden zagen we weinig want die waren in de mist gehuld maar verder hadden we goed zicht. We zagen verschillende vissersboten in de buurt. Toen we Poperechnoil hadden gerond konden we ruime wind naar en langs Unga eiland zeilen. Nu kregen we iets meer wind en kregen we de kliffen met daarachter de groene heuvels van Unga eiland te zien. De hoge bergen bleven in de mist gehuld. Rond negen uur zeilden we de Unga straat in, de straat tussen Alaska Peninsula en Unga eiland ligt. Omdat we nu achter het eiland waren viel de wind helemaal weg en moesten we het laatste stuk naar en door Zachary baai motoren. We konden de ankerplek al zien en dachten dat het niet zo ver was maar schijn bedriegt door dit landschap. Het duurde nog drie en een half uur voor we ons anker er in ging. Gelukkig was het rond half 1 nog steeds schemer licht. We liggen hier met twee andere vissersboten in de baai.

 20 juli 2015
Het begon vannacht te regenen en te waaien en dat ging de hele dag zo door. De depressie komt over!
Toen we vanochtend vanaf de trap naar buiten keken zagen we een beer langs het strand komen aanlopen. De wind stond zijn richting in en toen hij dichterbij kwam zagen we dat zijn neus omhoog ging en onze kant op keek. Hij heeft ons geroken! Even later liep hij het hoge gras in en zagen we alleen zijn rug nog boven het gras uitsteken. De rest van de dag lazen we over de Alaska Peninsula en waar we nog heen willen. Na een late lunch keken we een film en was het alweer tijd voor het avond eten.

19 juli 2015
CAPTAIN HARBOR BIJ ALASKA PENINSULA (55 09.970 n 162 05.118 w)
Terwijl we koffie in de kuip dronken met het uitzicht op de huizen van King cove met daarachter de groene vegetatie die tot midden op de heuvels/bergen groeien.

Alaska Peninsula...

Daarboven zijn het kale steile rotswanden. De groene vegetatie hier is veranderd ten opzichten van de vegetatie op de eilanden. Hier groeit naast het gras ook een hoger struikgewas. Ook realiseerden we ons dat we geen eagles meer zien. Natuurlijk keken we uit naar bruine beren en zongen we lachend " Zag twee beren broodje smeren O het was een wonder........."

onze eerste beren...



De wind was gedraaid zodat we lagerwal lagen en toen de wind langzaam toe nam haalden we ons anker op. Met ca tien knopen wind zeilden we vol tuig de King Cove bay uit en de volgende baai weer in. Terwijl we de hoek om kwamen zagen we in de verte walvissen hoog uit het water springen.

Sperm walvis...

Soms kwamen ze helemaal uit het water om dan met een plons weer in het water te belanden! Of dit nog niet genoeg was werden we verrast toen we de volgende baai "Belkoski bay" in zeilden. Hier zagen we wel acht of negen spuiters, juist waar wij heen moesten. Hoe verder we de baai in zeilden hoe dichterbij ze kwamen en op een gegeven moment stampten we met de voeten op de grond zodat ze ons zouden horen want ze waren inmiddels wel heel dichtbij! Maar toch kwamen er nog twee Sperm walvissen vlak naast de boot omhoog, WAUW! Aan het einde van Belkoski bay moesten we door een vernauwing met een paar bochten erin en kwamen daarna uit in een andere kleinere baai genaamd Captain Harbor.

Terwijl we alleen op fok door de vernauwing zeilden zagen we als eerst een grote bruine beer over het strand lopen maar toen we de bocht om kwamen zaten aan de andere kant van de vernauwing een moeder beer met twee jongen op het strand! WAUW onze eerste ontmoeting met beren! Even later toen we ons anker erin gooiden zagen we nog een moeder met 1 jong langs de waterkant lopen. Captain Harbor is een prachtige plek en hier gaan we de depressie die er aankomt uitzitten. De zon was intussen weer gaan schijnen dus toen ons anker er goed in zat gingen we met ons Giebeltje wat rond varen in de baai. Ook hier zagen we weer veel vogels waaronder de Horned puffin en de Tufted puffin. De Horned puffin hadden we nog niet gezien en is iets kleiner dan de tufted puffin. Een zeehond kwam nieuwsgierig met zijn hoofd omhoog en volgde ons een tijdje. Helaas zagen we geen beren meer. Waarschijnlijk hebben we met het motoren de beren weg gejaagd.

Horned Puffin...

Tufted Puffin...

Terug aan boord wilde ik de vis bakken maar zag ik dat er wormen in zaten. We hadden van andere zeilers al gehoord dat er wormen in hun hier gevangen vis zaten en als je de vis goed bakt er niets aan de hand is. Maar wij gooiden de vis toch liever maar weg. Terwijl we ons avond eten in de kuip nuttigden zagen we nog een grote beer langs de waterkant lopen. Wat is het toch mooi hier!

18 juli 2015
KING COVE BIJ ALASKA PENINSULA (55 03.438 n 162 18.843 w)
Sinds we in Adak zijn aangekomen zijn we weer in de bewoonde wereld en langzaam aan wordt het steeds drukker op het land en op het water. Unalaska is de grootste vissershaven van Alaska dus dat we nu veel meer vissersboten zien is niet zo gek! Sinds Unalaska kunnen we de hele dag door, over de marifoon de weerberichten beluisteren. Iets anders zijn de kelp velden in het water. Het zijn dikke lange stengels kelp die in elkaar zitten en rond drijven. Deze velden zien we al vanaf Attu en we zijn er gelukkig niet in terecht gekomen. Wel zit er af en toe wat kelp onder de boot maar dit is er makkelijk af te krijgen door achteruit te varen.

Vanochtend ging om acht uur ons anker op. Er was haast geen wind, het miezer regende en er hing een laag hangende bewolking waardoor het land niet te zien was. Niet echt ideaal zeilweer en dus dobber/zeilden we langzaam de baai uit. Al snel kregen we ca 10 knopen wind en konden we aan de wind naar King Cove zeilen. Nu er wat wind stond trok de laaghangende bewolking weg, stopten het met regenen en zo waar kwam halverwege de middag ook de zon door. Nu zagen we de groene heuvels en de hogere bergen die geheel kaal waren door de wind die hier kan blazen en de echte hoge bergtoppen die met sneeuw bedekt zijn. Ook vandaag moesten we weer goed oppassen voor de kelp velden en de vissersboten. Tijdens het zeilen zagen we veel Murrelet, Puffin, Black Guillemot maar ook zagen we in de verte walvissen zwemmen.

kelpveld...


Om vier uur ging ons anker er in King Cove in. King Cove is een klein dorpje met ca. achthonderd inwoners. De bewoners werken voornamelijk in de visserij en in de Pacific American Fisheries Company die hier een zalm verwerking fabriek heeft. We waren nog maar net met ons Giebeltje aan de kant toen we al aanspraak kregen. De vrouw waarschuwde al snel dat we moesten oppassen voor beren want die lopen hier in de avond over het strand en door het dorp op zoek naar eten wat ze bij de visfabriek vaak kunnen vinden. Vooral in deze tijd van het jaar zijn de beren vaak in het dorp te zien.

King Cove bay...


We liepen verder het dorp door maar ik was wel enorm op mijn hoede! Al snel kwamen we bij de visfabriek en werden we uitgenodigd om van hun kantine gebruik te maken. Voor tien dollar konden we eten wat we wilden en vandaag hadden ze gegrilde steak. Dus schepten we onze borden vol met sla, cherrie tomaatjes, gepofte aardappel, noodles en natuurlijk de heerlijke steak, als we wilden mochten we er zelfs twee. Als toetje konden we zoveel ijs pakken als we wilden. We aten meer dan we normaal aten zodat we na het eten nog een rondje door het dorp liepen. Terug liepen we weer langs de visfabriek en spraken we nog wat mensen die we tijdens het eten ook hadden gesproken. Zij waren nu vanaf de kant aan het vissen op zalm. Andere vissen die ze vingen gooiden ze terug. Op een gegeven moment hadden ze een Pacific cod en vroeg ik of ik deze mocht hebben. Dus gingen we naar de Giebateau terug met een grote Cod die ik daar fileerde. Morgen weer lekkere kibbeling!

17 juli 2015
E ANCHOR COVE, IKATAN PENINSULA BIJ UNIMAK EILAND (ALASKA PENINSULA) (54 41.421 n 163 03.821 w)
Om drie uur in de ochtend werden we wakker en toen we ons anker wilden ophalen zagen we dat er achter ons nog een vissersboot lag. Met ca. vijftien knopen ruime wind zeilden we langs het eiland Akun. In eerste instantie zagen we er niets van behalve de contouren van het eiland en lichten van andere schepen die hier ook varen. Rond vijf uur werd het langzaam licht maar was het nog bewolkt en regende het. Langzaam klaarde het op, trok het wolkendek weg en zagen we Akun waar we net langs gezeild zijn maar ook verderop naast ons de ruige eilanden Avatanak, Tigalda, Ugamak en voor ons de Alaska Peninsula.

Vandaag verlaten we de eilanden van de Aleoeten en de Bering zee. We zeilden nog steeds met ca twaalf knopen ruime wind, fok uitgeboomd aan de ene kant en grootzeil met twee reven aan de andere kant en met ca. drie knopen stroom mee tussen Ugamak eiland en Unimak eiland (hoort bij de Alaska Peninsula) de Pacific in. De rest van de middag en avond zeilden we langs Unimak eiland en nam de wind langzaam af. Een prachtig groot eiland met kliffen en groene heuvels met veel watervallen waar de hoge besneeuwde bergtoppen van ca tweeduizend a drieduizend meter bovenuit steken. Vandaag scheen hierop de zon wat het allemaal nog spectaculairder maakten. Wat zijn we dan klein in deze omgeving!

Rond elf uur 's avonds zeilden we om de oostpunt van Unimak eiland waar het eiland deels ook Ikatan Peninsula heet. Hier ligt E Anchor Cove waar we ons anker er net voordat de zon onderging ingooide. Samen met nog twee andere vissersboten in de baai brachten we hier de nacht door. Het was een prachtige dag geweest!

berg Unimak...


16 juli 2015
HOTSPRING BAY BIJ AKUTAN EILAND (FOX EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (54 10.935 n 165 52.620 w)
In Dutch harbour stikt het van de Bald Eagles en is het ineens niet meer bijzonder maar irritant want ze gaan overal opzitten en ook op onze windex (pijl boven in de mast waaraan we kunnen zien waar de wind vandaan komt)die dus brak en in het water viel GRRRRRR! Gelukkig hadden we in Kushiro al tyrips op de buis van de windmeter gezet zodat ze daar niet op konden zitten. We waren niet de enige met dit probleem want ook Collin zijn windex was krom.

Om acht uur liepen we naar Alaska Ship supply waar zowel Paul als ik een goede zet neopreen laarzen kochten. Daarna liften we naar de bibliotheek waar we te vroeg waren en dus eerst wat rondliepen in het plaatsje Unalaska. Niet veel bijzonders om dit in de druilerige regen te zien. De rest van de ochtend waren Paul en ik op internet; foto's versturen, weer bekijken en dingen op internet op zoeken. Om twaalf uur waren we terug aan boord en zeiden we iedereen gedag. Er komt over een aantal dagen weer een grote depressie aan en dan willen wij bij de Alaska Peninsula zijn. Omdat het nu nog rustig is en de golven in de passen niet zo hoog willen we er nu doorheen. Tussen de eilanden en de Peninsula kan het behoorlijk stromen tot ca acht knopen.

Om half twee zeilden we de haven van Dutch Harbour uit en riepen de havenmeester op dat we vertrokken. Het regende nog steeds maar we hadden goed zicht en met ca twaalf knopen wind uit het noordwesten zeilden we lekker. Eerst kruisten we de baai uit en toen halve wind langs Akutan. Hier zagen we enorm veel vogels en walvissen. Van sommige walvissen zagen we alleen de spuiters maar anderen sprongen hoog uit het water. Ook lagen er twee op ram koers zodat we van koers veranderden. Om acht uur zeilden we Hot Spring bay in en zagen we op een plek de stoom omhoog komen zo de laaghangende wolken in. De rest van de bergen zagen we niet vanwege de wolken maar op de kaart zagen we dat we omringt zijn door bergen van ca 500 tot tweeduizend meter.

15 juli 2015
Om tien uur waren we in de bibliotheek om de foto's voor de weblog te versturen. Helaas ging het zo langzaam dat we niet alle foto's konden versturen omdat we rond half twee weer terug moesten zijn en we daarvoor nog moesten eten. We hoorden dat Monkey fist was aangekomen maar dat zij niet in de marina mochten. Zij moesten buiten bij de spit gaan liggen (ver buiten het plaatsje). Dit omdat als wij weg zijn de steigers worden weg gehaald en er nieuwe steigers komen.

Het was de hele dag al bewolkt met regen zodat we (Marc, Katell, Paul en ik) besloten om niet naar de top van de heuvel te lopen maar naar het museum of the Aleutians te gaan. Een klein maar leuk museum waar je een duidelijk beeld krijgt hoe ze vanaf ca. 9000 jaar geleden hier woonden. Hoe ze kleren maakten van de ingewanden van de dieren die ze vingen, het fijne weven, het maken van de verschillende pijlen etc.

kleding van ingewanden van dieren...

Vervolgens hoe de Russen hun cultuur veranderden zoals het introduceren van de Orthodoxe kerk. Hoe de Russen heel veel zeehonden en zeeotters vingen voor hun bond. Als laatst hoe de Amerikanen in hun leven kwamen. Hoe ze werden gediscrimineerd en als slaven werden gebruikt. In de tweede Wereldoorlog werden eerst alle Unganan van de eilanden af gehaald en naar Dutch harbour gebracht. Toen de Japanners Attu en Kiska bezetten moesten de Unangan Dutch Harbour velaten. Er kwam een boot en met bijna geen bezittingen werden de Unganan verscheept naar een kamp in Zuid Alaksa waar ze verder niets hadden. Sommige Unangan waren getrouwd met Amerikanen. Deze gezinnen werden uit elkaar getrokken want de Amerikanen (blanken) mochten op in Dutch harbour blijven waar iedereen naar toe gebracht was. In een documentaire die je in het museum kunt zien worden mensen geïnterviewd die dit nog hebben meegemaakt en dit is best heel indrukwekkend. Er is ook een andere documentaire over het vissen op vis en kreeften.

Nadat we het museum hadden gezien liften we naar het haven kantoor dat ver buiten het plaatsje bij de spit ligt. Hier betaalden we de marina ca. vijftien dollar per dag. Inmiddels was het alweer zes uur geworden tijd voor het avondeten en vroeg naar bed.

14 juli 2015
DUTCH HARBOUR BIJ AMAKNAK EILAND (FOX EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (53 52.605 n 166 33.092 w)
Het was een droge dag en we hebben water van de kant zodat ik vroeg in de ochtend de vuile was waste en ophing. Daarna wilde ik gaan joggen maar moest ik wachten tot custom/immigratie was geweest. Die kwam rond half elf en het papier werk was snel gedaan. We moesten negentien dollar betalen voor de cruising permit in Alaska. Er werd niets gevraagd/gezegt over voedsel en vuilnis aan boord.

Giebateau in de Marina...

Nadat alles geregeld was ging ik joggen en zat Paul gezellig Collin, Keith en Marc te praatten. Toen ik terug kwam was het lunchtijd en werden we uitgenodigd om bij Marc en Katell voor de lunch. Ze hadden een grote verse zalm gekregen die nu in de over lag te garen. Zo zaten we gezellig te lunchen. Na de lunch liepen we het dorpje Dutch Harbour in. Er is een grote bedrijvigheid aan vissersboten en ook hier zijn weer veel contract arbeiders die in de visserij werken. In Dutch Harbour zijn de grote winkels:de Alaska Ship supply (supermarkt/kleding/boot onderdelen), Safeway (grote supermarkt) een bedrijf dat boten/motor repareert en ook gelijk kan lassen en nog veel meer bedrijven. Alles natuurlijk tegen een aardig dure prijs. In de supermarkt is alles groot verpakt vergeleken bij Japan en dat was even wennen.

Terug aan boord legden we de spullen in de boot en liepen we gelijk door over de brug naar het andere eiland Unalaksa waar ook het dorpje Unalaska is. Een wandeling van ca. twintig minuten. In Unalaska is het gemeentehuis, de sporthal met zwembad, postkantoor en bibliotheek. In de bibliotheek is gratis internet en dat is waar we heen gingen. Er staan computers die je kunt gebruiken maar je kan ook je eigen Ipad/laptop gebruiken. Helaas is het internet wel erg langzaam. Rond half tien waren we terug in de haven en werden we uitgenodigd bij Collin en Marion voor een drankje. Keith, Christina, Marc, Katell en een Rus (heeft zeilboot hier in de haven) waren al aan het borrelen en het werd een gezellige avond met praatten maar ook veel zingen! Voor we het wisten was het twee uur OEPS!!!

gezellig zingen...

Hoe Dutch Harbour aan zijn naam komt!
Volgens sommigen is de naam ontstaan toen de ontdekkingsreiziger James Cook een Hollands schip voor anker zag liggen toen hij hier aankwam. Anderen verwijzen naar Ivan Solovjev van het schip Svjatye Pavel die hier in 1772 de plaats Gollandskaja (Hollandse haven)gaven, Dutch Harbour dus.




13 juli 2015
DUTCH HARBOUR BIJ AMAKNAK EILAND (FOX EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (53 52.605 n 166 33.092 w)
Het lijkt wel een beetje passaat zeilen alleen dan in de kou! Zowel gisteren als vannacht hebben we ruime wind gezeild, fok uitgeboomd aan de ene kant en grootzeil met twee reven aan de andere kant. Nadat achter het eiland Umnak kwamen werd de zee weer rustiger en hadden we alleen nog golven van achteren waar we som vanaf surften. Helaas zagen we het eiland Unmak niet omdat het te ver weg was of in de wolken gehuld. Nadat we Umnak gepasseerd waren zeilden we langs Unalaska eiland waar ook daar het we grootste gedeelte niet van zagen. Rond half vijf doemde aan de andere kant van ons de Bogoslog rotsen op. Een paar kleine rotsen die we door de regen nauwelijks konden zien maar waar we wel veel vogels op het water zagen. Rond twee uur klaarde het wat op en zagen we het eiland Unalaska goed. Hoge steile groene bergen waarvan de hoge toppen met sneeuw zijn bedekt. Toen we de eenmaal Cape Cheerfull gepasseerd waren zeilden we de baai Unalaksa in. Hier viel de wind helemaal weg en moesten we al motoren de baai oversteken, om het eiland Amaknak heen naar de haven voor kleine jachten. Ondertussen riepen we de havenmeester op dat we graag wilden inklaren. Vlak voor de ingang naar de haven motorden we langs de Ruschische orthodoxe kerk uit 1828 (oudste kerk uit Alaska).

kerk Dutch Harbour...

Eenmaal aangekomen in de haven lagen Shag en Avant Garde er al en kwam de havenmeester gelijk naar ons toe met papieren die we moesten invullen. Het papier werk wordt verder morgen gedaan. Toen we eenmaal goed en wel lagen kwamen Marc en Katell een biertje doen en daarna gingen we vroeg slapen.


12 juli 2015
Rond middernacht draaide de wind in zeer snel tempo van zuid naar west en nam toe tot gemiddeld twintig knopen en in vlagen meer. We haalden de fok weg en alleen op grootzeil met twee reven zeilden we verder oostwaarts. Inmiddels was het al donker geworden zonder maan of sterren zodat we buiten weinig zagen. Rond drie uur begon het hard te regenen en nam de wind toe tot dertig knopen en in vlagen meer zodat we het grootzeil weg haalden en alleen op een puntje fok verder zeilden.

We hebben inmiddels de Andeanof eilanden groep achter ons gelaten en zeilen nu langs een open stuk water waar de Pacific en de Bering zee in elkaar overgaan. Dit veroorzaakt een hobbelige zee met veel stroming. Rond half vier werd het weer een beetje licht maar was het buiten koud en nat, het regende nog steeds. Buiten hebben we dus niets te zoeken en we hebben verder geen andere boten gezien.

In de ochtend nam de wind weer af tot ca twintig knopen en hesen we het grootzeil met twee reven en zetten we de fok uitgeboomd aan de andere kant. Zo zeilden we de rest van de dag verder de nacht in. Vandaag zijn we langs de Islands of the Four Mountains gezeild maar omdat we in dieper water blijven zaten we er ca dertig mijl vandaan en hebben er dus niets van gezien. We blijven in liever in een Bering zee die meer dan duizend meter diep is om zo de echte nare golven te ontlopen.

11 juli 2015
Om half twee in de nacht ging ons anker op en zeilden we met ca tien knopen wind in het donker Korovin bay uit. Rond vijf uur begon het langzaam licht te worden en zeilden we om de vulkaan Korovin heen. Alleen het onderste gedeelte van de vulkaan was te zien want verder was alles in de wolken gehuld en miezer regende het. Met ruime wind, fok uitgeboomd aan de ene kant en grootzeil met twee reven aan de andere kant zeilden we langzaam oostwaarts over de Bering zee. In de loop van de dag klaarde het wat op zodat we ook de sneeuw op de hoger gelegen gedeelte van de vulkaan Korovin konden zien. Om ons heen vlogen weer verschillende stormvogels, Laysan albatrossen en Black foot albatrossen (deze laatste hadden we nog niet veel gezien). Al ruime wind zeilend gaan we de nacht in.

Black foot...


WAT VOOR NIEUWS HOORDEN WE GISTEREN NOG OVER ATKA:
Het dorpje Atka heeft tegenwoordig ca. zeventig mensen. Deze bewoners noemen zich Unangan i.p.v Aleoeten. De taal die ze spreken wordt Unangik genoemd. Het eerste dorpje op Atka waar de Unangan woonden was gevestigd in de baai van Korovin. De huizen zijn weg maar er is nog een graf met een groot kruis erop.
Het eiland heeft geen caribou zoals in Adak maar rendieren. Vorig jaar hebben ze gevierd dat ze al honderd jaar rendieren op dit eiland hebben om op te jagen. De populatie van de rendieren stijgt matig. Ook zijn er vossen. Dus de hond die we onder de hut hoorden blaffen was geen hond maar een vos die we de volgende ochtend op het strand hebben zien lopen.
Er zijn verschillende soorten zalmen en twee type zalmen zijn al in de baai Korovin aanwezig en gaan zo langzamerhand de rivier op. Dat verklaart ook waarom we gisteren een Bald Eagle op een boomstronk vlakbij de riviermonding zaten zitten, al turen naar de ingang van de beek!
In de Aleoeten wordt druk gevist op Halibot en Cod. Gisteren hoorden en zagen we dat ze vanaf het strand met een grote haak en wat aas eraan een Halibot vingen. Hoezo open zee op!

10 juli 2015
KOROVIN BIJ ATKA EILAND (ANDREANOF EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (52 14.739 n 174 14.454 w)
Het was bladstil en de swell in de baai was verdwenen zodat om zeven uur ons anker op ging en we rustig naar het einde van Korovin Bay motorden. Toen we bijna bij de ankerplek aankwamen zagen we eerst twee mensen op het strand wandelen en later zagen we twee squads rijden. Eenmaal aan de kant bleek er vlak achter de heuvel bij het strand een kamp te staan. Het was cultuur week voor de kinderen van de Aleoeten. Een deel van het kamp bestond uit houten huizen dat ook wel een plek is als de Aleoeten gaan vissen of jagen. Een ander deel bestond uit tenten wat voor deze gelegenheid was opgezet.

We werden hartelijk welkom geheten en kregen te horen dat er Aleoeten waren uit Atka, Akutan eiland, Spits Point en Anchorage. Ook waren er twee leraressen uit Anchorage. Het doel is om jongeren de oude tradities te leren zoals vissen, jagen, speren maken, traditionele dansen, manden maken, traditionele drums en sieraden maken. Maar ook krijgen ze les in de Aleoeten taal. Hier op het eiland spreken de oudere Aleoeten nog de traditionele taal maar de jongeren en de bewoners van de andere eilanden spreken het haast niet meer. Wel grappig om deze taal te horen. Het lijken net losse korte woorden zonder zinsverband en soms hoorden we er wat Russische woorden tussendoor. Toen er rond tien uur een auto naar het dorpje Atka (net aan de andere kant van het eiland) ging mochten we meerijden om ook het dorpje te bekijken. We reden over een zandweg over de groene heuvels en deels langs een klein meertje naar Atka.
Atka bestaat uit twee delen, het oude en het nieuwe gedeelte. We stopten in het nieuwe gedeelte bij de supermarkt die iets groter is dan die in Adak en waar we zowaar een zakje drop konden kopen. Daarna liepen we naar het oude gedeelte van het dorp en kwamen we langs het postkantoor en de visfabriek. Atka heeft een kleine eigen visvloot en ze vangen voornamelijk Halibot en black Cod voor de verkoop. Eenmaal bij het oude gedeelte aangekomen zagen we wat huizen en een Russische orthodoxe kerk aan de baai staan. We hoorden dat er gratis internet bij de school was en dus liepen we terug naar de school om te internetten. Hier werden we na een tijdje weer opgepikt en reden we met de auto terug naar het kamp.
Terug in het kamp bleken ze in de ochtend twee harbour seals te hebben geschoten die ze nu gingen klaarmaken. Alleen de Aleoeten mogen jagen op zeehonden jagen omdat dit vanaf vroeger al in hun voedselketen voorkomt. Nu zagen we hoe ze eerst de ingewanden eruit haalden en daarna vilden ze de vacht. Wat een laag vet zit er onder die huid! De oudere kinderen mochten helpen met het villen van de huid. Verschillende organen worden gegeten zoals hart, lever en nieren maar ook de darmen worden gekookt en gegeten. Omdat de darmen zo dun zijn worden ze eerst op een speciale manier gevlochten zodat je nog iets overhoud nadat het gekookt is. In de middag spraken we nog lange tijd met de Aleoeten en leerden we weer een heleboel nieuwe dingen uit hun cultuur.

het weven...

drum maken...

zeehond slachten...


Atka village.




09 juli 2015
De depressie is nog niet voorbij. Vandaag een hele dag met regen en wind, ca twintig a vijfentwintig knopen. We liggen goed achter ons anker maar zijn wel de hele dag aan boord gebleven. We deden wat administratieve klusjes en verder onderuit met boek en film.

08 juli 2015
MARTIN HARBOUR BIJ ATKA EILAND (ANDREANOF EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (52 12.542 n 174 17.079 w)
Op zes juni schreven we dat we het neergestorte B-24 Liberator gingen bekijken.
Peter emailde ons wat meer over het vliegtuig namelijk dat het vliegtuig in 1942 aan weer surveillance deed en dat het door slecht weer in de problemen is geraakt en nergens meer kon landen. Zodat hij hier een noodlanding heeft gemaakt, hij is dus niet neergeschoten zoals wij dachten.

MARTIN HARBOUR is de beste plek tot nu toe op het eiland Atka. Het is alleen omringd door heuvels en pas verderop zijn de hogere bergen waardoor we hier geen valwinden hebben. Vannacht hebben we dus niet veel mijlen achter ons anker afgelegd (hhihi). Wij vinden het dan ook een prima plek om de depressie af te wachten.

Martin bay...

 
Buiten waaide het vandaag nog steeds ca. twintig knopen en vanochtend regende het ook nog steeds. In de middag werd het droog maar zagen we de wolken nog steeds snel voorbij gaan. Tijd om naar de kant te gaan. Aan de kant is een hut waar we als eerste naar toe gingen. De hut is verlaten maar we hebben de indruk dat er zo nu en dan misschien nog wel iemand komt want we hoorden een hond onder de hut blaffen. We wandelden verder tussen het hoge gras waar de bloeiende bloemen weer tussen staan. Kleine paarse hyacinten, dwerg viooltjes, wilde geraniums en lupinen maar ook verschillende soorten mos. Overal liepen kleine watertjes en beekjes naar beneden. Aan de andere kant van de berg/heuvels ligt het kleine dorpje Atka waar nog ca. twintig Aleuten wonen. We wilden er graag naar toe wandelen maar vanaf hier is het te ver zodat we terug over het grind strand naar ons Giebeltje liepen. Na de wandeling dronken we een glaasje in de kuip en werd het alweer tijd voor het avondeten. 


STUKJE WAT PETER ONS STUURDE.
WE DENKEN DAT JIJ HET OOK WEL LEUK VIND OM TE LEZEN.
*On 9 December (1942) Colonel Hart and Brigadier General William E. Lynd of
General Buckner's staff, took off from Adak in a B-24 piloted by Captain
John Andrews. The two officers wished to accompany the weather plane to
make personal observations from Kiska and Attu. The plane reached Attu,
circled over Holtz Bay, and then returned to Adak. Arriving back at Adak at
1600, the pilot found his base socked in by weather. He notified the tower
that he planned to fly to the far end of Atka Island and attempt a crash
landing. Atka, too, was closed in, and the plane was crash-landed . . .
There was only one casualty. General Lynd sustained a fractured collarbone
and the crew members and Colonel Hart spent an uncomfortable night on the
beach while the personnel of Eleventh Air Force Headquarters spent an
uncomfortable night wondering what had happened to them. The next day, they
were signed by a Navy PBY which landed and put a rubber boat ashore. The
men had adequate food and were able to gather enough driftwood to build a
fire, a difficult problem in the treeless Aleutians. The castaways were
picked up on 11 December by the Navy seaplane tender USS *Gillis*, chilly
and tired but otherwise unharmed.*

07 juli 2015
MARTIN HARBOUR BIJ ATKA EILAND (ANDREANOF EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (52 12.542 n 174 17.079 w)
Er komt een depressie over waardoor het vannacht aardig uit het zuidwesten heeft gewaaid. Ook in deze baai hadden we last van valwinden die tussen de bergen door kwamen. Waar we gisternacht ca zeven mijl achter ons anker hadden geslingerd waren het er vannacht zes mijl. Maar ook hier is de ankergrond goed en hadden we een goede nachtrust.

Ook vanochtend waaide het in de baai nog vijfentwintig tot dertig knopen uit het zuidwesten toen we rond negen uur alleen op fok de baai verlieten. We zeilden halve wind verder langs de kust waar de wind afnam tot ca. vijftien a achttien knopen. Maar als we weer langs een grote baai of fjord zeilden denderden de wind daar weer doorheen en kregen we vlagen van twintig tot dertig knopen. In de middag klaarde het iets op en zagen we de ruige kust van het eiland weer. Rond twee uur zeilden we een grote baai in waar we de grote swell merendeel kwijt raakten. Aan het einde van de grote baai zit aan de rechterkant een kleinere baai Martin Harbour waar ons anker er na 28 mijl in ging. Hier hebben we zeer weinig last van de swell maar ook hier hebben we valwinden.

06 juli 2015
WALL BAY BIJ ATKA EILAND (ANDREANOF EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (52 05.014 n 174 53.641 w)
Vannacht heeft het aardig gewaaid vanuit het westen (was twintig knopen voorspelt) In de baai kwamen de windvlagen van de bergen af denderen zodat we soms aardig achter ons anker lagen te swingen. Gelukkig is het goede ankergrond en waren er geen problemen.

Nadat we ons ontbijt en koffie hadden gehad ging ons Giebeltje te water om naar de kant te gaan. Het was helder weer maar er stond een swell de baai in maar het grind strand steil oploopt hadden we geen problemen om aan de kant te komen. Ook Collin en Keith waren aan de kant om even verderop de neergestorte B-24 Liberator te bekijken. De piloot heeft tijdens de tweede wereldoorlog hier een noodlanding moeten maken. Nu zagen we het restant van het vliegtuig waar de kogel gaten in de romp zitten.

B24 Liberator...


Terug aan boord ging ieder zijn weg. Ook ons anker ging op om een klein stukje verder langs de kust te zeilen. Met twee reven vanwege de swell en omdat het zeil anders te veel klapperde zeilden we ruime wind langs een mooie ruige kust. Het eiland bestaat uit groene bergen/heuvels waarvan we duidelijk het verloop van de toen hete lava konden zien. Onderweg zagen we veel kleine vogeltjes in het water waarvan we de naam niet weten maar ook de Puffin en Aucklet's. Toen we Wall bay in zeilden zagen we groepen Caribou op de heuvels lopen. Nadat het anker er goed en wel in zat was het etenstijd.

rendieren...
 

05 juli 2015
BECHIVEN BAY BIJ ATKA EILAND (ANDREANOF EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (52 02.072 n 175 07.560 w)
Om acht uur verlieten we de steiger van Adak. Met ca. acht knopen noorden wind zeilden we vol tuig halve tot ruime wind en met stroom mee verder oostwaarts. We zeilden langs de eilanden Kagalaska en Little Tanaga en daarna tussen de eilanden Unak - Great Sitkin door. Helaas was het erg mistig zodat we de eilanden niet zagen. Later zeilden we tussen Igitkin - Chugul door en kregen we beter zich zodat we deze groene ruige eilanden deels wel konden zien.

We hadden van Burny (visser man) al gehoord dat we op de Bering zee meer stroom mee hebben dan aan de kant van de Pacific. Ook had hij verteld dat de meeste vissers als het hard waait niet dichtbij de eilanden bleven maar het diepere water (ca 1000 meter) opzochten verder van de eilanden af. Dit omdat het behoorlijk kan stromen tussen de eilanden en voornamelijk daar waar de Pacific en de Bering zee in elkaar overlopen. Maar ook doordat de wind tussen de hoge eilanden door tunnelt (Venturi effect). Vandaag begrepen we waar Burny het over had. Tussen de eilanden Unak/Great Sitkin en Igitkin/Chugul hadden we ca drie a vier knopen stroom mee en omdat we noorden wind hadden werd de wind minder maar door de stroom zeilden we lekker tussen de eilanden door.

Nadat we deze eilanden gepasseerd waren kregen we een open stuk waar de Bering zee en de Pacific elkaar tegen komen. Nu zeilden we langs de Fenimore pass en de Atka pass. Op de zeekaart staat aangegeven dat er hier tide rips zijn en dat is ook zeker het geval. Op het moment dat wij hier zeilden hadden we ca. vijftien knopen noorden wind en was de zee een grote klots bak, golven van alle kanten! Wat als het hier echt waait!

Na een uur waren we aan de westpunt van Atka eiland aangekomen en zeilden we verder langs de noordkust. Hier werd het water weer een stuk rustiger. Het was inmiddels weer behoorlijk mistig geworden zodat we het eiland niet goed konden zien. Rond half elf en na 62 mijl ging ons anker er in Bechiven bay in waar ook Avant garde en Shag al voor anker lagen.

04 juli 2015
INDEPENDENT DAY (FEETSDAG IN ALASKA)
Om tien uur kwamen Collin, Marion, Christina en Keith bij ons koffie drinken. Om elf uur kwamen ook Elaine en Katell erbij. Het werd een gezellige ochtend. Om twaalf uur moest Elaine weg om het enige winkeltje hier in Adak te openen. We wilden het winkeltje wel zien en dus liepen we met zijn allen door het dorp waarvan de meeste huizen geen bewoners hebben maar waar wel de meubels en verdere inventaris nog wel in staan. Als er bij de bewoners iets stuk gaat, gaat hij in de leeg staande huizen kijken of er iets vervangend is. Toch een raar gevoel om zo door een deels dood dorp te wandelen.

Het kleine supermarktje verkopen ze de noodzakelijke dingen tegen een hoge prijs. Alles wat aangeleverd moet worden kost veel geld om hier te krijgen en dat wordt natuurlijk doorberekend. Dat is ook waarom de meeste bewoners hier twee of meer banen hebben. Sommige bewoners verbouwen zelf wat groente maar dit is vrij lastig omdat er hier veel ratten zijn die alles opeten.

In de winkel hoorden we dat er een beach party was en dat als je ging zwemmen we een gratis shirt kregen. Paul, Katell en ik liepen erheen en zagen een aantal kinderen in het water zwemmen en spelen. Katell en ik deden de schoenen uit en liepen het water in. Het water was zeer koud en we verbaasden ons hoe de kinderen het zolang uit hielden (water was negen graden). Op het strand was een vuur aangebracht en veel van de bewoners die we gisteren ook gezien hadden waren hier aanwezig. Voor de kinderen waren er ook verschillende spelletjes waaronder zaklopen en touw trekken. Om vijf uur was er in de city hall een gezamenlijk eten waar we ook de andere zeilers en Elaine weer ontmoetten. Nu werden we aan de visser man Burny voorgesteld. Hij vist al jaren in deze wateren en wist veel te vertellen over mooie plekjes en hoe je welke vis kan vangen waaronder de zalm en de Halibot.


touwtrekken...

baai van Adak...

luisterend naar Elaine...

Na we hadden gegeten en hadden geholpen met opruimen gingen we met zijn allen naar Elain haar huis waar we nog meer mooie verhalen van Burny hoorden. Nu over het vissen en de orka's die hun vissen opaten nog voor ze de vangst binnen konden halen. Natuurlijk kregen we het ook over de beren en wat te doen als we ze tegen komen. Als we wandelen moeten we geluid maken zodat de beren weten dat we er zijn. Maar als we een beer zien mogen de andere wel harder geluid maken maar ik mag dit niet vanwege mijn hoge stem, dat werkt zeer averechts OEPS.

Op Adak mag er op Caribou gejaagd worden en Elaine is een echte jager die vooral in de winter op deze beesten jaagt. Ik vroeg of we in Alaska Caribou vlees konden kopen in de supermarkt maar dit is niet het geval. Ik wilde graag wat Caribou vlees van haar kopen maar dit mag ze niet verkopen zodat ik een stuk vlees uit haar vriezer mee kreeg om te proeven. Om elf uur gingen we met zijn allen naar het strand waar ook de andere bewoners waren en waar we mooi vuurwerk zagen. Het was weer een mooie gezellige dag.

03 juli 2015
SWEEPERS COVE BIJ ADAK EILAND (ANDREANOF EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (51 51.717 n 176 38.046 w) Eigenlijk lagen we gisteren en eergisteren in Thumb Cove in plaats van Finger Bay (hoorden we vandaag). Om negen uur ging ons anker op en zeilden we rustig op fok tussen enkele rotsen door naar Sweepers Cove.

In SWEEPERS COVE wonen al sinds hele lange tijd Aleoeten (zie Natives). Tijdens de tweede wereld oorlog werd er door het Amerikaanse leger hier een dorp gebouwd voor ca. achtduizend militairen. Nu is het dorp bijna uitgestorven en wonen er nog ca. tachtig a negentig mensen in de stad. De meeste inwoners zijn ex militairen en Aleoeten. In de zomer wonen er ca. tweehonderd mensen omdat er dan veel contract werkers zijn. Dat zijn vooral vissers en mensen die de mijnen die nog in de grond zitten moeten vinden en onschadelijk maken.

We meerden af aan de steiger naast Shag met Katell en Marc. Nadat we goed en wel lagen liepen we samen met Katell door het plaatsje naar de City hall waarin ook de bibliotheek, het postkantoor een geldautomaat en de school is gehuisvest. In de bibliotheek is internet maar die is heel langzaam. Inmiddels was het lunchtijd geworden en liepen we terug naar de boot. Na de lunch werden we voorgesteld aan Neal. Hij komt van Vancouver eiland en is hier met zijn kleine open motorboot naar toe gevaren. Hij heeft hier een auto (jeep) tot zijn beschikking zodat we met zijn vijven in de auto stapten. Nu reden we over gravelwegen met soms grote kuilen erin over de groene heuvels richting Shagak bay. Het miezer-regende de hele dag al en af en toe kwam er een buitje over. Nu bleek dat de ruitenwissers het niet deden en dat die met elkaar verbonden waren met een elastiek waaraan de bestuurder moest trekken om de ruitenwissers heen en weer te halen. Al snel hadden we het elastiek langer gemaakt en omdat ik achter de bestuurder zat was het mijn taak om de ruitenwissers te bedienen.
Toen de weg ophield begon er een wandelpad verder naar Shagak bay. We maakten een mooie wandeling door het groene dal waar een kleine rivier en verschillende beekjes doorheen lopen. Rond zes uur waren we terug in het plaatsje en werden we door Neal uitgenodigd om mee te gaan naar een verjaardag van een van de bewoners (had Elaine hem gezegd). Even later zaten we gezellig met andere bewoners te praatten en zagen we ook Elaine. Elaine was voorheen de havenmeester van Adak (nu is er hier geen havenmeester meer). Zij doet veel voor de bezoekers van Adak en Neal had van haar de auto te leen gekregen. Zij woont al elf jaar in Adak en wist ons veel over het eiland en Alaska te vertellen. Toen rond negen uur het feest van de verjaardag afgelopen was gingen we met zijn vijven mee naar Alaine haar huis waar we tot twaalf uur verder zaten te praten. Elaine had mooie verhalen over Alaska en de wilde dieren, over de beren en de Moese (eland). Het was een zeer gezellige avond. Toen we terug bij de boten kwamen lag ook Avant Garde bij ons aan de steiger.

02 juli 2015
FINGER BAY BIJ ADAK EILAND (ANDREANOF EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (51 49.661 n 176 34.802 w)
Vandaag was het bewolkt en miezerig met een temperatuur van ca. zeven graden. We beginnen al aardig te wennen aan de wat koelere dagen. Na ons ontbijt en de koffie deden Paul en ik wat klusjes. Daarna roeiden we naar de kant waar we een wandeling maakten. Waar we in Attu en Kiska over drassig mos liepen, liepen we in Kanaga en hier op Adak eiland over gras met af en toe wat mos plekken. Tot nu toe hebben we geen bomen of struiken gezien alleen gras dat soms in de dalen tot knie hoogte kan komen met daar tussen bloeiende bloemen die vele vogeltjes aantrekken. Ook de heuvels en de berghellingen zijn groen en alleen op hogere hoogtes ligt nog sneeuw.

Vandaag wandelden we door een vallei waarbij het hoge gras soms tot mijn middel kwam en het lastig is te zien waar je je voeten zet. In het dal zagen we meerdere watervallen van de heuvels af stromen en liepen er verscheidenen beekjes door de vallei. Op een gegeven moment klommen we een heuvel op en hadden we mooi uitzicht over Finger bay waarin de Giebateau voor anker boot ligt en de omgeving. Omdat het bleef miezer regenen besloten we weer terug naar ons Giebeltje te gaan waar we eerst water haalden en toen terug naar de boot roeiden. Na een late lunch keken we een film en daarna onderuit met een boek.

01 juli 2015
FINGER BAY BIJ ADAK EILAND (ANDREANOF EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (51 49.661 n 176 34.802 w)
Het was een bewolkte dag met hier en daar een bui. Een mooie dag om verder te zeilen. Rond negen uur ging ons anker op en verlieten we Bay of Islands. Met ca. twintig knopen wind zeilden we met werkfok en twee reven in het grootzeil halve wind langs de kust noordwaarts. Nadat we Kaap Kiguga en Kaap Moffet hadden gerond moesten we oostwaarts kruisen naar kaap Adagdak. Hier zagen we weer een groep Dall's bruinvissen die voor de boeg mee zwommen. Daarna konden we met een knik in de schoot naar Finger bay zeilen. Hier zagen we weer veel vogels waaronder de puffin, de Auklet, petrels, albatrossen. Eenmaal in Finger bay aangekomen zeilden we een fjord in waar we op een prachtige plek voor een klein strandje ons anker er na veertig mijl ingooiden.

30 juni 2015
De depressie komt over zodat het vannacht al aardig begon te waaien. Ook vandaag bleef het waaien, was het bewolkt en miezerde het. Nadat we lang in bed hebben liggen lezen heb ik de foto's op de computer gezet en na de lunch keken we samen twee films. Aan het begin van de avond keken we nog even naar buiten en zagen we een Golden Eagle op de top van de heuvel zitten.

Golden Eagle...

29 juni 2015
De barometer daalt sinds gisteren behoorlijk. Nadat we een nieuw weerbericht hadden binnen gehaald en bekeken ging ons anker rond zes uur op. Het beloofde vandaag nog een mooie dag te worden zodat we de Bay of Island door zeilden. We kruisten alleen op fok met ca vijftien knopen wind naar Gannet Cove. De zon kwam door de wolken heen en inderdaad beloofde het een mooie zonnige dag te worden. Bijna in Gannet Cove zagen we zes a zeven zeeotter zwemmen.

GANNET COVE,IN THE BAY OF ISLANDS BIJ ADAK EILAND (ANDREANOF EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (51 47.339 n 176 42.639 w)
Rond negen uur ging ons anker er in bij Gannet Cove maar de eerste drie keer krabde het door de dunne mud heen. De vierde keer gingen we meer de hoek in en hield het anker. Nu motorden we met ons Giebeltje naar de kant in de hoop zeeotters van dichtbij te spotten. Helaas hadden we met al ons ankeren de zeeotters waarschijnlijk weggejaagd. Dus gingen we naar de kant waar een aardige riviertje uit komt. Daar hebben we een stuk gewandeld en we hadden vanaf de heuvels mooi uitzicht over Gannet Cove en een groot deel van de Bay of Islands. Terug aan boord lunchten we in de zon in de kuip en zagen we toch weer een zeeotter. Heel langzaam kwam hij dichterbij soms met zijn kop omhoog naar ons kijkend, wat een koddig gezicht. Na de lunch ging ons anker op en zeilden we met ca. twintig knopen halve wind naar Beverly Cove die naast Gannet Cove ligt. Net bij de entree van Beverly Cove zagen we op een rots een Harbour Seal liggen.

BEVERLY COVE, IN THE BAY OF ISLANDS BIJ ADAK EILAND (ANDREANOF EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (51 47.733 n 176 43.375 w)
Ook hier ging ons anker erin omdat we gehoord hadden dat hier een waterval was waar we water konden halen. Helaas zagen we geen waterval maar wel een klein beekje waar ik de was uitspoelden en we enkele emmers water haalden voor de was en de afwas. Omdat het steeds harder ging waaien en we de windveren in de lucht zagen besloten we toch maar terug te gaan naar Trapper's Cove. Hier bij Gannet Cove en Beverly Cove zijn hoge bergen waar de wind vast door heen komt tunnelen. Alleen op fok zeilden we ruime wind terug naar Trapper's Cove.

TRAPPER'S COVE, IN THE BAY OF ISLANDS BIJ ADAK EILAND (ANDREANOF EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (51 47.526 n 176 49.123 w)
Rond drie uur waren we terug in Trapper's cove waar ik van de rest van de vis kibbeling heb klaar gemaakt. Terwijl Paul en ik dit samen in de kuip aten zagen we twee jonge Caribou op de heuvels lopen. We liggen goed achter ons anker met een mooi uitzicht, laat de depressie maar komen!



Gannet Cove...


Zeeotter...

Harbour Seal...

jonge Caribous...


28 juni 2015
TRAPPER'S COVE, IN THE BAY OF ISLANDS BIJ ADAK EILAND (ANDREANOF EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (51 47.531 n 176 49.150 w)
Al vroeg was ik bezig de vis van gisteren te fileren en een brood te bakken in de pan. Het beloofde weer een mooie dag te worden zodat ons anker er rond acht uur uit ging. Ook Avant Garde en Shag haalden hun ankers op en ieder gaat zijn eigen weg weer. Wij kruisten vol tuig Three Arm Bay uit en verder noordwaarts langs de kust van Adak waar we even later met halve wind de Bay of Islands in sloegen. We haalden ons grootzeil weg en alleen op fok zeilden we langzaam de fjord in. Wat een mooi groen heuvelachtig gebied met met zijn vele watervallen en eilandjes en daarachter natuurlijk de hoge bergen met sneeuw erop.

Trappers Cove...

Aangekomen bij Trappers Cove ging ons anker erin. In de verte spotten we met de verrekijker een Caribou.

Caribou...

Ons Giebeltje werd te water gelaten want de zon scheen volop en het werd tijd voor een goede wandeling. We liepen over de heuvel en zagen wat palen en oude roestige tanks. Hier heeft vroeger een hut gestaan van de vereniging van wildlife. Op één van de palen niet ver van ons vandaan zat een grote Bald Eagle.

We liepen verder over het groene gras en tussen de bloeiende bloemen door de heuvels over en zagen in de verte de Caribou staan. We wandelden rustig verder terwijl we genoten van de kleine vogeltjes die we hoorden en zagen om ons heen. Opeens stonden we stil! Niet ver van ons vandaan stond de Caribou, we stonden letterlijk oog in oog met hem! Na beiden stil te hebben gestaan en elkaar te hebben opgenomen nam de Caribou toch de benen. Even later toen we terug liepen zagen we hem weer bovenop de heuvelrug staan. Terug aan boord bakte ik de vis en aten we kibbeling met een wijntje/cola en genoten in de kuip na van de wandeling en het uitzicht wat we nu hebben!

27 juni 2015
SOUTH ARM OFF THREE ARM BAY BIJ ADAK EILAND (ANDREANOF EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (51 44.393 n 176 50.119 w)
Om vijf uur ging ons anker op en natuurlijk keken we bij de uitgang weer naar het nest van de Bald eagle waar we de drie jongen zagen zitten. Eén van hen was druk bezig met het uitslaan van zijn vleugels. Het zal wel niet lang meer duren voor ze het nest verlaten. Daarna zeilden we met ca zes knopen wind en een beetje stroom mee verder langs de zuidkust van Kanaga eiland. Een kust van hoge kliffen en daarachter een aardig vlak landschap.

Bald Eagle nest...



We staken de Adak straat over. Daar zagen we een groep Dall-bruinvissen die een tijdje met ons mee zwommen voor de boeg. Ze waren zwart met een witte vinpunt, witte flanken en het uiteinde van de staart was ook wit. De zon kwam door en op een gegeven moment zagen we de hoge vulkaan top van Kanaga eiland, die geheel bedekt was met sneeuw, in de zon glinsteren. Onder de top was een wolkendeken zodat we de bergrug niet konden zien.

de vulkaan...

We zeilden rustig Three arm bay in en verder de zuid arm door tussen een groen heuvelachtig gebied. Aan het einde van de baai zagen we eerst Avand Garde liggen met Marion, Collin, Christina en Kevin. Leuk hen weer te zien! Even verderop in de baai lag ook Shag met Marc en Katell.

Toen we eenmaal lagen heb ik eerst snel de was uitgespoeld en opgehangen want het was een prachtige zonnige dag met een briesje. Het hoge luchtdruk gebied ligt nog steeds boven ons. Daarna stapten we in ons Giebeltje en gingen naar Avant Garde. Ook Marc en Katell kwamen daar naar toe. Het werd een gezellig middag met veel praatten en zingen. Bij het weggaan kregen we van Collin nog een zak met vier grote bevroren vissen erin. Zij hadden in Kiska een grote hoeveelheid bevroren vis van een vissersman (die daar lag met zijn boot) gekregen en nu kregen wij ook een zak.

26 juni 2015
KANAGA BAY BIJ KANAGA EILAND (ANDREANOF EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (51 43.018 n 177 12.071 w)
Rond vijf waren we wakker en omdat het een mooie dag beloofde te worden gingen we gelijk uit bed. Na ons ontbijt en koffie/chocomel in de kuip ging ons Giebeltje te water en werd de motor er achter gehangen. Als eerst motorden we naar de rotsen met een "hole in de rock". Hier zagen we heel veel kleine papegaai duikers, andere dan die we op Attu eiland hebben gezien. Daarna motorden we naar de kant en liepen over het strand naar deze rosten. Daar zagen we grote kolonies ganzen, schol eksters en meeuwen.

Vervolgens gingen we terug over het zwarte lava strand het eiland verder op. We liepen verder door hoog gras en planten naar een klein meer even verderop. Tijdens dit deel van de wandeling hoorden en zagen we kleine mooie gekleurde vogeltjes zoals we die ook wel op Attu hebben gezien en gehoord. Bij het meer aangekomen zagen we een ander soort vogel zwemmen.

bij de rotsen..

Common eider...

Lapland Longspur...


Daarna liepen we met een kleine omweg terug naar ons Giebeltje en terug naar de boot. Nadat ons Giebeltje weer achterop gebonden was ging ons anker op. Met ca twaalf knopen wind uit het noorden zeilden we rustig vol tuig langs de zuidkust van Kanaga. Deze kust bestaat voornamelijk uit kliffen met kleine standjes en rotsen ertussen. Na negentien mijl kwamen we aan in Kanaga bay. Net in de entree staat een hoge los staande rots waarop we een Bald eagle nest zagen met drie jongen erin. Kanaga baai is een mooie lange baai waar ons anker er bij twee hutten op de kant in ging. Borrel tijd want het is zaterdag!

25 juni 2015 (2)
(TWEEDE KEER, OVER DE DATA GRENS GEGAAN) CHUNU BAY BIJ KANAGA EILAND (ANDREANOF EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (51 41.193 n 177 38.307 w)
We zijn weer op het westelijk halfrond aangekomen waardoor we een dag terug in de tijd zijn gegaan. Zo beleven we 25 juni voor een tweede keer!

Ook vannacht hebben we gerelaxt gezeild en vanochtend om vijf uur toen het al volop licht was waren we in de buurt van Garelo eiland. Van dit eiland zagen we alleen het onderste gedeelte omdat de rest in de wolken was gehuld. Aan de andere kant zagen we de lage Delarof eilanden liggen. Omdat we nog steeds noorden wind hebben, hebben we geluk dat we soms wel is waar in mistvelden verkeren maar dat we de meeste tijd goed zicht hebben zodat we ook van de omgeving, de vogels en de enkele walvissen kunnen genieten.

Ja, ook vanochtend zagen we een grote walvis niet ver van de boot. Rond het middag uur hield de wind het voor gezien en moesten we vijf uur lang motoren langs de zuidkust van het eiland Tanaga. Tussen de eilanden Tanaga en Kanaga kregen we weer wat noorden wind en zeilden we vol tuig langs kaap Chunu naar onze volgende ankerplek. Baai Chunu ligt net voorbij de kaap en is een prachtige baai met mooie ruige rotsen en een zandstrand waar ons anker er na 196 mijl inging.   

25 juni 2015 (1)
Gisteravond rond half acht haalden we het laatste weerbericht binnen. De aankomende depressie bleek meer naar ons toe te komen zodat we sterke wind uit het zuidoosten en oosten konden verwachten en dan ligt deze baai erg open voor wind en swell. Achter deze depressie komt al snel een volgende depressie aan en dan bouwen de golven zich weer goed op. Dus voordat we dan hier weg kunnen duurt wel even! Ook zagen we dat als we meer oostwaarts zouden zijn de depressie achter ons naar het noorden zou trekken. Dus veranderden we onze plannen.

Ons anker ging op en we voeren langs Marc en Katell en vertelden aan hen ons nieuwe plan. We houden email contact waar we precies naar toe gaan want dat weten we zelf ook nog niet precies. Dat hangt van het weer af.

Vol tuig en met ca acht a tien knopen wind uit het noorden zeilden we rustig verder de Bering zee over, tussen de eilanden van de Rat groep door. In de nacht was het even donker en mistig zodat we Segula eiland niet zagen maar rond acht uur trok de mist aardig op en zagen we de ruige eilanden Khvos en Davidof. Iets verderop zagen we Little Sittin eiland met hoge kliffen en een groen heuvelachtig landschap met daarachter een vulkaan waarvan de helling en de krater deels in de sneeuw bedolven lagen. Daar zagen we ook een groep van zes walvissen zwemmen. Wel ver van ons vandaan maar we zagen hun spuiters en de ruggen duidelijk. Natuurlijk zagen we ook de albatrossen, stormvogels en andere vogels vliegen en in het water zwemmen.

Laysan albatros...

Bultrug walvis...



Met ca zes a tien knopen wind zeilden we vol tuig de hele dag verder oostwaarts over een kalme en vlakke Bering zee. Dat is ook de reden dat we nu verder zeilen want nu kunnen we met zo weinig wind goed zeilen en niet hoeven motoren. Aan het eind van de middag zeilden we langs Semisopochnoi eiland waarbij tussen de mistvelden door zelfs de zon zijn gezicht liet zien. 

Chunu bay...

24 juni 2015
KISKA HARBOUR BIJ KISKA EILAND (RAT EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (51 58.840 n 177 32.878 e)
In de nacht zeilden we rustig door helaas was het wel erg mistig en konden we buiten weinig zien zodat we de radar bij hadden. Door de mist konden we een tijd lang ook het eiland niet zien. Pas rond acht uur in de ochtend trok de mist wat op en konden we de steile kliffen met daarboven het groene ruige heuvelachtige landschap zien. Verderop waar we door de mist langs waren gekomen zagen we nu flarden van de hoge berg (vulkaan) met sneeuw op de helling.

We riepen Shag over de marifoon op om te horen of ze nog in de baai lagen en kregen Marc te spreken en die meldde dat ze er vandaag nog zijn. Marion van Avant Garde riep ons op, zij waren net vertrokken naar hun volgende bestemming dus hen liepen we net mis. In Kiska Harbour (grote baai) lag niet alleen Shag met Marc en Katell maar ook een groot vissersschip.

Kiska Harbour (grote baai)...


Na de lunch maakten we met Marc en Katell een wandeling, grotendeels over het zwarte strand maar ook moesten we over enkele rotsen klimmen alvorens bij een wrak op het strand aan te komen. Een oud stalen schip. We liepen dezelfde weg terug naar de bijboot en aangekomen bij de Giebateau namen we afscheid van Katell. Zij gaan morgen verder en wij blijven hier tot de depressie voorbij is. Katell stapt in Dutch Harbour af dus hoogst waarschijnlijk gaan wij haar niet meer zien. 

de wandeling...

het wrak...


23 juni 2015
In de nacht werd de wind minder dan vijf knopen en omdat er een swell stond gingen de zeilen klapperen zodat we die voor vier uur naar beneden haalden en de motor startte. Buiten was het ca. drie graden maar binnen was het ca. vijftien graden. Toen de wind weer aantrok tot ca acht knopen hesen we de zeilen en zeilden we vol tuig aan de wind met een lichte knik in de schoot verder over de Bering zee. Vannacht was het maar even echt donker en door de mist zagen we geen sterren of maan. Op de AIS radar zagen we één boot ongeveer dertig mijl bij ons vandaan. De hele dag hielden we ca. acht a tien knopen wind en zeilden we met ca. vier a vijf knopen rustig verder. Het zicht was goed met hier en daar wat mistbanken. We stelden de zeilen, lazen een boek en sliepen wat. We gaan de tweede nacht in. 

22 juni 2015
Tijdens de koffie in de kuip zagen we weer verschillende vogels in het water zwemmen waaronder de puffin en de andere vogels die ik al in eerdere dagen genoemd heb. Maar het blijven mooie kleine watervogeltjes. We hadden mooi uitzicht over de baai en tot halverwege de berghellingen maar de toppen van de bergen waren weer in de wolken gehuld. Rond negen uur roeiden we naar de kant. Hier aan deze oever heeft ooi het dorpje Attu gestaan waar de Aleuten leefden voor de Japanners kwamen en ze als gevangen afvoerden naar Japan. Nu zijn er nog wat fundaties van huizen en staat er een gedenkteken voor de inwoners van het dorpje. Op het strand ligt nog een oud houten schip grotendeels vergaan. Na dit alles bekeken te hebben liepen we verder over de heuvels.
Ook hier liepen we vaak over mossige grond en moesten we over verschillende waterstroompjes heen springen. Op de heuvel hadden we mooi uitzicht over de baai waar we in liggen en de rosten erbuiten met zijn zeeleeuwen kolonie. Even iets hoger op de berghelling zagen we sneeuw waar we naar toe liepen.

wandelen tot de sneeuw...

Terug liepen we om de heuvel heen langs een meertje. Rond half twaalf waren we terug bij de boot en na een mooie wandeling ging ons anker op. Met vol tuig en ca negen knopen wind uit het noorden zeilden we halve wind rustig over de Beringzee richting Kiska eiland ca. 180 mijl weg. We zeilen nu noordelijk van de Aleoeten eilanden, de Beringzee. Onderweg zagen we even verderop een walvis zwemmen, albatrossen die over het water scheren en stormvogels. Zo gaan we de nacht in.

21 juni 2015
CHICHAGOF HARBOUR BIJ ATTU EILAND (NEAR EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (52 55.558 n 173 14.255 e)
Om acht uur ging ons anker op en zeiden we gedag tegen Katell en Marc. Zij zeilen vandaag naar Kiska eiland terwijl wij nog een andere ankerplek op Attu gaan bekijken. Eerst zeilden we met ca. tien knopen wind en met een knik in de schoot naar de oostkant van het eiland. Bij de oostkaap kregen we ca. achttien knopen wind tegen en zetten we twee reven in het grootzeil. Nadat we de oostkust waren gepasseerd werd de wind weer minder en kruisten we vol tuig langs de noordkust naar Chichagof harbour. Een mooie toch met goed zicht langs een ruige kust met de toppen van de bergen weer in de wolken. Onder het zeilen zagen we albatrossen over het water scheren en andere vogeltjes hard vliegen zoals de cormarant, de puffin en de Guillemot. Om vier uur en na drieendertig mijl ging ons anker er in Chichagof harbour in. Hier liggen we helemaal alleen met de dieren. 

verder zeilen Attu...

Chichagof harbour...

20 juni 2015
Het was een prachtige zonnige dag met wind zodat ik in de ochtend de was deed en ophing. Rond tien uur dronken we koffie in de kuip en zagen we hoe de wolken over de bergen werden geperst. Zoals iedere ochtend zwommen er kleine vogels in de baai waaronder de cormorant's, black guillemot en de puffins.
Na de lunch gingen we met Katell en Marc naar de kant voor een andere wandeling. We liepen even over de vroegere landingsbaan maar daarna sloegen we gelijk af de heuvels op. Nu liepen we over mos en gras met verschillende bloeiende bloemen en zagen we enkele nesten van vogels met eieren. Van de vogels die we vandaag tijdens het lopen zagen waren het o.a de white rumped sandsniper en common snipers, Canadese geese en mooie kleine gekleurde vogeltjes maar de mooiste vogel die we vandaag zagen was de sneeuwuil.

sneeuwuil...

Attu eiland..

Casco cove...

We wandelden over de heuvels waar we ook weer vele obstakels tegen kwamen waaronder enkele bomhulsels en onderdelen van de basis. We hadden prachtig uitzicht over de vallei met de rivier erin en daarachter de hoge bergen met hier en daar een waterval en sneeuw plakkaten. Dit alles vandaag met een zon die volop scheen. Uiteindelijk kwamen we in de vallei en liepen we langs de rivier terug naar de landingsbaan en naar de boot. Het was een prachtige wandeling en rond vijf uur waren we terug aan boord. We dronken bij Marc en Katell nog een kop thee om daarna terug te gaan naar onze eigen boot. 

19 juni 2015
Het was bewolkte ochtend maar met iets meer wind zodat af en toe alleen de top van de bergen nog in de wolken/mist zaten en de zon op de berghelling scheen. En prachtig gezicht!
Het stokbrood uit Japan is op dus bakte ik vanochtend een brood en een cake in de pan. Na de koffie zetten we nog wat spullen op zijn vaste plek terug. Nu ons Giebeltje eruit is en we achter niet meer hoeven te slapen kan alles daar weer terug gezet worden.

 Na de lunch gingen we samen met Marc en Katell naar de andere kant van de baai om daar te wandelen. Onder het varen zagen een zeehond en verschillende vogels waaronder de puffin en aalscholvers in het water zwemmen. Aan de kant liepen we eerst over een pad naar een heel ander deel van de basis en verder tussen de heuvels door waar we nog meer spullen van de basis zagen.


restant...

Tufted puffin...

Canadese ganzen...


Ook liepen en vlogen er weer veel Canadese ganzen met soms jongen bij zich. Terug weken we van het pad en en liepen over de heuvels over het drassige mos terug naar de dinghy. Rond vier uur waren we terug aan boord en na een mooie wandeling was het tijd voor een wijntje/cola en wat lekkers. Onderuit met een boek!

18 juni 2015
Zoals we al hadden gelezen is het hier bijna altijd bewolkt, mistig en regenachtig. Ook vanochtend miezerde het wat en konden we de toppen van de berg niet zien. In de ochtend waren we druk met ons Giebeltje. Deze moest na meer dan ander half jaar weer worden opgepompt en daarna moesten de wieltjes er weer aan bevestigd worden. Toen ons Giebeltje goed en wel in het water lag was het lunch tijd geworden.

Na de lunch gingen we met Marc en Katell mee naar de kant voor een wandeling. We landden op een klein strandje met daarachter gelijk de oude landingsbaan voor kleine vliegtuigen. We liepen over de landingsbaan naar de basis waar een gedenkteken staat voor de soldaten die hier in de oorlog zijn overleden. Daarna liepen we door een zijdeur de basis in. Marc en Katell hadden goede zaklantaarns bij zich zodat we zagen waar we liepen. Zo zagen we de slaapkamers, de werkkamers, de sportzaal, de wasserette met drie wasmachines en drie drogers maar ook een sauna en een groot bubbelbad. Zo konden we ons zelf goed inleven hoe ze hier geleefd hadden.

de basis...
monument...(?)


Na de basis te hebben gezien liepen we verder over een grindpad langs de waterkant waar vroeger grote steigers hebben gestaan waar de grote schepen aan hebben kunnen liggen. Nu vergane glorie. Even verderop zagen we informatie borden wat er hier gaande is geweest in de oorlog. En hoe het enige dorp wat hier was er uitgezien heeft.

Zoals gewoonlijk willen we nooit dezelfde weg terug wandelen en dus liepen we over de heuvels terug. Nu liepen we over een soort dik drassig mos met mooie kleine bloempjes en zagen we verschillende vogels. Het was een mooie wandeling. Rond vijf uur waren we terug en hadden we met Collin en Marion afgesproken voor een borrel. Het werd een gezellige avond.

17 juni 2015
CASCO COVE IN MASSACRE BAY BIJ ATTU EILAND (NEAR EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (52 49.076 n 173 10.169 e).
Na een paar uurtjes te hebben geslapen werden we weer wakker. Vanuit de kuip zagen we de hoge bergen die we nu alleen maar deels konden zien omdat ze halverwege in de wolken/mist verdwenen. Maar toch het onderste gedeelte groen en ruig met op de kant de coastgard basis.

Bij ons in de baai liggen zowel Avant Garde als Shag 2 voor anker. Nadat we wat hadden opgeruimd, schoongemaakt, gedoucht kwam Marc langs om ons uit te nodigen voor een kop thee. Ons Giebeltje ligt nog steeds opgeruimd binnen en dus gingen we met Marc mee. Het was een gezellig weerzien en natuurlijk werd er druk over de oversteek gepraat. Voor Katell was het haar eerste oversteek en gelukkig heeft ze er van genoten maar ze heeft zich ook erg verveeld. 

GESCHIEDENIS ATTU
Toen de russen op Attu kwamen leefden er ca. 175 Aleuts. Maar door archeologisch onderzoek is gebleken dat er vroeger wel tweeduizend tot vijfduizend inwoners zijn geweest. De russen verbleven hier jaren en jaagden vooral op zeeotters. Toen werd Alaska verkocht aan de Amerikanen.

Op zeven juni 1942 zes maanden nadat de USA deelnam aan de tweede wereld oorlog landden de Japanners op Attu eiland. De vijfenveertig Aleuts die nog op het eiland leefden werden gevangen genomen en naar Japan gebracht. Achttien maanden lang bezetten de Japanners de eilanden Attu en Kiska. Daarna werden ze door de Amerikanen gedwongen zich terug te trekken. Lange tijd na de oorlog was er hier een coastgard basis LORAN dat door ca. twintig mensen werd bemand. Vandaag de dag staat de basis er nog wel maar is geheel verlaten.

16 juni 2015
CASCO COVE BIJ ATTU EILAND (NEAR EILANDEN GROEP) VAN DE ALEOETEN (52 49.076 n 173 10.169 e).
De laatste loodjes wegen het zwaarst is echt van toepassing op deze trip! Rond zes uur in de ochtend konden we Attu eiland al zien met zijn hoge bergen bedekt met sneeuw. Het leek voor ons wel een beetje aan Spitsbergen denken maar dan net iets anders. Al was het bewolkt we hadden wel goed zicht want het eiland was nog vijftig mijl weg. Langzaam kruisend kwamen we dichterbij en werden de bergen hoger en indrukwekkender. Ik had gehoopt in de namiddag aan te komen bij onze anker plek maar niets was minder waar. Met stroom (ca. één a twee knopen) en wind tegen maakten we niet echt veel vooruitgang en toen de wind ook nog eens toenam tot ca. twintig a vijfentwintig knopen en er golven ontstonden was dit voor mij erg frustrerend

Even overwogen we om naar een andere anker plek op zoek te gaan maar toen we de nieuwe Grib file binnen haalden zagen we dat we nog meerdere dagen wind uit het oosten/noordoosten hielden en dat deze alleen maar meer toenam. Niets aan te doen we zullen nog een nacht door moeten hakken tot Casco cove waar we om één uur 's nachts (Japanse tijd) lokale tijd acht uur 's ochtends bij het krieken van de dag aankwamen.

Shag (Marc en Katell) en Avantgarde (Collin, Marion en twee vrienden) lagen al in de baai lekker te slapen. Inmiddels hadden we 1428 mijl in 11 dagen afgelegd en zijn nu bij ons eerste eiland in Alaska! De eiland nog westelijker zijn Russisch gebied. Eenmaal het anker erin gingen wij ook nog een paar uurtjes te bed.

15 juni 2015
Gisteravond en vanochtend kregen we onze aangevraagde grib files en e-mails niet binnen via de SSB. Dus draaiden we ouderwets de weerfaxen. Kodiak zendt om 21.53 UTC een weerfax en om 22.17 UTC nog drie prognoses. Deze haalden we binnen zodat we het weerberichten goed konden bekijken. In de ochtend konden we nog vol tuig aan de wind koers varen en was een bewolkt met goed zicht zodat we buiten in de kuip samen koffie dronken. Tijdens de lunch begon het te betrekken en draaide de wind naar het oosten zodat we de rest van de dag en de nacht moesten kruisen. Eerst met vol tuig maar rond twee uur 's nachts trok de wind aan tot ca. zeventien a twintig knopen en zetten we twee reven in het grootzeil.

DE ALEOETENDE ALEOETEN:
De Aleoeten zijn een eilandengroep in het noorden van de Grote Oceaan, gelegen tussen de Verenigde Staten van Amerika en Rusland. Het zijn een ketting van kleine eilanden die samen een eilanden boog vormen. Van het schiereiland Alaska tot het schiereiland Kamtsjatka strekt deze eilanden boog zich zo'n 1900 km uit. Alleen het meest westelijke deel van de eilandengroep (de Komandorski-eilanden) hoort nog bij Rusland. De rest van de eilanden groep behoort tot Alaska en zijn verdeeld is vier groepen. Vanuit het westen gezien zijn het de; Near eilanden , de Andreanof eilanden, de Four Mountains eilanden en de Fox eilanden groep.

GEOGRAFIE:
Vlak bij het vasteland van Alaska gaat de as van de archipel in zuidwestelijke richting, maar bij de 129ste meridiaan verandert de richting naar het noordwesten. Deze verandering in richting correspondeert met een hoek in de lijn van vulkanische kloven, die de oorzaak zijn van het ontstaan van de eilanden. De Aleoeten vormen de noordelijke boog van de Pacifische ring van Vuur, een gebied van frequente bodem activiteit, wat zich uit in vulkanen en aardbevingen.
Het grootste deel van de eilanden draagt duidelijke sporen die duiden op een vulkanische oorsprong. De meeste eilanden zijn echter niet volledig vulkanisch, maar bevatten sedimentaire gesteentes, barnsteen en steenkool. De kusten zijn rotsachtig, en de benadering erg gevaarlijk. Het land rijst onmiddellijk op van de kust naar steile, hoge bergen.

NAAM:
De naam komt waarschijnlijk uit het Tsjoektsjisch en betekent letterlijk "eiland".

BEVOLKING:
De bevolking nu noemt zichzelf "Ungangan". De taal die men spreekt is nauw verwant aan de Eskimo-talen. Meer dan de helft, leeft in de grootste nederzetting op Unalaska.


14 juni 2015
Na een relaxte nacht zeilen werd het weer licht en moesten we het grootzeil en fok weer omzetten. Op zich best een gedoe met al die lijnen. Ook vandaag werd het in de loop van de ochtend weer wat helderder en zaten we weer samen buiten in de kuip koffie/chocomel te drinken al genietend van de vogels om ons heen. Om tien uur hadden we 1121 mijl afgelegd en moeten we nog 242 mijl tot Attu (westers eiland van de Aleoeten behorende tot Alaska). In de loop van de middag betrok het en ging het regenen. De wind draaide naar het westen en nam af tot ca. acht knopen wind zodat we de boom eruit haalden en we halve wind vol tuig verder zeilden. De barometer steeg de hele dag en we komen weer onder invloed van een hoge luchtdrukgebied.

Toen het donker werd draaide de wind naar het noordwesten en nam toe tot ca. vijftien knopen zodat we met twee reven in het grootzeil en de fok aan de wind de nacht in zeilden. Echt lang donker is het niet meer. Rond zeven uur (Japanse tijd) wordt het donker en rond half één begint het alweer een beetje licht te worden. Om drie uur in de ochtend nam de wind weer af en haalden we de twee reven er weer uit. Vol tuig zeilden we met ca. tien kopen wind, aan de wind de volgende ochtend in.

13 juni 2015
Al ruime wind zeilden we een bewolkte, regenachtige en mistige ochtend in. Heel langzaam steeg de barometer en nam de wind langzaam af tot ca tien knopen wind. In de loop van de ochtend bleef het bewolkt maar werd het wel helderder zodat we samen koffie in de kuip dronken genietend van de Laysan Albatrossen die over het water scheerden als wel petrels en shearwater's die daar weer boven vlogen.

Rond het middaguur zetten we de boom en het grootzeil met twee reven om, om koers te kunnen blijven zeilen. Nog steeds ruime wind met kleine golven van achteren. Heerlijk relax zeilden we zo ook verder de nacht in. Om zeven uur 's avonds hadden we weer even contact met andere zeilers over de SSB. Al was het bewolkt het was niet zo donker als de andere nachten wel geweest is en we hadden nu als er geen mistbanken waren wel wat zicht rondom. De temperatuur bleef buiten ongeveer vijf graden.

12 juni 2015
Het werd een grauwe dag met regen en mist zodat we in onze wachten zo eens op de trap onder de buiskap naar buiten keken maar verder binnen bleven lezen of slapen lekker warm bij de olielamp. Om zeven uur nam de wind nog iets af tot tien a veertien knopen en draaide iets zodat we vol tuig halve wind konden zeilen. Dit zou de hele dag ook zo blijven.

Vandaag om tien uur en na zeven dagen hebben we 870 mijl afgelegd en nog 478 te gaan. Om die tijd stond ook de barometer stand op 995 Mbar en op de grib file hadden we gezien dat dit de stand van de kern van de depressie was. Niets was minder waar de hele dag bleef de barometer dalen tot om één uur in de nacht waar hij zijn laagste punt behaalde met 992 mbar. Vandaar dat we vandaag de hele dag nog lekker halve wind hadden kunnen zeilen. Weinig wind en geen zon betekend wel dat de accu's niet goed bij worden opgeladen zodat we drie uur de generator buiten draaide. De vuile lucht via de uitlaat naar buiten en de warme schone lucht naar binnen zodat het nog warmer werd.

Om zeven uur spraken we weer even met Paul (Monkey Fist) en hoorden we ook de andere van de tweede vertrekkers groep over de SSB. Om die tijd werd het ook langzaam donker en hadden we weer geen maan of sterren. Wel draaide de wind nog meer door zodat we ruime wind verder konden zeilen. We gijpten om het grootzeil naar de andere kant te krijgen en zetten er twee reven in vervolgens boomde we de fok aan de andere kant uit. Eerst zeilen we nog met ca. tien knopen uit het zuidwesten maar in de loop van de nacht trok deze aan tot ca vijftien knopen en schoten we weer lekker op. We zijn aan de andere kant van de depressie aangekomen.

EEN Z'N POPULAIR VERHAAL DAT BIJ HET KAMPVUUR VERTELD WERD:
DE RAAF EN HET ONTSTAAN VAN LAND.
Het eerste wezen op aarde was de raaf. Hij trouwde met een prachtige, witte zwaan en ze brachten een heerlijke zomer in het hoge noorden door. Toen de herfst aanbrak, vloog de zwaan echter zuidwaarts. De raaf paste op haar koninkrijk, maar werd verteerd door verdriet. Hij besloot haar te volgen, maar het tempo was voor de eenvoudige raaf niet te volgen. Aan het eind van zijn krachten stortte de raaf neer op een rots in de oceaan, want land was er nog niet. Nat en mistroostig zat hij daar te wachten op betere tijden.

 Hij was de wanhoop nabij, toen er een walvisjong aanspoelde. De raaf trok hem liefdevol op de kant en speelde wat met hem. Na enige tijd dook moeder walvis op die boos haar kind opeiste. De raaf weigerde en wilde alles toegeven als de moeder hem stenen van de bodem van de oceaan zou brengen. En zo gebeurde. De moeder duwde stenen en modder omhoog. De jonge walvis keerde naar haar moeder terug, en de raaf begon ijverig zeewier op de rotsen te draperen. De raaf ving zaadjes uit de lucht en zo kregen mossen, berken en wilgen de kans om te groeien op zijn pas gemaakte land.

Later kwamen mensen en dieren naar zijn land om het te bewonen, maar diep in zijn hart wist de raaf dat dit alles zijn werk was. Tot op de dag van vandaag voelt hij zich de koning van Alaska en de zwanen keren ieder jaar terug om dit te bevestigen en hem de eer te bewijzen.

11 juni 2015
Rond twee uur kwam ik uit bed in de veronderstelling dat de wind minder was geworden. Niets was minder waar. We zeilden nog steeds met dertig a vijfendertig knopen aan de wind. Wel was Paul iets hoger gaan varen zodat we minder snelheid hadden en niet zo van de golven af klapten. Ik denk dat ik inmiddels aan het geluid van de wind en de beweging van het schip gewent was geraakt. Toen ik buiten keek was het bewolkt, grauw met golven van ca vijf meter met hier en daar witte koppen erop. Paul ging slapen en ik hield wacht. Toen Paul weer wakker (rond acht uur) werd besloten we het grootzeil weg te halen en alleen op werkfok liepen we nog steeds vijf a zes knopen. Maar nu zeilden we wel een stuk relaxter. De barometer daalde bijna 1 millibar per uur dat op zich zegt waarschijnlijk al genoeg!

pijl is waar we zijn...

op zee...

  Laysan albatros...

land in zicht...

De hele dag door zeilden we alleen op werkfok aan de wind, soms leken we een onderzeeër en soms werden we door een golf opzij gezet maar niets om bang voor te worden. Vaak stonden we in onze wachtjes in de deuropening achter de buiskap naar dit natuur geweld te kijken. Zoals later zou blijken hadden we een maximaal windsterkte van vijfenvijftig knopen gehad.

Rond zeven uur spraken we met Paul (Money First) over de SSB de andere boten zijn ook allemaal vertrokken nadat deze depressie hun had gepasseerd. Na het netje werd het tijd om weer een puntje grootzeil bij te zetten want de wind kwam niet meer boven de dertig knopen. Even later werd ook de werkfok verwisseld voor de rolfok en om tien uur zeilden we met fok en een grootzeil met twee reven. Nog steeds met een aan de windse koers zeilden we verder de nacht door, de depressie heeft ons ingehaald. Eerst was het donker zonder maan en sterren maar om één uur werd het weer licht maar bleef het mistig. Zo zeilden we de volgende dag in.

NATIVES NU:
De blanken hadden een verwoestend effect op deze culturen. De massamoorden door de russen op de Aleoeten die de aantallen van 20.000 tot 2.000 wisten terug te brengen. Meegebrachte ziektes, sterke drank, de vernieling van voedselbronnen en luxe artikelen ontwrichten deze samenlevingen. Ook missionarissen probeerden hun een nieuwe cultuur op te dringen. De zuidelijke indianen wisten zich beter staande te houden, zij profiteerden het meest van het vernieuwde onderwijssysteem voor de natives. Ze krijgen steeds meer land terug wat hun door de blanken was afgenomen. Helaas leven nog veel mensen tussen twee culturen en voelen ze zich nog niet helemaal thuis in onze geldmaatschappij. Hun levensstandaard is nog steeds erg laag vergeleken met andere bevolkingsgroepen. Zo komen zelfmoord en drankmisbruik nog vaak voor. Gelukkig neemt de trots op hun native afkomst toe waardoor er kans bestaat dat er in de toekomst een beter evenwicht zal worden gevonden tussen de twee culturen.


10 juni 2015
Om zeven uur nam de wind toe tot ca vijftien knopen wind en zetten we twee reven in het grootzeil. In de ochtend zeilden we nog onder invloed van een hogeluchtdrukgebied halve wind en hadden een mooie zonnige ochtend. Samen zaten we in de kuip koffie te drinken toen we naast ons ineens lawaai hoorden. Wee zagen een spuiter omhoog komen en daarna een enorme rug van een walvis naast ons. WAUW! Hij bleef even naast ons zwemmen daarna iets achter ons en even later was hij verdwenen. Onze eerste walvis op weg naar Alaska!

In de loop van de middag ging het weer betrekken en op de weerkaarten hadden we al gezien dat we een depressie over ons heen gaan krijgen. Om drie uur nam de wind nog iets toe tot ca twintig a vijfentwintig knopen en verwisselden we de rolfok voor de werkfok en gingen we aan de wind zeilen. Om zeven uur nam de wind nog meer toe tot ca. dertig a vijfendertig knopen en zetten we het derde rif in het grootzeil. De golven bouwde zich langzaam op en op sommige kwamen al kleine witte koppen.

We zeilden nog steeds aan de wind om niet te hard te gaan en niet van de golven af te klappen. Ik had eerste wacht maar omdat het zo donker was vond ik het toch een beetje eng. Paul nam mijn wacht over met de afspraak dat als het licht werd ik het weer over zou nemen. Om kwart over één (Japanse tijd) werd het licht maar wilde Paul toch liever het roer zelf in handen houden (spreekwoordelijk). Eerlijk gezegd vond ik dit niet al te erg en kroop weer terug in bed met de afspraak dat als hij moe werd ik het gelijk over zou nemen. Zo zeilden we verder de nacht door.

NATIVES DEEL 2:
DE ATHABASCAN:
Deze indianen leefden in kleine groepen in het binnenland en hadden hun kampement vaak in de buurt van rivieren. Het waren nomaden die leefden van de jacht maar ze hadden ook vis op hun menukaart staan. Omdat ze jagers waren, liepen en reisden ze veel. Soms reisde ze dagen door het ruige binnenland zonder voedsel en schuilplaats in een temp van -50 C. Doorzettingsvermogen en psychische kracht waren hun grootste kracht. Berketakken werden gebruikt voor het maken van kano's, sledes en sneeuwschoenen. De indianen in het zuiden hadden het stukken gemakkelijker. Het klimaat was milder en daarom was het voedsel ook makelijker te vergaren. Er bleef daarom ook veel meer tijd over voor andere bezigheden zoals handel, reizen en sociale activiteiten. Het werden uitstekende zaken mensen en handelslieden. De handel was zeer belangrijk en er werden daarom ook grote afstanden afgelegd, soms wel 1600 km. Het betaalmiddel was de deken van Cedar schors, honde-en geitenhaar.


Later, toen de blanken kwamen, werden de dekens gemaakt van wol. Ze maakten kleurrijke totempalen, vaak in het zwart en rood. Volgens deze indianen had alles een ziel, van rots tot meer en van vis tot mens. Gedode dieren werden met respect behandeld, dode beren werden met een welkomstspeech ontvangen en zaten soms twee dagen in een erezetel. De beenderen van vissen werden ook teruggelegd op de plaats van de vangst.

DE ALEOETEN:
De Aleoeten leefden op de winderige eilanden op het uiterste zuidwestpunt van Alaska, The Aleutian Islands. Ze woonden in kleine huisjes gemaakt van zeehondenhuiden, dit ondersteund door een frame en in het midden een vuur om op te koken. Ze leefden van de visvangst en de zee was dan ook hun belangrijkste leverancier van voedsel, sterker nog, meer dan een kilometer landinwaarts reizen was een uitzondering. In de zomer droegen ze binnen en buiten weinig kleding maar als het kouder werd waren warme, kniehoge laarzen en dikke parka's tot over de knieen zeer belangrijk. Deze kleding maakten ze van zeehondenhuiden, en er werd zelfs regenkleding gemaakt van de darmen van deze dieren en regendichte overtrekken voor over de boten. Dit werd vooral gedaan in de wintermaanden bij het licht van een olielampje.


Ze stonden ook bekend om hun mandenvlechten, deze werden gemaakt van kleine twijgjes en grassen of de baleinen van de walvis. Het vlechten gebeurde zo precies dat ze zelfs waterdicht konden worden gemaakt. Ze hadden een grootte kennis op gebied van medicijnen, acupunctuur en mummificeren. De Aleoeten hadden drie sociale rangen: slaven, gewone mensen en de gerespecteerde walvisvaarders. Als men stierf werden de slaven soms mee begraven. Met de komst van de russen, ze werden vreselijk onderdrukt, stierven er vele door moord, ondervoeding en uitputting. Toen russen weg waren, lieten de Amerikanen ze met rust. Dit niet vanwege respect, maar volgens hun was daar toch niets te halen in het verre westen. In de WO II werd het gebied veroverd door de Japanners, en verhuisden ze naar het zuiden waar vele stierven aan ondervoeding en kou. De eilanden worden nog steeds bewoond door hun afstammelingen.

9 juni 2015
In eerste instantie was het nog mistig maar toen de zon eenmaal opkwam branden deze door de mist heen en kregen we een prachtige zonnige ochtend. Met ca acht a tien knopen wind zeilden we rustig ruime wind verder. Terwijl ik wacht had zat ik buiten te genieten van de omgeving en zag ik verschillende soorten zeevogels (albatros, petrols, crest aucklet) over het water vliegen of op het water zitten. Rond tien uur draaide de wind naar het zuidwesten en zeilden we vol tuig halve wind verder. De mist kwam weer op maar rond de boot hadden we nog wat zicht en zon zodat we samen in de kuip onze lunch aten.

Op de AIS radar zagen we twee tankers voorbij varen maar door de mist zagen we ze niet. We riepen ze op om te vragen of ze ons zagen op hun radar en dat was wel het geval, ze konden ons goed zien. Om zeven spraken we met Paul (Monkey first) en Mark (Sari Timur) zij gaan morgen met nog drie andere boten (Let's Go, Rhapsody en een Franse boot) vertrekken uit Kushiro. Vol tuig halve wind zeilden we de nacht in op naar de vijfde dag. Het was een mistige en donkere nacht met een rustige zee maar om kwart voor twee werd het alweer een beetje licht.

NATIVES DEEL 1:
ALGEMEEN:
wanneer we denken aan een Alaska Native is de kans groot dat we aannemen dat alle natives tot hetzelfde ras behoren. Niets is minder waar, de bevolking is even divers als het landschap en vele verschillende talen worden gesproken. Drie grote groepen zijn te onderscheiden namelijk de Eskimo's van het noorden en het zuiden, de Aleoeten die op de gelijknamige eilandengroep leven en aan de Golf van Alaska en de Indianen van het centrale deel en de zuidoostkust van Alaska. Alle volkeren leefden van de jacht en wat ze hier en daar bij elkaar konden sprokkelen. Meestal leefden ze in permanenten woningen en verhuisden slechts voor de zomer naar tijdelijke woonplaatsen om seizoensgebonden beesten te vangen zoals de zalm en de kariboe. Religie was belangrijk voor deze cultuur. Ze geloofde in een leven na de dood en dat alle dieren een ziel hebben. Bij het kampvuur waren de verhalen over oorlog, handel en de oorsprong van het leven populair.

DE ESKIMO:
De Eskimo's leefden vooral aan de kust waar ze jaagden op zeehonden, walrussen en walvissen. Maar er waren ook Eskimo's die in het binnenland leefden en vooral jaagden op kariboe's, vogels en kleine zoogdieren. Hun huizen waren gedeeltelijk onder de grond gemaakt van drijfhout, geweien en walvisbeenderen. In de zomer werden er tenten gebruikt, deze waren makkelijker te vervoeren als ze naar de visgronden gingen om te jagen. Ook hier was de beste jager de grootste man. Veel vangsten werden opgeslagen voor de lange koude winter en onderling verdeeld met de overige bewoners van het dorp.


Voor brandstof gebruikten ze walvisolie en hout dat gevonden werd aan de kust. Vrouwen waren vooral goede mandenmakers en naaisters. Alles van de dieren werden gebruikt om kledij te maken, terwijl hout, beenderen, ivoor van walvissen en fossiele mammoetbeenderen prachtige snijwerken opleverden. Ze hadden een groot gemeenschapsgevoel en hadden dan ook niet echt een leider. Iedereen was verantwoordelijk voor de gemeenschap en het overleven daarvan. De grens tussen persoonlijk en gemeenschappelijk was vaag en zoiets als diefstal bestond ook niet. Alles behoorde tot iedereen en werd eerlijk gedeeld. Elke beslissing, omstandigheid werd besloten vanuit de gedachte wat het beste is voor de gemeenschap, zo werden ook huwelijken besloten

8 juni 2015
Om twee uur werd het weer licht. Toen ik naar buiten keek zag ik een meeuw op de motor van de dinghy. Ik wilde hem wegjagen maar ik moest tot achter het stuurwiel kruipen en pas toen vloog hij weg. Toen Paul mijn wacht overnam zag hij de meeuw weer op de motor zitten. Ik vertelde Paul dat deze niet makkelijk weg te jagen was. Maar Paul gooide een schoot naar hem toe en weg was de meeuw en ook niet meer terug gezien. Later zag Paul ook een Crested Aucklet (klein zwart vogeltje met een hanenkam en omdat het nu broedseizoen is heeft hij een hele rode snavel) die in de kuip lande en wilde rusten.

Crest aucklet....

De wind werd minder en nam af tot ca. vier knopen zodat we van elf uur 's ochtends tot zes uur 's avonds moesten motoren. Dit omdat er te weinig wind was en te veel golven waardoor de zeilen begonnen te klapperen. De barometer stand was opgelopen tot 1021 en we hebben nu een hoog luchtdruk gebied boven ons. We zagen één tanker die richting het westen ging en verschillende zeevogels. Om zeven uur sprak Paul over de SSB en met Paul (Monkey First). Zij liggen nog in Kushiro maar willen binnenkort vertrekken.

Rond half acht kwam de wind terug vanuit het westen en met de fok uitgeboomd en en twee reven in het grootzeil zeilden we ruime wind de nacht door. Eerst was het nog helder maar al snel werd het mistig en nam de buiten temperatuur af naar 1 graad. We houden ons keurig aan de drie uur op drie uur af wacht en als we niet slapen lezen we een boek en kijken af en toe buiten.

ALASKA GESCHIEDENIS DEEL 2:
Alaska werd op 9 april 1867 door de Verenigde Staten van Rusland gekocht, op initiatief van Minister van Buitenlandse Zaken William Seward. De VS betaalden slechts 7.200.072 dollar voor het gebied, omdat Rusland dacht dat het land weinig waard was. De aankoop van Alaska was niet erg populair in de VS en werd wel Seward's Folly genoemd.

De formele soevereiniteitsoverdracht vond op 18 oktober 1867 plaats, een datum die sindsdien gevierd wordt als Alaska Day. In 1912 werd het gebied formeel een territorium van de VS en 47 jaar nadien, op 3 januari 1959, werd het als 49e staat tot de Unie toegelaten.

In de tijd sinds de aankoop is gebleken hoe weinig er werkelijk voor het gebied is betaald. Goud, steenkool, aardolie en andere natuurlijke hulpbronnen die nu in Alaska worden ontgonnen hebben de staat welvarend gemaakt. Bovendien was de ligging van het gebied uiterst strategisch zowel met betrekking tot de Pacifische Oorlog als de Koude Oorlog. Als de aankoop van Alaska niet had plaatsgevonden had de Sovjet-Unie een bruggenhoofd in Noord-Amerika gehad.

Tweede Wereldoorlog tot heden
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden enkele eilanden in de Aleoeten door Japanse troepen ingenomen als afleidingsmanoeuvre van de aanstaande Slag om Midway. Attu, Agattu en Kiska werden hiermee het enige deel van de huidige Verenigde Staten dat tijdens de oorlog door vijandige troepen werd bezet.

Op Goede Vrijdag in 1964 werd Alaska getroffen door de Goede Vrijdag-aardbeving, een van de krachtigste aardbevingen die ooit zijn geregistreerd. De beving, die een kracht van 9,2 had op de Schaal van Richter, kostte 131 mensen hun leven, merendeels door de tsunami die de beving had veroorzaakt.


7 juni 2015
Rond twee uur werd het langzaamaan licht en nam de wind toe tot ca twintig knopen. De rolfok werd ingerold en de werkfok werd gehesen. In het grootzeil zaten al twee reven. Even later nam de wind nog meer toe tot vijfentwintig a dertig knopen zodat we het grootzeil weg haalden en alleen op werkfok en rolfok verder zeilden. De golven bouwde zich nog iets op maar er kwamen nauwelijks witte koppen op. Al snel nam de wind weer af tot vijfentwintig knopen en zetten we het derde rif in het grootzeil en haalden de rolfok weer weg. Zo zeilden we halve wind de hele dag verder door. Het was een bewolkte dag en met een frisse noordenwind bleef het buiten ca zes graden.
Gedurende de hele dag zagen we twee tankers die ons passeerden. Ook hier is een vaarroute. Rond half zeven 's avonds nam de wind af tot ca tien knopen nog steeds uit het noord-westen. We haalden de de reven eruit en de werkfok werd verruild door de rolfok. Zo zeilden we halve wind vol tuig de nacht door. Het was een heldere nacht met sterren en later kwam hier ook de maan bij. De golven werden al snel weer minder en het werd een rustige nacht.

GESCHIEDENIS DEEL 1:
Het gebied dat nu de staat Alaska vormt werd circa 12.000 jaar geleden voor het eerst gekoloniseerd door Eskimo-volkeren: de Yupik en Inuit en door diverse indianen stammen. Zij bereikten Alaska via de Beringlandbrug, de toen drooggevallen of dichtgevroren Bering straat. De meesten trokken uiteindelijk verder Noord- en Zuid-Amerika in.

Eskimo is de verzamelnaam voor inheemse bevolkingsgroepen die het noorden van Canada en Alaska bewonen. De Eskimo's worden (in de politiek en vaak ook in de wetenschap) niet tot de indianen gerekend. In de Verenigde Staten worden Eskimo's ook wel Native Alaskans genoemd (zie later).

Indianen zijn de oorspronkelijke bewoners van Amerika. Columbus, die in 1492 dacht in Indie beland te zijn (het was zijn bedoeling om in westelijke richting de Atlantische Oceaan over te reizen en zo in Indie te komen), noemde de bewoners Indios - Indianen.

De eerste Europeanen die het gebied verkenden kwamen uit Rusland. Op 20 augustus 1741 bereikte de Deens-Russische ontdekkingsreiziger Vitus Bering tijdens één van zijn expedities de Golf van Alaska en zag Mount Elias. Hij landde op Kayak eiland en voer langs het Kenai schiereiland en Kodiak eiland. Gedeeltelijk de Aleoeten volgend, voer het schip terug naar het Kamtsjatka schiereiland, in Rusland, en landde uiteindelijk op Bering eiland. Daar overleed Bering tijdens de overwintering aan scheurbuik. De zee tussen Rusland en het pas ontdekte Alaska werd door de Russen de Bering straat genoemd. De Russen vestigden een aantal nederzettingen in wat bekend werd als Russisch-Amerika (of Russisch-Alaska).


6 juni 2015
Om twee uur werd het langzaam licht en rond half vier kwam de zon op. De wind kwam inmiddels uit het noorden en was een stuk frisser. Over het water scheerden de albatrossen en vlogen stormvogels. Rond zeven uur nam de wind toe tot vijftien knopen en zetten we twee reven in het grootzeil en veranderden we iets van koers zodat we in plaats van aan de wind halve wind gingen zeilen. We hebben de Japanse wateren inmiddels verlaten en zeilen nu langs de Russische (water)grens.

Na een zonnige ochtend te hebben gehad werd het in de middag bewolkt. De hele dag hadden we een rustige zee maar aan het einde van de dag bouwde de golven zich langzaam iets op. Om zes uur riep ik Katell op maar kreeg ik geen antwoord en rond zeven uur riep Paul Shag en Avant garde op maar ook hij kreeg geen antwoord. Rond acht uur werd het donker en daalde de temperatuur buiten naar ca drie graden. Binnen met de olielamp aan bleef het ca twaalf graden. Het werd een donkere nacht en buiten was niets te zien zodat we in onze wacht binnen bleven en om de tien minuten uit het luik onder de buiskap naar buiten keken.

ALASKA
De staat Alaska beslaat 1.717.854 km², waarvan 1.481.347 km² land en 204.425 km² water. Alaska is de grootste staat van de VS. Het is de dunst bevolkte staat van Amerika. Bijna 16% van de bevolking is van Indiaanse of Eskimo afkomst, het hoogste percentage van alle staten. Ongeveer de helft van de inwoners van de staat woont in de buurt van of in de stad Anchorage maar de hoofdstad van Alaska is Juneau.

Alaska grenst alleen (in het oosten) aan Canada. Het zuiden van de staat ligt aan de Stille Oceaan, het westen aan de Bering zee en het noorden aan de Noordelijke IJszee. Alaska telt ook veel eilanden, zoals de Aleoeten, Kodiak Island, Saint Lawrence Island en de eilanden van de Alexanderarchipel. De zuidelijke smalle land strook die zich naar het zuiden toe uitstrekt wordt de Alaska Panhandle (pannensteel van Alaska) genoemd.


5 juni 2015
OP NAAR ALASKA!
Om zes uur was ik joggen en ging Paul het weerbericht bekijken. Toen ik terug kwam bekeken we het weer samen en besloten om toch vandaag te vertrekken. Paul ging naar Marc en Katell om nog een keer te overleggen en samen besloten we te gaan. Avant Garde was al druk bezig met de voorbereidingen om ook te gaan.

Om negen uur gingen we naar de immigratie om uit te klaren daarna werd het laatste Japanse geld uitgegeven om vervolgens de trossen los te gooien. Het was een prachtige zonnige dag en eenmaal op zee kregen we ca dertien knopen wind uit het oosten. Dit betekende dat we langs een mooie ruige kust zeilden met daarachter een groen heuvelachtig landschap met kleine dorpjes.

Om zes uur sprak ik met Katell (vrouwen netje) over de marifoon, nu kon dat nog omdat we dicht bij elkaar varen. Om zeven uur riep Paul, Colin (Avant Garde) en Marc (Shag) op over de SSB (8164) (mannen net). Collin was er niet maar Marc (Shag) wel, die hadden we net over de marifoon gesproken zodat het een kort netje werd.

Rond half acht trok de wind aan tot ca vijfentwintig a dertig knopen en zetten we twee reven en de werkfok op. Rond half tien zakte de wind weer in en gingen de reven er uit en werd de rol fok weer bijgezet. Zo zeilden we aan de wind de nacht door. Het was een bewolkte nacht met achter de wolken een volle maan.

NAAM ALASKA
De naam "Alaska" werd al in de Russische periode gebruikt. De naam werd eerst alleen gebruikt voor het Alaska-schiereiland, wat was afgeleid van het Aleoetische "Alaxsxaq", wat "vasteland" betekend.