actuele positie Giebateau

Get the code

vrijdag 14 augustus 2015

068 Bestemming Alaska (2)

 
route Alaska (2)

 
 

 

02 oktober 2015
MOORING IN BOAT HARBOUR BIJ VASTE LAND, ALASKA PANHANDLE (54 47.327 n 130 54.404 w)
Om zes uur werd het licht en ging ons anker op. Met vol tuig en met de stroom mee zeilden we het eerste stuk van Tongass Narrow verder door. Even later kregen we last van draaiwinden of geen wind zodat we even motor/zeilden. Eenmaal in Revillagigado channel kregen we de beloofde wind en zeilden we eerst halve wind en later ruime wind verder zuidwaarts. Het was een mooie zonnige dag en aan de ene kant zagen we de groene eilanden Gravina, Anette, Crab en Duke en aan de andere kant eerst Revillagigedo eiland en daarna het vaste land. Voor ons zagen we het Canadese eiland Dundas.

We moesten weer opletten voor hout/boomstammen in het water en zagen meerdere malen spuiters van walvissen. We hebben toestemming gekregen om in Fosty bay te stoppen voor de nacht. Maar we gingen zo lekker dat we tien mijl verder zijn gezeild naar Boat Harbor. Daar aangekomen zagen we een mooring die we oppikte en uit probeerde of die sterk genoeg was. Na er met volle motor achteruit aan te hebben getrokken geloofden we dat het wel. het geval is. Dit is onze laatste stop in Alaska want morgen hoeven we maar vijf mijl te zeilen en dan zijn we in Canada/ Britisch Colombia. Maar als het goed is komen we volgend jaar weer terug in Alaska!

01 oktober 2015
KETCHIKAN BIJ REVILLAGIGEDO EILAND, ALASKA PANHANDLE (55 20.800 n 131 40.570 w)
De laatste dagen hadden we extreme getijden zowel met hoog als laag water. Toen we vanochtend om zes uur Thorne bay verlieten en vol tuig ruime wind door de Clarence straat zeilden moesten we goed opletten en uitwijken voor grote boomstammen in het water. Het is duidelijk te merken dat er weer een extreem hoog water was geweest want er dreven weer veel losgekomen boomstammen in het water. Dit wordt geen zeilen in de nacht!

Rond het middag uur verlieten we de Clarence straat en zeilden de Tonggass narrows in tussen Gravin eiland en Revillagigedo eiland naar Ketchikan. Met de noorden wind is het een stukje frisser (ca. zeven graden) maar is het wel helder, droog en zonnig. We zagen alleen wat vogels maar geen walvissen meer.

Om half vier ging ons anker er bij de Marina van Ketchikan in en gingen we naar de kant. Bij True Value (winkel) belden we naar Custom Border Protection om te vertellen dat we wilden uitchecken en naar Canada gaan. Zij vroegen het nummer van onze cruising permit en de naam van de kapitein en toen was alles geregeld. We hoefden niet naar Custom of Immigratie.

Bij Safeway kochten we veel boodschappen en daarna vulden we onze dieseltanks bij het pompstation. Helaas hadden ze geen kerosine. Iedereen die we spreken zegt dat Canada een stuk duurder is vandaar de grote inkopen. Rond zes uur waren we terug aan boord en begon het inruimen.

30 september 2015
Om half acht gingen we naar de kant en probeerde Paul nog een keer met Hay mee te rijden met de truck. Helaas liepen ze elkaar net mis. Ik was ondertussen naar Pat gegaan voor de gezelligheid, een kop koffie en om afscheid te nemen. 

Na de koffie ging ik hardlopen en aan het einde kwam ik Paul tegen. Samen liepen we naar de supermarkt waar we boodschappen deden. 

Rond twaalf uur gingen we naar de kant want dan zou de bibliotheek open gaan. Helaas bleef deze dicht maar gelukkig was het droog en zelfs een beetje zonnig zodat we buiten met mijn ouders skypte. 

Op de terugweg bezochten we Sherell en Greg op hun zeilboot Toccata. Zij hadden nog wat informatie over leuke anker plekken en om hun gedag te zeggen. Morgen gaan we weer verder. Na het avond eten was de bibliotheek wel open en kon ik de foto's versturen voor de weblog.
29 september 2015
Om acht uur gingen we bij Pat koffie drinken. Pat is de Grandma van het dorp en vindt het heerlijk als er mensen langs komen. Zo zaten we gezellig te praten en vloog de tijd. Om elf uur reden we met haar door het dorp en liet ze ons zien waar ze eerst gewoond had. Ook dat huis hebben zij en haar man zelf gebouwd. Nu is het onderdeel van Adventure Alaska (www.fishorhunt.com) met nog meer Lodges die te huur zijn. Haar kleinzoon met zijn vrouw hebben de zaken overgenomen. Daarna gingen we terug aan boord waar ik zuurkool maakte en we onderuit gingen. Het regent nu al vier dagen achter elkaar en vanmiddag/vanavond is er een storm voorspeld. Kijken hoe het is in Thorne bay!

28 september 2015
Vandaag mochten we met Hay mee op de LOG TRUCK. Om acht uur werd Paul door Hay met de truck opgehaald. Ondertussen ging ik eerst koffie drinken bij Pat en later ging ik naar Marry waar ik haar wasmachine mocht gebruiken. Terwijl de wasmachine het werk deed ging ik een stuk joggen en kwamen Hay en Paul net met een volle vracht langs rijden. Toen Paul om elf uur uit de truck stapte had hij een big smile op zijn gezicht, het was echt een fantastische ervaring.

Nu mocht ik mee en stapte in de enorme truck. We reden met de lege truck waarvan de achterwielen omhoog geklapt waren over de onverharde weg door de bossen met soms grootte stukken omgehakte bomen en langs de Muskeg. Na iedere halve mijl staat er een paal met nummer en riep hij over de marifoon dit nummer op. Mocht er een volle truck van de andere kant komen dan moeten wij uitwijken. Eenmaal boven op de heuvel aan de kant van Clarence straat waren ze druk bezig met het kappen van hout en lagen er al veel boomstammen klaar om vervoerd te worden. Eerst werden de extra achter wielen eraf getakeld en vast gekoppeld. Daarna werden de bomen er één voor één opgelegd. Het leek net of de machine bezig was lucifer stokjes op te tillen zo simpel leek het allemaal.

stammen erop laden...



op weg naar beneden...

stammen eraf...
 

Ondertussen keek ik hoe ze dit deden en verbaasde mij erover hoe hard het hier waaide want in Thorne bay was het heel kalm met alleen veel regen. Nu zag ik de witte koppen in de Clarance straat. Toen we terug reden voelde ik hoe de lading boomstammen op de truck duwen. Er zit een 500 PK motor in met achttien versnellingen en op alle acht de wielen zitten schijfremmen. Onder het rijden zaten we over het leven als logger te praten. Hay vertelde dat de trucks vroeger nog groter waren en de ladingen nog zwaarder.
 
Nadat we de eerste tien mijl over de kronkelende onverharde weg naar beneden reden kwamen we op de hoofdweg. Nu reden we over een vlakke geasfalteerde weg verder naar Klawock en voelde je de druk van de lading haast niet meer. Eenmaal bij de houtzagerij in Klawock was er een grijper die alle boomstammen in één keer van de truck af haalde WAUW! De achterwielen werd weer op de truck gelegd en wij konden terug naar Thorne Bay. De boomstammen worden door een machine gehaald die de schors er van afhaalt. Daarna worden ze in verschillende maten planken gezaagd en verscheept naar verschillende delen van het land en het buitenland.

Terug in Thorne bay kwam Paul net aanlopen uit de bibliotheek en zag nu mijn smile op mijn gezicht. Wat een fantastische ervaring!

 THANK YOU H FOR THE VERY NICE DAY

27 september 2015
Nadat ik weer mijn rondje had gelopen maakte ik een zalmsalade voor de Potluck van na de kerkdienst. Om elf uur woonden we de dienst bij en daar zagen we enkele bekenden. Na de dienst was er samen met de kerkgangers van de baptist kerk een gezamenlijk eten. Iedereen had wat klaar gemaakt. Nu leerden we nieuwe bewoners kennen en werd het een zeer gezellige middag. Rond drie uur liepen we terug naar de haven waar we aanklopten op de zeilboot van Graig en Sharell. Ze waren thuis zodat we even een kijkje namen in hun eigen gebouwde vijftig voeter. Rond vijf uur waren we terug aan boord en gingen we rustig onderuit. Even genoeg gepraat voor vandaag.

26 september 2015
Nadat ik mijn rondje had hard gelopen kwam ik Hay op de steiger tegen. We spraken af om elkaar om elf te ontmoeten bij het havenkantoor waar Ginger zijn vrouw werkt. Ginger zelf werkt twee dagen in de week voor de watervliegtuig maatschappij die mensen en goederen naar het eiland brengt. Met Hay voeren we in zijn motorboot naar Otter cove in Thorn bay. Hier hebben Ginger en hij hun huis en vijf lodges op vlonders. Onder deze vlonders liggen grote boomstammen om alles drijvend te houden en er liggen grote kabels naar de kant om alles op hun plek te houden. Een prachtige plek in een eigen cove met rondom op de kant bos. Naast de huisjes heeft hij een lodge met bar, biljard en tafels waar ze kunnen zitten. Zie op google "double H Lodge" of email DoubleHlodge@yahoo.com tel:541-571-7331.

Na een mooie rondleiding kregen we veel zalm mee naar huis. Terug in het haven kantoor was Gingers vrouw bijna klaar met haar werk en we nodigden hen uit om bij ons een glaasje zijn te komen drinken. Voor we het wisten was het alweer zes uur en voor hun tijd om naar huis te gaan voor het donker werd.

25 september 2015
Zoals afgesproken waren we om negen uur bij Marry en Ron. Nadat we een kop koffie hadden gedronken kregen we een jeep mee waar we vandaag in rond mochten rijden. Het eerste deel naar Kasaan was geasfalteerd maar nadat we de hoofdweg hadden verlaten werd het onverhard. Een weg die voornamelijk gemaakt is om de om gekapte bomen te vervoeren. We reden weer door een bosrijk gebied waar we veel kale stukken zagen waar de bomen waren weggekapt. De stoppels met wortels in de grond laten ze staan en de takken die ze eraf zagen laten ze liggen. Dit verrot snel genoeg door de vele regen en is dan weer een goede voeding voor de nieuwe bomen die er zelf weer gaan groeien. Verder zagen we weer Muskeg (een stuk drassige vlakte) en kleine meren. Ook vandaag waren ze bezig met het omzagen en verslepen van de boomstammen.

Kasaan is een oud Haida dorpje. Haida's immigreerden van Haida Gwaii (Britisch Colombia) naar hier. In het Tinglit's betekent Haida "mooi dorpje". Het dorpje zelf stelt niet veel voor maar er is een mooie wandeling te maken door het bos en langs het water naar het oude Totempaalpark midden in het bos met het Chief Son-i-Hat wales house gebouwd in 1880 en een oude begraafplaats. De totempalen zo op hun natuurlijke plek waren prachtig. Het Chief house was in restauratie en op de
begraafplaats zagen we het graf van de laatste Chief uit Kasaan

een van de totempalen in het bos...

graf van de laatste chief...

Nadat we Kasaan verlaten hadden reden we terug naar de hoofdweg waar we verschillende grote truck's met boomstammen er achter tegen kwamen. Eenmaal op de hoofdweg reden we naar het begin punt van de Balls lake trail.

Balls lake trail...

Een mooie wandeling over een bospad dat rond het meer loopt. Het was een mooie droge dag met zelfs wat zon zodat we de bomen in het meer weerspiegeld zagen. Hier zagen we ook enkele afdrukken van berenpoten maar zelf zagen we geen beer. Op de weg terug naar Thorne bay stopten we bij de Gravelly creek waar een stroomversnelling is en waar zwarte beren zalm uit de rivier vissen. Ook hier maakten we een mooie korte wandeling. We zijn laat in het seizoen en er zijn nog weinig zalmen in de rivier dus ook hier zagen we geen zwarte beren. Rond vier uur waren we terug aan boord, tijd voor het koken van het avondeten. Om zes uur kwamen Ron en Marrie bij ons eten en werd het weer een zeer gezellige avond.

24 september 2015
Om kwart voor acht waren we bij Marry om samen met haar koffie te gaan drinken bij Pat (was er gisteravond ook). Pat woont even iets verderop in een prachtig huis met uitzicht over de Thorne bay waar nu de Giebateau ligt. Rond negen uur namen we tijdelijk afscheid van Pat en Marry. Omdat we gehoord hadden dat de supermarkt hier in Thorne bay goedkoper is dan de grote supermarkt in Klawock gingen we er even heen. Toen we terug waren bij ons Giebeltje kwam Marry naar ons toe. De hulp die we hadden aangeboden om iemand naar Graig te brengen was niet meer nodig. De dokter kwam hierheen.

langs de grootste grijper van de wereld...


Het was een mooie ochtend zodat we besloten om een lange wandeling te maken. Eerst wandelden we over een bospad naar de top van de heuvel vanwaar we een mooi uitzicht hadden over Thorne bay. Daarna liepen we verder over een houthakkers pad door bos waarvan de bomen nu langzaam herfstkleuren krijgen, langs Muskeg (een stuk drassige vlakte begroeit met Sphagnum mos, laag struikgewas en dwergdennenbomen) en grote kale stukken waar ze de bomen hebben weggehaald.

Rond twee uur waren we terug aan boord en aten een late lunch. Paul ging om drie uur naar de bibliotheek om nog wat te internetten terwijl ik binnen ging schoonmaken. Paul kwam terug met de mededeling dat we vanavond weer bij Laura en de dierenarts waren uitgenodigd om te komen borrelen. Ik maakte snel wat sushi om mee te nemen. Bij de dierenarts waren ook Graig en Sharell van de zeilboot naast hun in de haven. Het werd een gezellige avond.

23 september 2015
THORNE BAY BIJ PRINCE OF WALES ISLAND, ALASKA PANHANDLE (55 40.928 n 132 31.410 w)
In de ochtend deden we wat huishoudelijke klusjes aan boord. Na de lunch gingen we naar de bibliotheek om te internetten. Nu hing er een Nederlandse vlag buiten met de letters OPEN erop. Deze hebben we al meerdere malen gezien, Amerikanen kopen deze vlag om duidelijk te maken dat hun bedrijven open zijn. 


ze zijn open!

In de bibliotheek probeerden we te Skypen met mijn ouders maar de verbinding was niet snel genoeg. Het werk in de bibliotheek in deze kleine gemeenschappen wordt voornamelijk gedaan door vrijwilligers. Vandaag was Marry er waarmee we in gesprek raakten. Marry is de vrouw van de dominee en zij wonen hier nu bijna een jaar. Rond drie uur ging de bibliotheek dicht en werden we uitgenodigd om bij Marry en Ron (haar man) thee te komen drinken. Het werd een gezellige middag. Als we wilden waren we vanavond welkom bij de bijbel club. 

Na het avondeten ging ik terug en bleef Paul aan boord. Nu waren er nog drie andere vrouwen, Marry en Ron. Eerst zongen we verschillende liederen en daarna werd er gebeden voor de zieke en de bewoners die het moeilijk hebben. Rond negen uur was ik terug aan boord. 

22 september 2015
THORNE BAY BIJ PRINCE OF WALES ISLAND, ALASKA PANHANDLE (55 40.928 n 132 31.410 w)
Het regende vanochtend hard zodat we besloten om niet naar de kant te gaan maar verder te zeilen. Om zeven uur zeilden we alleen op fok ruime wind de Vixen inlet uit. Bijna aan het einde zagen we drie o
rka's onze kant op komen en voor we het wisten zeilden we tussen de drie orka's door die zelfs onder onze boot door zwommen. WAUW! Gelukkig waren ze aan het jagen en hadden ze geen aandacht voor ons. Even later zagen we het mannetje geheel uit het water springen. 

Na Vixen inlet koersten we halve wind westwaarts verder door de Ernest sound en de Clarence straat over terug naar Prince of Wales eiland de Thorne Bay in. De beloofde vijfentwintig knopen uit het zuidoosten kregen we alleen even midden in de Clarence straat verder bleef het ca tien knopen zodat we niet al te snel gingen. 

Rond één uur zeilden we de Thorne bay in en zagen we veel kleine huisjes op vlonders (soort woon boten)in het water liggen. Vanaf 1953 was hier in Hollis (iets zuidelijker op Prince of wales eiland) een groot houthakkers kamp van Ketchikan Pulp co. In 1960 werd dit kamp verplaatst naar Thorne bay waar het het grootse houthakkers kamp van de wereld werd. Dit is te zien aan de omgeving waar op veel heuvels kale plekken zijn of waar op grote stukken land weer jonge bomen groeien tussen het  oude bos. Er worden hier vandaag de dag nog steeds veel bomen gekapt die gelijk aan China worden verkocht. Vier keer per jaar komt er een groot schip uit China het hout ophalen. Dit hoorden we in de winkel The Tackle Shack hier in Thorne bay waar we lange tijd met de eigenaar stonden te praatten. Verder hadden we het over de wandelingen die we hier konden maken en dat dit eiland zeer veel zwarte beren heeft waar ze zelfs op mogen jagen. Iedere bewoners van het eiland mag 1 beer per jaar schieten. 
 
Bij het afscheid kregen we drie mooie stukken zalm voor het avond eten. De eigenaar van de winkel heeft naast deze zaak ook kleine appartementen en boten te huur. Zie www.thornebaytackleshack.com of info@thornebaytackleshack.com of tel: (907)8288212.
Om zes uur sloot de winkel en liepen wij terug naar de boot waar we aan de steiger contact kregen met Laura. Laura woont samen met haar man in een zeilboot in Petersburg en zeilt al drie jaar hier in deze wateren van Alaska. Nu werkt ze voor een dierenarts in Petersburg die enkele weken per jaar met zijn boot waar hij een dierenarts praktijk in heeft gebouwd  kleine plaatsen in de Panhandle bezoekt. 

We werden uitgenodigd om de boot te bekijken en zaten even later weer gezellig verder praatten. Rond half acht waren we terug aan boord, tijd voor het avond eten. 

21 september 2015
VIXEN INLET BIJ CLEVELAND PENINSULA, ALASKA PANHANDLE (55 48.134 n 132 02.388 w)
Om half acht kwam er wat wind en zeilden we vol tuig Frosty bay uit en verder ruime wind door de Seward pass zuidwaarts. Eenmaal in de Ernest sound tussen Cleveland peninsula en Etolin eiland draaide de wind en nam toe tot ca tien a vijftien knopen zodat we nu aan de wind verder naar Vixen inlet zeilden. Het was een droge bewolkte dag met laaghangende bewolking die soms tussen de bomen bleef hangen. In Vixen inlet zelf moesten we kruisen tot aan het einde waar ons anker er na 21 mijl inging. We aten een late lunch en daarna gingen we onderuit er is weer een kleine depressie op komst!

20 september 2015
FROSTY BAY BIJ CLEVELAND PENINSULA, ALASKA PANHANDLE (56 03.731 n 131 58.020 w)
Rond zeven uur voeren we met ons Giebeltje de Anan lagoon in waar we veel zeehonden zagen zwemmen en waar we de bald eagles in de bomen zagen. Vanuit de lagoon kun je ook bij het wandelpad komen dat we gisteren gewandeld hebben alleen is het nu een korte wandeling naar de Anan Observatie hut. Ook vandaag kletterde het water met enorm gebrul door de waterval en zagen we weer geen beren. Op de terug weg maakten we een rondje door de lagoon en zagen we veel gehavende zalmen traag zwemmen. Zelf uitwijken voor de motor van ons Giebeltje deden ze niet.

Rond half negen waren we terug bij de boot en gingen de trossen los. Alleen op de fok zeilden we met ruime wind het Brafield Canal uit en de Seward passage door tussen Deer eiland en Cleveland Peninsula in westwaartse richting. Hier hield de wind het voor gezien en moesten we het laatste stuk naar Frosty bay motoren. Tijdens het motoren was Paul druk binnen bezig. In de trap zit een klein gat (eigenlijk een brandblus gat) waar de warme lucht van de motor uit kan de kajuit in. Omdat we voor ons doen de laatste tijd veel motoren heeft Paul nu achter dit gat aan kant van de motor een kleine ventilator geinstalleerd zodat de warme lucht van de motor nu goed de kajuit in wordt geblazen. Ik zat ondertussen buiten in de regen te navigeren en op grote stukken hout te letten, al heb ik er weinig gezien.

Om twaalf uur legden we aan, aan het pontoon in Frosty bay dat eigenlijk is bedoeld voor de mensen die de hut aan de kant huren. Van vissers hadden we gehoord dat we dit pontoon gewoon kunnen gebruiken. Eigenlijk wilden we naar de kant voor een wandeling want op de google kaarten hadden we gezien dat er achter een pad loopt. Maar met de regen en de scherpe mossels die op de rotsen groeiden hebben we het pad maar gelaten voor wat het is.

19 september 2015
ANAN BAY BIJ CLEVELAND PENINSULA, ALASKA PANHANDLE (56 11.153 n 131 53.486 w) Terwijl we buiten koffie zaten te drinken zagen we verschillende vogels in het water die we nog niet gezien hadden o.a red-breasted merganser en herten op de kant. Rond half elf kwam er een beetje wind en staken we de Zimovia straat over tussen een klein eilandje en Wrangell eiland door de Ernest Sound in. Alleen op voorzeil met een zonnetje in de kuip dobber/zeilden we rustig verder de Ernest sound en vervolgens de Bradfield channel door tussen het vaste land en Wrangell eiland. Rond twee uur kwamen we in Anan Bay aan. Hier ligt een vlonder met een huisje van de parkbeheerder die hier in juli en augustus aanwezig is. Nu is deze verlaten en konden we onze boot aan het vlonder vast maken (gehoord van een visser in Wrangell).

Aan de kant staat ook een huisje wat je kunt huren. Nadat we goed en wel lagen roeiden we met ons Giebeltje naar het huisje op de kant. Vanaf die plek is er een goed aangelegd wandelpad door het bos langs de Anan lagoon naar de Anan Observatie hut.
Anan Observatie hut en waterval...



Terwijl we wandelden klapten we in onze handen en praatten tegen elkaar. We lopen nu op het vaste land van Alaska in de Cleveland Peninsula. Aangekomen bij de observatie hut die aan de Anan kriek staat zagen we de rivier die bij de hut in een grote waterval verandert en waar we nu nog een paar zalmen zagen springen. Het is te laat in het seizoen en de zalmen zijn al behoorlijk gehavend. We wisten eigenlijk al dat we weinig kans hadden om beren te zien. In het hoogseizoen zijn hier veel zwarte en bruine beren die hier in dit water zalmen vangen. Wij zagen geen beren maar wel veel bald eagles, zeehonden, meeuwen, kraaien en andere vogels. Toen we terug liepen begon het te regenen. Het is gedaan met het mooie weer.

18 september 2015
ZIMOVIA COVE COVE BIJ ETOLIN EILAND, ALASKA PANHANDLE (56 06.735 n 132 07.448 w) Vannacht en vanochtend kwam de depressie over. De vele wind van ca dertig tot vijfendertig knopen kregen we niet, hooguit vijftien knopen maar de vele regen kregen we wel. Vanochtend sliepen we lang uit en daarna lazen we een boek. Na de lunch werd het het droog en werd de wind buiten minder. Rond half vijf ging ons anker op om met de stroom mee door de vernauwing van de Zimovia straat te motor/zeilen. Aan de ene kant nog steeds het grote groene eiland Etolin en de andere kant Wrangell eiland maar hiertussen lagen nu allemaal kleine groene eilandjes en ondieptes waar we tussendoor moesten. Onder het varen zagen we verschillende vogels waaronder eenden, Bald eagles en Surf scooter.

Surf scooter...

Die laatste hadden we nog niet gezien. Langzaam ging de zon onder en terwijl het al schemerde ging ons anker er na elf mijl in Zimbovia cove in.

17 september 2015
OLIVE COVE (2)BIJ ETOLIN EILAND, ALASKA PANHANDLE (56 11.556 n 132 18.206 w)
Toen we naar buiten keken zagen we dat we iets verschoven waren. Toen het even droog was probeerden we met de motor op vol vermogen of het anker hield. Het hield niet en we gingen we nog verder achteruit. Na nog een keer proberen op een iets andere plek hield het anker weer niet zodat we het een eindje verderop probeerden. Hier hield het anker gelukkig wel en nu laten we hier een depressie over ons heen komen. Verder bleven we binnen, lazen een boek en keken een film terwijl het buiten hard regende.
 
16 september 2015
OLIVE COVE BIJ ETOLIN EILAND, ALASKA PANHANDLE (56 11.358 n 132 19.012 w)
Yes, er is weer wat wind. Over de marifoon hoorden we dat er hier ca vijftien knopen wind uit het zuiden zou staan en buiten vijfentwintig a dertig. Om zes uur ging ons anker op en kruisten we vol tuig en met stroom mee de Zimovia straat door tussen aan de ene kant Wrangell eiland en aan de andere kant Woronkski en Etolin eiland.
 
We zagen geen grote stukken hout of zeewier maar ook weinig walvissen slechts drie spuiters en ook nog ver weg. Het was bewolkt en af en toe miezer regende het wat. Rond één uur en na zevenentwintig mijl ging ons anker er in Olive cove in. Rechtstreeks vanaf Wrangell maar 14 mijl. Nu ging de stroom tegen staan en omdat we door een vernauwing moeten gaan we morgen met stroom mee weer verder. Lekker onderuit met een film en boek.

15 september 2015
 Nadat we met Rob bij de bibliotheek hadden geskypet liepen we Mt Dewey op. Het was inmiddels een droge licht bewolkte dag geworden zonder wind. Eerst wandelden we het dorp uit en over een grindweg waar we een heleboel mooie kleine rupsen zagen. Daarna liepen we over een houten wandelpad verder door het dennenbos met zijn vele verschillende paddestoelen naar de top van de heuvel waar we een mooi uitzicht hadden over Wrangel met de Zimbovia straat.

kleine rubsen op het pad...
 
Terug in het plaatsje bezochten we nog wat winkels alvorens rond één uur bij de bibliotheek te komen die nu werd geopend. Hier haalde Paul de nieuwe Google kaarten binnen en verstuurde ik wat foto's voor de weblog. Halverwege de middag liepen we naar de supermarkt en kwamen we in gesprek met de winkelbediende. Het was erg rustig in de winkel want vandaag was het Moose seizoen begonnen. Vanaf vandaag mag er dertig dagen lang op Moose worden gejaagd. Dus veel bewoners zijn naar de Sitkine rivier bij het vaste land. Het zalm seizoen is grotendeels over en veel vissers verlaten de Panhandle naar warme streken of ze verbouwen de boot en gaan over een niet al te lange tijd vissen op garnalen, kreeft of king crab.

uitzicht over Zimovia straat...
 
14 september 2015
Om acht uur waren we op kant en liften we naar het strand waar Petroglyph op de stenen zijn uitgehouwen. Deze zijn voornamelijk goed te zien bij laagwater en dat was het nu.  
Ze weten niet precies hoe oud deze Petroglyph zijn maar waarschijnlijk zijn ze tussen de achtduizend en duizend jaar oud. Dit houd in dat ze vanaf de begintijd van de Tlingit gemaakt zijn of zelfs door Native mensen voor de Tlingit. Boven bij het strand stond uitleg over bepaalde tekeningen. Zo staat een soort gezicht voor; Beacons for Salmon? Deze tekeningen zijn nog goed te zien omdat ze voornamelijk boven de getijde grens uitgehouwen zijn zodat de zalmen als ze terug keren deze tekens kunnen herkennen. 

Beacon for Salmon...
 
 
Alleen een spiraal; is waarschijnlijk een herdenking plaats voor dood of geboorte

waiting for warriors...

marking death or birth...

Bij de stenen waar meer water overheen stroom zijn de tekeningen al aardig versleten terwijl de stenen die bijna niet onder water komen nog goed te zien zijn.
Na dit alles gezien te hebben liepen we terug naar het dorp waar we Skypen met Nicolette en verder internetten. Terwijl Paul nog bezig was ging ik een uurtje joggen. 

Rond drie uur liepen we terug naar de boot waar Paul bezig ging om de schakelaar van het bedieningspaneel van de Volvo te vervangen. Na deze te hebben vervangen konden we de motor weer voor gloeien! 

13 september 2015
Om tien uur waren we in de St Philips Episcopal kerk om de dienst bij te wonen. Tijdens de dienst werd er een baby gedoopt en na de dienst was er een gezamenlijke lunch waar we voor werden uitgenodigd. Nu hoorden we dat de hele familie uit Seattle was gekomen om de doop bij te wonen, vandaar deze lunch. We spraken met verschillende personen en voor we het wisten waren we één van de laatsten en hielp ik met opruimen en afwassen terwijl Paul met Thomas (een dokter uit Kodiak) zat te praatten.
 
Nadat alles klaar was ging ik bij hun zitten en zo zaten we bijna de hele middag te praatten over Alaksa, Amerika en onze reis. Omdat het een droge dag was wilden we graag nog een wandeling maken maar Thomas nodigde ons uit ook om samen met hem te gaan dineren.
 
Voor het eten maakten we een wandeling naar wat oudheden van de Tlingit (Native people). Eerst liepen we naar het Totem park waar vier totem palen staan. Daarna liepen we verder naar het Shakes eiland waar een oud gemeenschap huis van de Tlingit staat, vernoemd naar de laatste chief van Wrangell.
Tlingit tribal house...
We aten in het Sitkine hotel en zaten weer gezellig verder te praatten. Voor we het wisten zagen we de zon ondergaan en was het inmiddels acht uur geworden. Thomas bracht ons naar de Heritage haven waar onze dinghy lag en waar we afscheid van Thomas namen. Wie weet zien we hem volgend jaar nog wel in Kodiak.

12 september 2015
Gisteren wilde de motor niet voorverwarmen. We vermoedden dat het de schakelaar van de gloeistift of één van de gloeistiften is. Vanochtend was het droog en kon Paul het paneel loskoppelen om dit te bekijken. Uiteindelijk bleek de schakelaar stuk te zijn. We gingen naar de kant op zoek naar een Volvo dealer of een watersport of elektra zaak. Er is hier geen Volvo dealer maar bij een autozaak vonden we een schakelaar die bijna hetzelfde was en deze kochten we voor nood.

Nadat we het onderdeel hadden gevonden konden we rustig Wrangell gaan bekijken. Een leuk klein plaatsje waar in het museum een kleine zaterdag markt werd gehouden waar we de lokale producten konden kopen. Rond twee uur begon het hard te regenen en gingen we terug naar de boot, tijd voor een filmpje.

winkelstraat Wrangell...


11 september 2015
WRANGELL BIJ WARANGELL EILAND, ALASKA PANHANDLE (56 27.644 n 132 23.121 w)
Ook vannacht en vandaag regende het de hard. Het weerbericht over de marifoon vertelde ons dat we vanochtend nog ca. vijftien knopen zuidoosten wind hadden maar dat dit in de loop van de dag afnam. Na de koffie besloten we de trossen los te gooien en door de regen alleen op fok door de Stikine straat en langs Woronkofski eiland naar Wrangell te zeilen. Daar aangekomen ging ons anker er tussen twee havens in. Van een lokale visser man hadden we gehoord dat hier wel vaker boten ankerden. Het verval is hier vijf meter dus het stroomt hier aardig. Ook vandaag bleven we vanwege de vele regen aan boord en keken in de middag een film.
 
10 september 2015
ROOSEVELT HARBOUR BIJ ZAREMBO EILAND, ALASKA PANHANDLE (56 23.691 n 132 38.429 w)
Gisteravond waren we niet meer alleen er kwamen nog twee vissersboten aan de steiger liggen en een zeilboot ging voor anker in de baai. Een grote depressie komt over waardoor het de nacht en dag hard geregend heeft. Buiten stond er ca. dertig knopen wind maar hier in de baai merkten we daar niets van. Ik ben bezig geweest om een aantal anker plekken in de navigatie kaarten van Isailers op de Ipad te zetten. Nu kunnen we makkelijk zien waar mooie ankerplekken zijn. Paul was bezig een licht schakelaar te repareren. In de middag keken we een film terwijl de regen hard op het dak tikte.

 09 september 2015
ROOSEVELT HARBOUR BIJ ZAREMBO EILAND, ALASKA PANHANDLE (56 23.691 n 132 38.429 w)
Om zeven uur zeilden we met een lichte bries verder de Stikine straat door. Eerst tussen de groene eilanden Etolin en Zarembo en later tussen Worokofski eiland en Zarembo. Om elf uur motorden we Roosevelt harbour in bij Zarembo eiland. Een mooie kleine baai met een steiger waar we aanlegden.

Roosevelt harbour...

Er was een kleine vissersboot en de visser vertelde dat het geen probleem was om hier te blijven liggen. Op de kant staan een aantal auto's die zijn van de jagers die hier in het weekend met bootjes komen. Er wordt hier op dit eiland dan ook volop gejaagd vanaf augustus t/m december. Net om de hoek ligt Deep water harbour waar de houthakkers op dit eiland hun hout naar toe brengen om te verslepen.

Inmiddels was de zon doorgekomen en werd het een prachtige middag zodat Paul ons Giebeltje onderhanden nam. Deze lekt weer op enkele plekken en nu kon hij deze op de steiger makkelijk plakken. Ik was bezig met huishoudelijke klussen. Rond vier uur waren we klaar en maakten we een wandeling naar Deep Harbour. Terug aan boord dronken we een drankje in de kuip en zaten we te genieten van de plek met de kingfishers, bald eagles, zeehonden en andere vogels.

08 september 2015
QUIET HARBOUR BIJ ETOLIN EILAND, ALASKA PANHANDLE (56 13.794 n 132 39.763 w)
Op naar de kant om de lege gasfles terug te brengen en een Amerikaanse afsluiter voor de gasfles te kopen. Het is lastig om onze eigen gasflessen uit Nieuw Zeeland en Japan gevuld te krijgen. De fitting past wel maar het overdruk ventiel op de fles missen ze en daarom willen ze onze flessen vaak niet vullen. Twee dagen geleden hebben we bij het benzinestation in Coffman cove een volle gasfles geleend zodat we onze half lege gasflessen zelf konden vullen zoals we dit al jaren doen. Toen we de lege gasfles terug brachten had de man van het benzinestation een Amerikaanse afsluiter (met overdruk ventiel) die we kochten en nu op één van onze gasflessen kunnen monteren zodat deze nu wel gevuld kan worden.

Daarna liepen we naar de bibliotheek om snel wat te internetten. Toen we terug liepen kwamen we Kent van de ferry terminal tegen en namen we afscheid van hem want het is tijd om verder te gaan. Om elf uur ging ons anker op en met ca. vijf a zes knopen noordwesten wind zeilden we vol tuig de Clarence straat over de Stikine straat in. Het was droog, bewolkt en voor de middag was er ca twintig knopen wind voorspelt. Deze bleef voor ons uit en de wind nam zelfs af zodat we het laatste stuk door de Stikine straat (tussen Zarembo en Etolin eiland) naar Quiet harbour moesten motoren. Terwijl we zo zeilden zagen we weinig hout (boomstammen of delen van boomstammen) in het water. Eergisteren avond hebben we al gehoord waardoor dit komt:

Met springtij (extreem hoogwater) kunnen de stukken hout die op de kant liggen weer meegenomen worden het water op. Na springtijd duurt het nog enige dagen voordat de meeste stukken hout weer aan land is aangespoeld.

07 september 2015
Vanochtend was het nog droog en rustig zodat we nog een wandeling maakten over de oude weg die naar Thorne bay gaat. Een wandeling die eerst door het dorp gaat. Ieder huis staat op een eigen kavel ingesloten in het bos en met een eigen oprijlaan. Toen we de heuvel wilden oplopen kwam er een auto van de heuvel af rijden en stopte om te zeggen dat ze net een beer op de heuvel had gezien. Paul en ik liepen al hard pratend door zodat de beer niet verrast werd door ons. Boven op de heuvel zagen wij helemaal geen beer meer.

onze eerste zwarte beer...

Rond half twaalf waren we terug bij een gesloten bibliotheek. Geen probleem want buiten staan wat bankjes waar je kunt gaan zitten internetten terwijl de bibliotheek dicht is. Veel locals gaan met hun auto voor de bibliotheek staan om te internetten. Gisteren hadden we gehoord dat vaak in zulke kleine gemeenschappen alleen goed internet is in de bibliotheek maar dat het internet thuis vaak zeer traag is.

De wind trok aan en het begon te regenen zodat we terug naar de boot gingen. De volgende depressie komt eraan.

06 september 2015
Terwijl we vanochtend met Ruud, Natalie en familie skypeten zagen we een zwarte beer langs de oever lopen. De eerste zwarte beer die we zien! De zwarte beer is een stukje kleiner dan de bruine beer. Nadat we ook nog even met Rineke hadden geskypet gingen we naar de plaatselijke kerk. Na de dienst spraken we met andere kerkgangers.

het kerkje...

Frank en Jackie brachten ons naar het begin van een wandelpad en we liepen waar we verder naar de top van de heuvel. Een mooie wandeling door het bos maar waar we ook veel open plekken zagen waar ze de bomen hebben weg gekapt. Op de top van de heuvel hadden we ondanks de bewolking en de miezer -regen toch een mooi uitzicht over Coffman Cove en de Clarence staat.

uitzich over Coffman cove
Terug aan boord kleedden we ons om want we waren uitgenodigd om bij Frank en Jackie te komen eten samen met een stel andere vrienden. Frank en Jackie hebben Westerbee's Lodge & charter service en zijn nu aan het einde van het seizoen gekomen. Dit werd samen met andere vrienden gevierd. Frank neemt de mensen mee om te vissen in de omgeving van Coffman Cove waar hij vaak te vinden is in de buurt van Snow passage. Jackie houdt zich voornamelijk bezig met de organisatie van de lodge. (www.wetherbeeslodge.com email:frank@wetherbeeslodge.com tel: (907) 329-2266). Veel van de vrienden die we deze avond ontmoetten zaten in sport visserij en hadden ook lodge te huur. Mike en Sarah verhuren boten, auto's en lodge (www.coffmancoveak.com email: info@coffmancoveak.com Tel:907-351-2978.

We aten heerlijke gebakken halibot, zalm van de barbecue, sla, aardappel salade en meer lekkers! Het werd een zeer gezellige avond met mooie verhalen en waar we veel van leerden hoe het hier in het gebied gaat.

05 september 2015
COFFMAN COVE BIJ PRINCE OD WALES EILAND, ALASKA PANHANDLE (56 00.913 n 132 50.210 w)
Het heeft vannacht een beetje geregend maar echte harde wind hebben we hier niet gehad. Na ons ontbijt en de koffie gingen we naar de kant en bezochten we de veerpont terminal. Daar ontmoetten we Kent. Eigenlijk was de ferrie terminal gesloten maar nu Kent tijd had zaten we gezellig een tijdje te praten over waar hij vandaan kwam, het ontstaan van Coffman cove en het eiland Prince of Wales, hoe het hier in de winter is etc.

Coffman cove is van origine een houthakkers kamp dat in 1950 begon met de houtzagerij in Ketchikan. Hier kwam echter een einde aan toen de houtzagerij in Ketchikan in ca. 1990 sloot. Op onze navigatiekaarten zien we vaak "LOG BOOM" staan. Dit houdt in dat de boomstammen die gekapt zijn op zulke plekken samen gebonden worden en vanuit die plek versleept worden naar de houtzagerij of elders.

Kent moest om elf uur naar Craig een dorpje aan de westkant van Prince of Wales eiland en we mochten met hem meerijden. Omdat het nog maar tien uur was liepen we naar de bibliotheek om wat te internetten en om elf uur waren we weer terug. De hoofdweg was jarenlang een grindweg maar twee jaar geleden hebben ze de hoofdwegen op dit eiland geasfalteerd. Van wat we zagen was bijna alles dennenbos met daartussen Muskeg (een open vlakte begroeit met Sphagnum mos, laag struik gewas en dwerg dennebomen). We zagen naast de weg meerdere zwarte staart herten die onverstoort gras stonden te eten. We reden over verschillende stroompjes en langs een zoetwater stroom en een groot brakwater meer met kleine eilandjes erin.

Bij de westkust reden we door het kleine plaatsje Klawoch met een Totempaal park. Hier staan toch weer iets andere en nieuwere totempalen dan in Sitka. Onze eindbestemming was Craig waar we een vriendin van Kent ontmoetten en we met zijn vieren gingen lunchen.

totempalen park in Klawock...

Na de lunch moest Kent wat dingen regelen en zette hij ons af bij het begin van een wandeling door het bos naar kaap Suspiro. Een mooie wandeling langs een baai waar we de witte kopjes op het water zagen. Na een uur pikte Kent ons op en reden we de zelfde weg terug naar Coffman Cove. Rond vijf uur waren we terug aan boord en hadden weer een mooie dag gehad!

PRINCE OF WALES ISLAND.
De eerste bewoners van dit eiland waren de Tlingit's, later kwamen hier ook de Haida's en de Tsimshian's stammen bij die eerder landinwaarts woonden. De stammen leefden voornamelijk in familie- en clangroepen. In de zomer visten en jaagden ze de provisie voor het hele jaar bij elkaar. In de winter woonden ze in clanhuizen bij de kust. De totempalen die ze maakten stonden met de gezichten naar de zee. Deze totempalen vertelden mythes, stamverhalen of historische gebeurtenissen. Een groot deel van dit eiland is Tongass national park dat vooral uit (dennen)bos, bergen, rivieren, kreekjes bestaat en waar zwarte beren en Sitka zwartestaart herten leven.

                                                         
04 september 2015
COFFMAN COVE BIJ PRINCE OD WALES EILAND, ALASKA PANHANDLE (56 00.913 n 132 50.210 w)
Om half zeven dobber/zeilden we vol tuig rustig verder door de Summer straat. Er stond een lichte bries en de zon scheen weer volop. Bij Colpoys punt sloegen we af de Clarence straat in waar de wind het voor gezien hield. Een eindje verderop is de Snow passage een smalle doorgang tussen de grote eilanden Zarembo en Prince of Wales met daartussen nog een paar kleine eilandjes waaronder Bushy en Shrubby eilanden. Hier tussendoor kan het hard stromen en omdat we graag met dood tij of met stroom mee hier doorheen wilden ging de motor een tijdje aan.

uitwijken voor boomstammen...

Toen de wind terug kwam konden we hoog aan de wind door de Snow passage zeilen. Daarna moesten we een tijdje kruisen door de Clarence straat maar uiteindelijk hield de wind het weer voor gezien en moesten we motoren naar Coffman Cove. Gelukkig maar dat Paul de motor goed heeft gemaakt want we motoren meer dan ons lief is. Buiten stond ca vijftien knopen uit het zuiden en dus hadden we verwacht dat we in de Clarence straat wel konden zeilen, zeker omdat het tegen de wind was en het vlak water was, zonder swell of golven van de oceaan. Ook vandaag zagen we weer veel walvissen, zeehonden op de boeien en veel vogels, hout en zeewier in het water. Aan het eind van de dag begon het te betrekken en is het even gedaan met het mooie zonnige weer. Een depressie komt er weer aan.

03 september 2015
CALAFORNIA BAY PRINCE OD WALES EILAND, ALASKA PANHANDLE (56 19.612 n 133 13.898 w)
Het was weer een prachtige heldere zonnige dag met lichte wind. Toen we om zes uur buiten keken dachten we dat het een mooie zeildag werd en haalden ons anker op. Met een lichte stroom tegen kruisten we vol tuig en tien knopen wind uit het noorden verder de Summer straat door. Om ons heen hadden we veel vissersboten met lijnen/netten achter hun boten. Bij Pointbaker (noordwest hoek van Prince of Wales eiland) moesten we verder oostwaarts door de Summerstraat. Daar viel de wind eerst helemaal weg maar kwam later als een zeer lichte bries terug. We hadden geen haast en dus besloten we rustig verder te dobber/zeilen.

Ondertussen haalde Paul alle lieren uit elkaar om ze schoon te maken en weer in te vetten. Ik hield de wacht om boomstammen en kelpvelden te vermijden en ondertussen waste ik ook de vuile was. Door het mooi weer kon het gelijk goed drogen. Om ons heen zagen we de heuvels die begroeit zijn met dennenbos maar aan de kant van het vaste land van Alaska zagen we achter deze groene heuvels de hoge bergtoppen met eeuwige sneeuw. Rondom zagen we walvissen zwemmen, en zeehonden op een rode boei onder de klepel, zeeotters tussen het kelp en weer veel watervogels.


walvis met spuiter...

Vanuit tegengestelde richting zagen we een boothuis aankomen dat over het water werd gesleept en ons passeerde. Over de marifoon hoorden we vissers met elkaar praten, zij hadden het over het uitzonderlijk mooie weer dat we nu al drie dagen achter elkaar hebben en dat zij zelfs foto's maakten van deze bijna windstille Summerstraat.

boothuis vervoer...

.
02 september 2015
SHAKAN BAY PRINCE OD WALES EILAND, ALASKA PANHANDLE (56 11.972 n 133 36.842 w)
Om zes uur kwam de zon achter de hoge bergen van Baranof eiland tevoorschijn terwijl wij onze ankerplek motorrend verlieten. Buiten hoopten we op de voorspelde vijftien tot twintig knopen wind uit het noorden. Helaas hadden wij niet meer dan vijf knopen met nog steeds een hoge swell uit het westen en moesten we motoren omdat de zeilen teveel klapperden. Na drie uur motoren rondden we kaap Omimaney, de zuidpunt van Baranof eiland. Daar kregen we de voorspelde twintig knopen wind uit het noorden met vlagen van vijfendertig omdat de wind nu door de Chatmanstraat kwam tunnelen. Deze straat is ca 130 mijl lang en wij staken die aan de oceaan kant over. Alleen op grootzeil met twee reven zeilden we met ca zeven knopen snelheid over de Chatmanstraat.

Wel moesten we opletten op boomstammen of ,stukken daarvan en grote kelp velden. Dat was best lastig vanwege aan de ene kant de hoge swell uit het westen en aan de andere kant de grote golven met witte kopjes erop door de wind uit het noorden en dan ook nog de verblindende zon die van voren scheen. Paul keek uren aan de ene kant en ik aan de andere kant van de boot en we moesten vaak uitwijken.

Nadat we de Chatman staat waren overgestoken zeilden we door de Decision passage die tussen Coronation eiland en Kuiu eiland ligt en kwamen uit in de Summerstraat. Daar viel de wind weer weg en moesten we weer even motoren voordat we weer de noorden wind kregen. Toen zeilden we vol tuig hoog aan de wind tussen Kuiu eiland Prins of wales eiland door naar onze anker plek waar we rond zeven uur en na 57 mijl ons anker erin gooiden. Ook in de Summer straat zagen we overal stukken boomstam en kelpvelden. Maar daar hadden we de zon van achteren en vlak water, geen swell en golven meer!

zeilen in Summer straat...

Tussen het geconcentreerd zoeken naar boomstammen en kelpvelden bleef er gelukkig nog genoeg tijd over om van de omgeving te genieten. Zelfs op de kleinste eilandjes staan dennenbomen. We zagen enkele spuiters van walvissen en veel vogels in het water.

01 september 2015
TENFATHOM ANCHORAGE WEST KUST BARANOF EILAND, ALASKA PANHANDLE (56 18.917 n 134 51.395 w)
Het heeft vannacht bijna de hele nacht geregend en de temperatuur was gedaald naar zes graden. Vanochtend was het droog en scheen de zon. Toen we om zes uur ons anker ophaalden zagen we dat er op de hoge toppen van de bergen achter Sitka meer sneeuw ligt dan voorheen. Toen we ons anker ophaalden was het op de ankerplek bijna windstil maar toen we de hoek om motorden en in de Sitka sound kwamen stond er toch de voorspelde vijftien a zeventien knopen wind. Met fok en twee reven in het grootzeil zeilden we door de Sitka sound verder zuidwaarts.

westkust Baranof eiland...

Bij de Necker groep eilanden gingen we tussen Ataku en Biorka eiland door en kwamen we op de open oceaan. Daar vandaan konden we met ruime wind de fok uitgeboomd aan de ene kant en het grootzeil met twee reven aan de andere kant verder langs de west kust van Baranof eiland zuidwaarts zeilen. Een prachtige ruige stenenkust waar de hoge swell tegen aan beukte met daarachter de berghellingen die begroeid zijn met dennenbos en daarboven de kale puntige berg pieken/kammen waar soms sneeuw op lag en waar nu (op dit alles) de zon scheen. Er stond behoorlijke swell vanuit het westen van de depressie die pas is overgekomen maar dat mocht de pret niet drukken.

Nu we een paar dagen noordenwind houden wilden we eigenlijk een nacht door zeilen. Maar toen we na een tijdje hele boomstammen en grote stukken ervan zagen drijven en waar we soms voor moesten uitwijken om er niet tegen aan te komen besloten we toch een plekje voor de nacht te zoeken. We willen de boot graag heel houden! Daarbij kwam ook nog dat we grote velden kelp passeerden. Enkele malen kregen we stukken kelp achter de kiel en ging de snelheid drastisch achteruit. We rolden dan de fok in, stuurden de boot in de wind en doordat het grootzeil nog uitstond zeilden we een stukje achteruit waardoor we van de de kelp verlost werden. Daarna draaiden we de boot weer terug naar ruime wind en rolden de fok weer uit.
grote kelpvelden..

Onderweg genoten we van het mooie zonnige weer, de uitzichten op Baranof eiland en zagen verschillende vogels en walvissen, soms zeer dichtbij. We hadden zelfs een klein geel vogeltje een tijdje als verstekeling aan boord. Even voor vijf uur zeilden we om kaap Redfish, de Redfish baai in waar ons anker lieten vallen in een kleine cove genaamd " Tenfathom anchorage" .

31 augustus 2015
Vanochtend gingen we weer in onze regenpakken naar de kant. Nadat we kerosine en benzine hadden gekocht liepen we naar Mc Donald om te skypen. We spraken met tante Jannie en Rob en Afra. De tijd vloog voorbij en rond half twaalf kregen we een email dat ons onderdeel van de motor (het onderdeel dat het geluid dempt ook wel waterslot of waterlock genoemd wordt) binnen was gekomen. We liften naar de Volvodealer en nadat we het onderdeel gekocht hadden kregen we van dezelfde mevrouw ook weer een ritje terug naar de haven.

Onder het rijden spraken we over de landverschuivingen en de drie mannen die hierbij zijn omgekomen. Afgelopen zaterdag was de herdenking dienst geweest. De vrouw reed iets om zodat we de verschuiving die het huis en de drie de mannen heeft mee genomen konden zien. Rond half twee waren we terug aan boord en begon Paul met het inbouwen van het waterslot. Rond drie uur kon ik de motor starten en hadden we geen lekkage meer, JOEPIE!! Toen konden we alles zeilklaar maken want morgen komt er noorderwind en kunnen we weer verder.

30 augustus 2015
Ik had de boterhammen al klaar gemaakt en we stonden op het punt van vertrek toen we nog even het weerbericht over de marifoon at luisterden en hoorden dat de depressie eerder kwam en dat we vanochtend al meer wind konden verwachten. De Barometer stond al op 980 mbar. We bleven toch maar aan boord, dan maar niet skypen. Ik haalde de boeken over Canada te voorschijn om alvast wat over dit land te lezen. Na de lunch keken we een film. Het heeft de hele dag heel hard geregend maar de harde wind bleef uit.

29 augustus 2015
In de ochtend regende het nog steeds een beetje zodat we in onze regenkleding naar de kant gingen. Bij Mac Donald skypeten we met mijn ouders en met René (Paul zijn broer). Rond twaalf uur was het droog geworden en liepen we het dorp in. In de Kerk " St Peter's by the sea" was een uitvoering van Songs off Sitka. Eerst zong Sara Gibson drie liedjes die hier vroeger bij het kampvuur gezongen werden. Ons deed het een beetje denken aan Ierse muziek alleen dan zonder enig instrument. Daarna zagen we een onder water film over hoe de zalmen hier in de rivier zwemmen. Tenslotte was er een klein orkest van drie violen, trompet en piano en werden er mooie liedjes gezongen. Daarna liepen we door naar de bibliotheek waar ik de foto's voor de weblog verstuurde en Paul nog wat op internet surfde. Rond vijf uur waren we terug aan boord en scheen de zon zodat we in de kuip een drankje dronken.

28 augustus 2015
Een dag van regen, regen en nog eens regen. Binnen twaalf uur hadden we twee grote emmers van 40 liter vol water. Het wassen van de kleren is hier dan ook geen probleem maar het droog krijgen wel! Gelukkig zijn er nog steeds mooie zonnige dagen met een briesje waardoor de was dan snel droogt. Op zulke mooie dagen zagen we verderop ook Mt Edgecumbe, een vulkaan van ca. 960 meter hoog die lijkt op de bekende Mt Fuij van Japan.
berg Edgecumbe...

27 augustus 2015
Gistermiddag heeft Paul het spruitstuk meerdere malen van binnen met zink verf ingespoten in de hoop dat die nu langer meegaat. Vanochtend was hij druk bezig alles weer in te bouwen. Toen alles goed en wel zat startte ik de motor maar het bleek dat er nog steeds iets lekte. Bij nader onderzoek bleek het 't onderdeel te zijn dat het van de uitlaat dempt.
gaten in ander deel van de uitlaat...

Nu moest hij alles weer uitbouwen om te kijken wat er precies aan de hand was. Deze RVS geluiddemper was na 16 jaar behoorlijk door gerot. Juist op de plek waar altijd water in blijft staan. Op naar Island Marine voor de Volvodealer die net ca vier kilometer buiten de stad zit. Het was bewolkt maar gelukkig nog droog toen we daar aankwamen. Hij kon het onderdeel bestellen en dit zou waarschijnlijk maandag binnen zijn. Omdat het toch een kostbare zaak werd liepen we eerst naar een lasser die even verderop zit om te kijken of hij het onderdeel misschien kon lassen. Dat zou een lastige en kostbare zaak worden zodat we terug gingen naar de Volvodealer om ook dit onderdeel te bestellen. Weg maand budget!

Inmiddels was het hard gaan regenen en toen we langs een pizzeria liepen gingen we daar naar binnen op te schuilen en om een heerlijke pizza te eten, dat is lang geleden! Toen er een klant naar buiten liep vroegen we of hij naar de stad ging en of we mee konden rijden. Zo waren we in een mum van tijd terug op de boot. Gelukkig maar want we waren nog maar net terug of het begon harder te waaien, de depressie komt eraan!

26 augustus 2015
Weer een mooie dag voor klusjes. Paul ging te water om de anodes te vervangen en het onderwaterschip schoon te maken. Ik waste de vuile was (nog steeds hand was) en hing die op. Nadat Paul klaar was aten we een vroege lunch en liepen naar de Volvo dealer want het onderdeel was die ochtend binnengekomen. Daarna liepen we naar een watersportzaak om nog wat boot spullen te kopen. Rond vier uur waren we terug aan boord en was het weer borreltijd. Heerlijk in de kuip in de zon met hetzelfde prachtige uitzicht als gisteren.

25 augustus 2015
Gisteren hebben we van de Volvo dealer gehoord dat de wandeling naar de top van Gavan erg mooi is en dat het pad waarschijnlijk was afgesloten omdat er aan het hele andere einde een land verschuiving is geweest. Omdat het een mooie heldere zonnige dag werd liepen we vanochtend vol goede moed naar het begin van de wandeling. Aangekomen bij de Sitka Cross trail waren ze bezig met het weghalen van de houten planken waar wij enkele dagen geleden overheen zijn gelopen. Na wat navraag bleek er olie uit de planken te komen en dit willen ze niet in de grond hebben zodat ze die nu na vijfentwintig jaar weghalen.

We vroegen hoe het zat met de Gavan Hill trail en toen werd ons gezegd dat er op vele plekken op deze wandeling landverschuivingen waren geweest. We liepen echter door en begonnen aan deze wandeling maar na een minuut moesten we omkeren want we waren al bij de eerste grote land verschuiving aangekomen. Grote bomen met aarde en al waren naar beneden gekomen. Deze land verschuivingen zijn enkele dagen geleden gebeurd door de hevige regen val. Die is in deze tijd van het jaar niet normaal en zeker die hoeveelheid regen niet. Dat er landverschuivingen zijn is nieuw en er zijn drie mensen bij omgekomen.

Nadat we over een goed bospad verder het bos door liepen kwamen we uit op een open vlakte. Z'n open vlakte noemen ze Muskeg; een stuk drassige vlakte begroeit met Sphagnum mos, laag struik gewas en dwerg dennenbomen.
een Muskeg...

Verder lopend kwamen we uit aan het begin van de Indian trail waar we op een informatie bord lazen dat het grootste deel van dit bos uit Sitka Spruce bomen bestaan die tussen de honderd en vijfhonderd jaar oud zijn. Een mooie wandeling door een bos met hoge dikke bomen en langs en over een snel stromende rivier. De bruggetjes waar we overheen liepen waren gemaakt van een dikke plank die uit een van de lange boom uit het bos gezaagd waren. We zagen stroomversnellingen waar zalmen doorheen zwommen/sprongen. Hoe verder we de rivier op liepen hoe meer gehavend de zalmen waren
een van de vele bruggen...

een van de vele stroomversnellingen...
oude hoge bomen...


en wat er op groeit...
.
Een heel stuk verderop werd een het pad modderig en lagen er zalmen op het pad. Daar was de rivier niet al te lang geleden buiten zijn oevers getreden en stond dit pad onder water. Ik stapte ergens in de blubber en zakte tot halverwege mijn scheenbeen in de modder BRR! We zagen ook enkele zalmen aangevreten op de grond liggen,
tot halverwege mijn scheenbeen in de modder...

Beren in de buurt? Terwijl we liepen praatten we en als we niet praatten klapten we vaak in onze handen om de beren te laten weten dat we eraan kwamen. Rond twee uur waren we terug aan boord, tijd om wat klusjes te doen! Paul klom de mast in om alles na te kijken en daarna was het borreltijd en genoten we van het uitzicht om ons heen. Sitka met daarachter de groene beboste heuvels en de hoge kale berg pieken met hier en daar de eeuwige sneeuw.

24 augustus 2015
Het was voor Paul een onrustige nacht met veel getob en e-mailen naar Peter (een vriend in Nederland) voor overleg over het repareren van het spruitstuk. Midden in de nacht om drie uur feliciteerde ik Paul met zijn verjaardag en gaf ik hem alvast zijn zakje Nederlands drop. Daarna gingen we weer naar bed.

Om acht uur gingen we naar de kant en vroegen in de haven wat rond waar hier een Volvo dealer is. Op Island Marine net buiten Sitka bleek er een Volvo dealer te zijn en we liepen er naar toe. Hij kon het spruitstuk bestellen en het is in Amerika op voorraad zodat het maar ca. twee dagen duurt voor het hier is. We bestelden het onderdeel gelijk. Wat een geluk dat we het lek HIER gevonden hebben!

Het was inmiddels droog en mooi weer geworden zodat we via het bos terug liepen en daar zagen we dichtbij een eekhoorn lopen. Bij de Indian rivier zagen we dat die nu harder stroomde en dat er nog steeds heel veel zalmen langzaam omhoog zwemmen/springen. In een boom boven de rivier zagen we een King Fisher zitten. Maar deze zalmen die hier naar boven zwemmen zijn echt veel te groot voor deze vogel!
Kingfisher...

een van de eekhoorns


In de bibliotheek hebben we wat geïnternet en geprobeerd te skype. Bij de supermarkt haalden we gebak en brood en terug aan boord vierden we de verjaardag en aten we het gebak in de kuip op.

23 augustus 2015
In de ochtend regende en waaide het nog vrij hard. In de middag nam de wind af maar bleef het regenen. We bleven aan boord klusjes doen. Paul was bezig met de motor. In eerste instantie dachten we dat de uitlaat slang van het spruitstuk bij de motor lekte en dus verving Paul die slang. Maar toen de nieuwe slang erop zat lekte het nog steeds en bleek het, het spruitstuk zelf te zijn.

gat in spruitstuk...

Dat hebben we bijna vier jaar geleden nieuw gekocht en vervangen in Port Maquarie in Australie. In eerste instantie dachten we dat het een klein gaatje was dat we misschien wel zelf konden dicht maken met kneedbare epoxy. Maar toen Paul de verf weg vijlde werd het gat iets groter. Toch eerst morgen maar kijken of we een nieuwe kunnen bestellen hier! Ik hielp waar kon en was verder bezig met administratieve klusjes
 
22 augustus 2015
Vannacht heeft het even flink gewaaid. In de ochtend was het weer rustig maar het regende wel. We zagen een Cruise boot langs varen en even verderop voor anker gaan. Bijna elke dag komen er wel één a twee Cruise boten. Ook vier boten van de Holland Amerika line stoppen hier. Op deze schepen zitten ca veertien honderd vakantiegangers en daarnaast nog de bemanning. Sitka is een mooi plaatsje maar ook wel erg toeristisch. Vandaag zijn we aan boord gebleven en hebben we in de ochtend administratieve klusjes gedaan. In de middag begon het harder te regenen een ook weer flink te waaien. Op naar de volgende nacht!

21 augustus 2015
Om zes uur keken we naar buiten en zagen de zon al schijnen achter de hoge bergtoppen. Ik maakte een lunch klaar en om zeven uur waren we op de kant want we wilden de Gavan Hill trail lopen. Eerst door het dorp naar het einde van de Baranof straat waar we het bos in liepen en de Sitka Cross trail volgden. Het ging over een mooi aangelegd grindpad langzaam door het dennenbos omhoog. Daarna kwamen we op een vlakte waar vooral gras en kleine struiken groeiden (wetland). Daar liepen we over houten planken die over de drassige bodem gelegd waren. In de modder waren afdrukken van hertenpoten te zien maar gelukkig niet van berenpoten. We zagen nu de hoge bergen om ons heen waar de zon op scheen. Even later kwamen we weer in het bos en daar zat een prachtige Steller Jay (vogel). Om ons heen hoorden we veel meer vogels maar zagen ze niet.

We kwamen bij het begin van de Gavan Hill trail, deze bleek gesloten te zijn. Te gevaarlijk door te veel regenval en landverschuiving! Dus besloten we om een deel van de Indian River trail te volgen. Daarmee liepen we het bos uit over een vlakte om daarna af te dalen om vervolgens het bos weer in te lopen naar de Indian rivier. Daar zagen we ontzettend veel zalmen in de rivier zwemmen. Allemaal stroom opwaarts. Bij een kleine stroomversnelling zagen we hoe de zalmen tussen de stenen stroomopwaarts springen. Hoe hoger we stroom opwaarts liepen hoe meer de zalm beschadigd was.
We liepen tussen hoge oude bomen terug naar Sitka waar we rond elf uur in de bibliotheek arriveerden waar we gratis internet hadden en waar we weer nieuwe google kaarten konden downloaden. Het was nog steeds prachtig zonnig weer zodat we het plaatsje door liepen en de oudheden bekeken;: de St. Michel's kathedraal (Russisch), de St Peter's by the Sea Episcopal kerk, het Russische Bishop huis en de Caste Hill waar op 18 oktober 1867 de formele soevereiniteitsoverdracht plaats vond. Aan het eind van de middag deden we boodschappen alvorens terug te gaan naar de boot. In de avond begon het te betrekken, te regenen en al iets te waaien. De depressie komt eraan!

DE CYCLUS VAN DE ZALM:
In de rivier leggen de zalmen hun eieren. Nadat ze zijn uitgekomen zwemmen de kleine vissen de rivier af tot het brakke water. Daar verblijven ze een tijdje om zich aan te passen aan het zoute water voordat ze de zee in zwemmen. Ze verblijven in de zee/oceaan voordat ze terug komen naar hun geboorteplaats. Voor de Pink zalm is dit ca twee jaar en voor de Chum zalm ca drie tot zes jaar. Dan zwemmen ze de rivier op naar hun geboorte plek om eieren te leggen. Tijdens het zwemmen in de rivier eten ze niet meer en nadat ze hun eieren gelegd hebben blijven ze bij hun eieren tot ze zelf dood gaan.

20 augustus 2015
SITKA BIJ BARANOF EILAND, ALASKA PANHANDLE (57 03.331 n 135 21.474 w)
Om vijf uur ging ons anker weer op en met de stroom mee motorden we verder door Neva staat tussen Baranof en Patrofshikoff eiland. Daarna staken we de Kestrof sound over om verder zuidwaarts door de Olga straat tussen Halleck en Krestoff eiland te varen. Het was bewolkt en regende maar heel langzaam klaarde het wat op. We voeren over spiegelglad vaarwater tussen de eilanden die begroeid zijn met dennenbossen en waar de wolken soms tussen blijven hangen. We zagen zeeotters, springende zalmen en eagles in de bomen. Alleen jammer dat de motor overuren moest draaien!

Rond tien uur kwamen we in Sitka aan en riepen we de havenmeester op. We vertelden dat we ons moesten melden bij Custom/Border controle. Van de havenmeester moesten we afmeren aan de Fuel Dock. Toen we bijna tussen de pieren (golfbrekers) waren kwam er een watervliegtuig aan motoren die ging opstijgen, die scheerde net voor en boven ons langs weg. Dit zouden we de komende dagen nog wel vaker zien; hoe watervliegtuigen tussen de vissersboten komen en gaan opstijgen.
De havenmeester had ondertussen Custom/border control gebeld die na een half uur kwam. Hij noteerde de naam van de boot en het nummer van onze Cruising Permit die we in Dutch Harbor hebben gekregen en toen was hij klaar. Ondertussen waren we naar het Thompson havenkantoor gewandeld om te vragen hoeveel een ligplaats in de haven kost. Dit is veertig dollar per nacht (er zijn geen gratis plekken meer voor buitenlanders) zodat we ons anker er tegenover de haven in gooiden tussen de grote vissers schepen.

Inmiddels was het zo opgeklaard dat zelfs de zon soms door de wolken heen kwam. Snel lieten we ons dinghy te water en gingen naar de kant. We liepen langs de waterkant naar het Sitka National Historical park waar we de Totem trail volgde. In het dennenbos zagen we vele grote mooie hout bewerkte totempalen die soms prachtig beschilderd zijn. De totempaal is een houten standbeeld en kan gezien worden als heiligdom. De betekenis van de versieringen verschillen. Dit hangt af van de gebeurtenis waarvoor de totempaal is gemaakt maar ook de stam (volk) die hem gemaakt heeft.

In het park zagen we totempalen van de Raven- en Eaglestammen waar legendes achter schuilen, Yaadaan Crest Corner palen,zijn palen die in iedere hoek van het huis van een Yaadaas clan stonden als symbool aan hun clan,. Ook zijn er totempalen van de White Man (Russen) en nog veel meer.

Aan het einde van de wandeling gingen we het informatie centrum in waar we een film bekeken hoe de Tlingit's hier leefden. Daarna liepen we het museum door waar nog oudheden van die tijd liggen en waar we nog meer informatie lazen. Het grote verschil dat ons opvalt tussen de Aleut's en de Tlingit's is dat de Tlingit's veel meer van hout maakten omdat hier bomen zijn en dat ze minder fijn weefden dan de Aleuts.

Inmiddels was de zon echt door gekomen en liepen we door het dorpje terug naar de boot waar we een drankje in de kuip namen met uitzicht over Sitka en de hoge bergen erachter waar hier en daar nog sneeuw op ligt.

GESCHIEDENIS HOOFDSTEDEN ALASKA
1 KODIAK.
In 1784 werd aan de westzijde van Kodiak eiland het plaatsje Tri Svjatelja (drie heiligen) gesticht. In 1792 verplaatste Alexandr Baranov dit plaatsje Tri Svjatelja naar de oostzijde van Kodiak eiland en hernoemde het Svjatelny Pakel (heilige Paulus). Deze plaats vormde tot 1808 de hoofdstad van Russisch Amerika. Nu heet deze plaats Kodiak.


2 SITKA
In 1792 werd door Alexandr Baranov het tweede Russische plaatsje Michajlovsk gesticht.
De Russen waren ook hier niet de eerste bewoners. De huidige naam Sitka is afgeleid van de Shee At'ika, hetgeen in de taal van de Tlingit betekent "volk aan de buitenkant van de shee (shee is de verkorte naam van de Tlingit voor het Baranof eiland). In 1802 werden de Russen door de Tlignit verdreven toen Baranov weg was; Baranov kwam in 1804 echter met een grote militaire macht terug en verdreef de Tlingit naar de andere kant van het eiland en stichtte de plaats Novo-Archangelsk. Deze plaats werd de nieuwe hoofdstad van Russisch Amerika en werd het centrum van de wereldwijde handel in zeehonden en zeeotters.

Op 18 oktober 1867 vond hier de formele soevereiniteit overdracht plaats waardoor Alaska door de verenigde staten officieel van Russland werd gekocht! De Amerikanen veranderde de plaatsnaam naar Sita.
JUNEAU.
In 1906 werd Juneau gekozen tot hoofdstad van Alaska.


19 augustus 2015
WHITESTONE COVE BIJ BARANOF EILAND, ALASKA PANHANDLE (57 14.764 n 135 33.635 w)
Om vijf uur motorden we de Kalinin baai uit. Daarna konden we met ruime wind een klein stukje oostwaarts zeilen door de Salisbury Sound tot aan de Neva Straat. Deze straat loopt tussen Patrofshikoff en Baranof eiland. Hier viel de wind weg en kregen we stroom tegen zodat we een tussen stop maakten. PATROFSHIKOFF COVE (57 18.086 n 135 38.218 w).
Rond half twaalf kregen we stroom mee met heel weinig wind tegen zodat we verder door de Neva straat motorden; een nauwe doorgang die deels bebakend is. Terwijl het regende en het een bewolkte dag bleef, was het toch druk op het water met kleine motorboten, vissersboten. Verder zagen we zeeotters. Rondom ons heen was een dennenbos waar we verschillende Baldeagles in zagen zitten. Bijna aan het eind van de straat nam de wind toe en gingen we voor anker in Whitestone cove. Morgen gaan we het laatste stukje van de Neva straat doen en verder naar Sitka.
18 augustus 2015
KALININ BAY BIJ KRUZOF EILAND, ALASKA PANHANDLE (57 19.334 n 135 47.190 w) 
Rond middernacht kwam de depressie dichtbij. De hele verdere nacht en ochtend waaide het hard gemiddeld twintig a dertig knopen met vlagen van veertig die gepaard gingen met hevige regen. In de ochtend luisterden we naar de weerberichten over de marifoon en hoorden we dat er voor dit gedeelte van Alaska een storm waarschuwing was. Ook werd er gewaarschuwd voor rivieren en beken die buiten de oevers traden en dat het dus gevaarlijk was om nu de rivieren en beken over te steken. Grote kans dat je meegenomen zou worden door de stroom. Toen we hier gisteren voor anker gingen zagen we een verschillende kleine beekjes met weinig water dat baai in stroomde. Nu zagen we dat er veel meer water uit stroomde en er was een ware waterval ontstaan. Geen wonder dat ze waarschuwingen afgaven. Gelukkig liggen we achter in de baai en hebben we weinig last van de uitgaande stroom. 

 In de middag was de harde wind met de grote regenval voorbij maar bleef het motregenen, de depressie trek langzaam weg. We sliepen uit, lazen een boek en een keken film.


17 augustus 2015 
KALININ BAY BIJ KRUZOF EILAND, ALASKA PANHANDLE (57 19.334 n  135 47.190 w)
Dachten we gisteren avond dat we rond middernacht wel op onze ankerplek zouden aankomen, dat bleek te optimistisch! De golven bouwden zich in de nacht nog meer op en kregen nu witte koppen. Als we net voor z'n witte breker kwamen sloeg de golf over de boot heen. Gelukkig stonden we droog achter de buiskap. Toen we dichterbij land kwamen namen de golven af maar de wind ook zodat we niet meer zo snel gingen. Het was donker en daardoor zagen we geen land maar we konden wel de geur van de dennebomen al ruiken. Toen we rond drie uur 's nachts om kaap Georgina zeilden werd ons vermoeden bevestigd. De wind tunnelde nu uit de Salisis Sound zodat we verder door de sound moesten kruisen naar Kalinin baai. Ondertussen werd het licht. 

Het miezer-regende nog steeds en door de laag hangende bewolking zagen we heuvels met dennebos. Ook zagen we verschillende vissersboten. Aan het begin van de Kalinin baai haalden we de zeilen weg en motorden we rustig tussen het dennenbos naar het einde van de baai waar ons anker er in ging. Onderweg in de baai kwam een walvis ons tegemoet zwemmen en kwam vlak naast ons boven. In de bomen zagen we weer meerdere Bald eagles zitten.

Toen ons anker er goed en wel in lag en we rondkeken zeiden we tegen elkaar dat het toch weer een hele andere omgeving is dan we voorheen in Alaksa hebben gezien. Wel het Alaska wat je verwacht; bewolking met motregen en op de kant een dicht begroeid dennenbos met hier en daar open plekken met gras en beekjes die uitkomen in de baai. De heuvels zijn ca. 600 meter hoog en totaal tot de top begroeit. 

De rest van de dag hebben we geslapen, opgeruimd en rustig aan gedaan want er komt een grote depressie over de komende dagen.

16 augustus 2015
In de nacht draaide de wind en nam toe tot ca vijftien knopen zodat we met een knik in de schot, vol tuig de nacht door zeilden. Het was een bewolkte nacht met miezer regen en dat bleef ook de hele dag zo. In de ochtend draaide de wind nog verder door naar het zuidoosten zodat we aan de wind met twee reven in het grootzeil verder gingen. Langzaam bouwden de golven zich op en kregen witte kopjes. Rond zes uur was de wind toegenomen tot ca twintig knopen zodat we de fok verruilde voor de werkfok en zo zeilden we onze laatste nacht in.

15 augustus 2015
Al ruime wind zeilden we met ca zes tot acht knopen wind een bewolkte nacht in. Al snel werd het in het noorden weer iets licht zodat we weer goed zicht hadden. Om zes uur kwam de zon weer achter de horizon vandaan en bleef het een bewolkte dag. Rond zeven uur in de ochtend draaide de wind naar het zuidwesten en met vijf a zes knopen wind zeilden we vol tuig halve wind verder. In de golf van Alaska stonden nu geen golven of swell meer zodat de zeilen (met zo weinig wind) niet begonnen te klapperen. We lazen en sliepen veel en keken ook goed om ons heen maar zagen geen enkele andere boot of dieren leven. In de avond trok de wind aan tot ca tien knopen wind en kregen we eindelijk een beetje snelheid.

14 augustus 2015
Rond half elf ruimde de wind weer en boomde we de fok uit aan de ene kant en grootzeil met twee reven aan de andere kant. Met ca acht a tien knopen wind zeilden we verder een bewolkte donkere nacht door met weinig zicht. In de ochtend bleef het bewolkt en miezerde het. We zijn nu over de helft. Later in de ochtend hield de wind het voor gezien en moesten we een tijd motoren. We zagen een sleper voorbij komen en Paul zag in zijn wacht bruinvissen bij de boot. In de middag nam de wind weer toe tot ca. zes a zeven knopen en konden we weer ruime wind verder zeilen. Zo gaan we de nacht in.

13 augustus 2015
Een tweede heldere nacht met sterren en aan het einde van de nacht een kleine maan. Helemaal donker werd het niet zodat we goed zicht hadden. Rond zes uur kwam de zon weer achter de horizon tevoorschijn en kregen we weer een mooie zonnige dag. Tot nu toe zeilden we onder invloed van een hoog luchtdruk gebied. Om negen uur in de ochtend draaide de wind iets zodat de boom eruit ging en we vol tuig halve wind verder zeilden. Langzaam kwam er meer bewolking, er komt een hele zwakke depressie aan. Zo varen we de derde nacht in.

12 augustus 2015
Al verder oostwaarts zeilend ruimde de wind steeds meer maar bleef het ca tien knopen. Al snel zeilden we vol tuig halve wind verder. Het was een heldere nacht met een mooie sterren hemel waar we veel vallende sterren zagen. Nog heel lang konden we Kodiak eiland nog zien liggen. Het werd niet echt donker want aan de horizon in het noorden bleef het iets licht. Om zes uur ruimde de wind nog meer en konden we ruime wind verder zeilen. Boom uitgeboomd aan de ene kant grootzeil met twee reven aan de andere kant. De twee reven waren nodig omdat ander het zeil te veel klapperden.

De zon kwam als een rode bal achter de horizon te voorschijn en het werd een mooie prachtige zonnige dag. De wind trok in de dag nog wat aan tot ca vijftien knopen zodat we heerlijk verder zeilden. We zagen verschillende vissersboten en albatrossen en stormvogels die over het water scheerden.

Van verschillende bewoners hier in Alaska hebben we gehoord dat de afgelopen winter niet echt heel koud is geweest en dat er minder of geen sneeuw was. Vandaar dat we misschien zo weinig mist hebben gehad. Ook deze zomer met het mooie zonnige weer dat we hier vaak hebben is iets uitzonderlijks. Meestal is het bewolkt en regent het in de Alaska Penisnsula en Kodiak en omgeving. Kijken wat de zuid westkust (Panhandle van Alaska)ons voor weer brengt!

11 augustus 2015
Het werd weer een mooie heldere zonnige dag zodat we besloten om naar de top van Mt. Pillar te wandelen. Nadat we Kodiak uit waren liepen we de berg op en kwam er een auto langs. We kregen een lift naar de top van de berg vanwaar we een prachtig uitzicht hadden. We keken uit over Kodiak, Chiniak baai (grote baai) met daarin de drie kleinere baaien Woman, Middle en Kalsin baai. Ook zagen we vlak voor de kust Near, Woody en Long eiland liggen.

We reden ook met hun mee terug naar Kodiak waar we naar de bibliotheek gingen. We bekeken de weerberichten en besloten vanavond Kodiak te verlaten. We belden Nancy om te kijken of ze thuis was en toen bleek dat ze thuis was gingen we naar haar toe om afscheid te nemen. Daarna belden we Gabriel en ook hem zeiden we gedag. Rond vier uur waren we terug aan boord en was er nog geen wind. We maakten de boot zeilklaar voor een aantal dagen op zee en aten alvast ons avondeten. Toen er rond zes uur een bries kwam motorden we tussen Kodiak en Near eiland door de Golf van Alaska in. Op naar de oostkust van Alaska een trip van ca 530 mijl.

Met ca tien knopen wind zeilden we aan de wind vol tuig de nacht in. Maar de weerberichten gaven aan dat we westen wind moeten krijgen en we dus ruime wind oostwaarts kunne zeilen.