actuele positie Giebateau

Get the code

zaterdag 27 januari 2018

080 Canada op weg naar Alaska (6)



 een reset van de interactieve kaart nodig?
druk op noordpijl in kaart  of herlaad de pagina

Nu ook 'live' op kaart te volgen:
Findship (zoek: Giebateau) of Marinetraffic of Ziltewereld  (zoek op kaart: Giebateau)
 
laatste foto's 7 mrt t/m 16 mrt (Rob)



27 maart 2018
RUSSELL ARM, PRINCE RUPERT HARBOUR, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (54 19.520 n 130 21.729 w)
We hadden email contact met enkele tandartsen uit Prince Rupert gehad en gisteren middag kregen we een email dat we vandaag om kwart voor twee bij tandarts Gursimran Brarr terecht kunnen.
Om kwart over zeven motorden we ca. drie mijl met de stroom mee naar Russell Arm in Prince Rupert Harbour. Hier aangekomen ging ons anker erin en lieten we de dinghy in het water. Al snel motorden we met de dinghy Prince Rupert Harbour over naar een kleine haven bij Prince Rupert city waar we de dinghy aan de steiger aanlegden. We liepen door Prince Rupert naar de Dr. Brarr om te checken of de afspraak klopte. Inderdaad Dr Brarr had Paul ertussen geschoven. We keken verder in Walmart en wat andere winkeltjes om daarna naar de bibliotheek te gaan waar we wat internetten.

De tweedehands winkels gingen pas om elf uur open dus rond elf uur liep ik terug naar het centrum om twee zaken te bezoeken. Om half twee waren we bij de tandarts en werd Paul al snel geholpen. Het restant van de kies was haast niets meer en er kon ook geen kroon meer op geplaatst worden. Het enige wat restte was het overblijfsel eruit te trekken. Met veel wrikken kwamen de kies (+ wortel) er uiteindelijk uit. Paul kreeg een recept mee voor pijnstillers en uit voorzorg een penicilline kuur. We liepen naar Safeway waar we de medicijnen bij de apotheek kochten en ik gelijk nog wat andere boodschappen deed. Daarna motorden we de ca. drie kilometer weer terug naar de boot. Het was vandaag gelukkig de hele dag droog geweest met weinig wind zodat we zowel naar Prince Rupert als terug naar Russel Arm droog over kwamen.

CAROLINA ISLAND, VASTE LAND, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (54 20.456 n 130 25.788 w)
Rond vier uur waren we terug bij de boot en omdat we nog een beetje stroom mee hadden besloten we ons anker op te halen en met de stroom mee al een stuk door de Venn Passage te motoren. Een kleine vaargeul tussen het vaste land en Digby eiland. Rond half zes ging ons anker er na vier mijl bij Carolina eiland in. Terwijl het anker erin ging zagen we een grote Bald Eagle boven de bomen zweven. We hebben de Bald Eagles al zo vaak gezien maar het blijven prachtige vogels zoals ze daar zweven! Nu onderuit; hopelijk krijgt Paul niet teveel pijn!

26 maart 2018
CASEY BAY, DIGBY EILAND, PRINCE RUPERT, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (54 16.819 n 130 22.683 w)
Vannacht heeft het even hard gewaaid, wij kregen wat vlagen maar we lagen goed in deze cove.
Om kwart over zeven hesen we de zeilen en zeilden vol tuig met ca vijftien knopen ruime wind het laatste stuk door Petrel Channel om vervolgens Ogden Channel (tussen Pitt eiland en Porcher eiland)in te gaan. Hier zeilden we eerst ruime wind en later halve wind. Verderop zagen we witte koppen op het water staan zodat we alvast twee reven in het grootzeil zetten.

Daar waar Ogden Channel en Grenville Channel bij elkaar komen kregen we ca. dertig knopen met vlagen van achtendertig knopen wind uit Grenville Channel en haalden we het grootzeil weg. Grenville Channel is ca. vieren veertig mijl lang en loopt precies waar de wind vandaan kwam met aan beide zijde hoge bergen. Hier tunnelde de wind dus echt doorheen!

Alleen op een stukje voorzeil, zeilden we ruime wind verder door Ather Pass (tussen Pocher en Kennedy eiland) en later Malacca Pass naar Prince Rupert. Er was een laag hangende bewolking en het regende de hele tijd hard zodat Paul buiten zat en ik binnen op de trap. We zeilden lekker op alleen een klein stukje voorzeil en rond twee uur ging ons anker er na ca. vierendertig mijl in Casey Bay bij Digby eiland in. In het kanaal bij Prince Rupert stond nog steeds ca. dertig knopen maar toen we Casey Bay indraaiden was de wind en één keer verdwenen en kregen we alleen hier en daar een vlaag. Lekker onderuit met een boek.

25 maart 2018
CAPTAIN COVE, PITT EILAND, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (53 48.562 n 130 12.082 w)
De hele dag was het bewolkt en regende het. We lagen vandaag wat langer in bed en luisterden naar de radio. Daarna deed ik mijn yoga oefeningen en dronken we koffie/chocomel. Na de lunch keken we een film en lazen een boek. Vannacht komt de depressie over.
 
24 maart 2018
CAPTAIN COVE, PITT EILAND, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (53 48.562 n 130 12.082 w)
De hele dag was het bewolkt en regende het. In de ochtend deden we binnen wat klusjes en deed ik mijn yoga oefeningen. Na de lunch keken we een film en toen het rond vier uur droog was keken we even buiten. Boven op de bergen had het gesneeuwd en was er weer een nieuwe laag sneeuw bijgekomen. Nu ook op lagere gedeeltes van de bergen maar niet tot aan de oceaan.

Er komt een depressie aan met harde zuidenwind en dan liggen we in Prince Rupert niet goed vandaar dat we deze depressie hier gaan uitzingen

23 maart 2018
CAPTAIN COVE, PITT EILAND, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (53 48.562 n 130 12.082 w)
Het was een prachtige zonnige dag zodat we in de kuip koffie dronken met het zicht over de baai met kleine eilandjes erin en daarachter de groene bergen van Pitt eiland met op de top een dun laagje verse sneeuw waar de zon op scheen. Na de koffie deden we wat klusjes buiten. Ik deed de was en Paul repareerde de huik van het grootzeil.

We lunchten in de kuip waarna ik met een boek in de kuip ging zitten terwijl Paul bezig was met de zonnepanelen. Hij bracht twee zonnepanelen naar de andere kant en er gingen er twee naar binnen, als reserve. We hebben te veel capaciteit van alle vijf de zonnepanelen en dus hebben we besloten er twee als reserve te houden.
De dag ging snel voorbij en aan het eind van de middag kwam er een coastgard boot bij ons in de baai voor anker. We vermoedden dat hij wel langs zou komen om ons te checken maar dat deden ze niet. Toen we 's avonds in ons bed lagen hoorde we een wolf huilen. Wauw wat is het leven toch mooi! 

22 maart 2018
CAPTAIN COVE, PITT EILAND, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (53 48.562 n 130 12.082 w)
De ankergrond waar we vannacht lagen was erg rotsachtig zodat we in de nacht onze ankerketting over de rotsen hoorden schuren. Vandaag regende het de hele dag, was het ca. vijf graden en was er veel laaghangende bewolking zodat we de lage groene heuvels wel konden zien maar de hogere toppen alleen soms door de bewolking heen. Wij hadden regen maar boven op de bergen sneeuwde het want als we de hoger gelegen gedeeltes konden zien werd dat naarmate de dag vorderde steeds witter.

We zeilden met ca. zeven knopen zuidenwind, ruime wind verder door Principe channel om vervolgens ruime wind en met stroom mee verder door Petrel channel tussen Pitt eiland en McCauley eiland door te gaan tot aan Captain Cove waar ons anker er rond vijf uur en na tweeëndertig mijl in ging.

We hebben van broer Rob begrepen dat jullie ons even niet via de AIS radar kunnen volgen. Waarschijnlijk zijn we te ver naar buiten en kan het AIS-station ons signaal niet ontvangen.
Nadat we in Pruth bay van twee stuurautomaten één goede hebben gemaakt werkt deze ook echt goed. We hebben gisteren aardig wat wind gehad en toen bleef deze het gelukkig goed doen. Hij kan het weer aan!

In de twee weken dat we van Steep eiland vertrokken zijn en via de Johnstone strait en nu aan de buitenkant van de Canadese kanalen zeilen hebben we weinig andere boten gezien. Enkele slepers die van Alaska via de Canadese scheren naar Seattle (Amerika) gaan en misschien bij elkaar zeven a acht vissersboten maar geen plezier jachten. We zijn weer heerlijk op ons zelf.

21 maart 2018
LUNDY COVE, PITT EILAND, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (53 24.725 n 129 50.181 w)
Het was vannacht onder nul geweest en het bovenste laagje water in de emmers die op dek staan waren bevroren. De zon scheen al toen we om half negen de zeilen hesen en Emily Carr inlet uit motorden. Daarna kruisten we verder noordwaarts door de Campania sound.

In de Campania sound hadden we te maken met een outflow wind van ca. vijftien knopen die vanaf de hoge besneeuwde bergen van het vaste land naar zee blies. Eenmaal in Squally channel tussen Campania eiland en Gil eiland nam de wind af tot ca. zes a zeven knopen en kruisten we rustig verder tot aan bijna het einde van Campania channel. Hier kwam de wind met ca vijftien knopen uit het noordoosten zodat we het laatste stuk aan de wind konden zeilen en daarna ruime wind en met stroom mee door Otter channel tussen Pitt eiland en Campania eiland door naar Principe channel.

In Principe channel tussen Pitt eiland en Banks eiland konden we eerst halve wind zeilen maar achter ons zagen we de regen en de bewolking al aankomen. Toen de regen en de bewolking bij ons was ruimde de wind en konden we ruime wind met het voorzeil aan ene kant en grootzeil aan de andere kant lekker door zeilen tot we rond half zeven ons anker er na achtenveertig mijl in Lundy cove aan de westkust van Pitt eiland ingooiden. Het was een mooie zeildag. Toen we 's avonds op de thermometer keken was het alweer bijna één graad.

20 maart 2018
EMAILY CARR INLET, PRINCESS ROYAL EILAND, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (52 55.710 n 129 08.778 w)
Toen we rond kwart voor acht de zeilen hesen was het bewolkt en regen het hard. We motorden tussen de rotsen door Grant Anchorage uit. Eenmaal in Laredo Sound konden we met ca. zes a zeven knopen halve wind verder zeilen tussen Swindell eiland en Aristazabal eiland. Vervolgens zeilden we Laredo Channel in tussen Princess Royal eiland en Aristazabal. Hier konden we met ruime wind zeilen en hadden we het voorzeil uitgeboomd aan de ene kant en het grootzeil aan de andere kant.

Paul stond in het trapgat onder de buiskap en ik zat binnen zodat we niet al te nat werden. Door de bewolking en de regen hadden we niet echt goed zicht op de eilanden die we passeerden maar we weten dat Princess Royal eiland aardig bergachtig is (zijn meerdere malen aan de andere kant van Princess Royal eiland langs gevaren). Aan het eind van Larendo Channel draaide de wind naar het noorden en kwam met ca. twintig knopen terug. We dachten dat het harder zou gaan waaien en haalden het grootzeil weg. Alleen op voorzeil kruisten we verder met nog steeds stroom mee.

We zagen dat het verderop helderder werd en toen het heldere weer bij ons kwam hield de wind het voor gezien. De zon kwam door en het werd een mooie zonnige heldere namiddag. Het laatste stuk naar Emily Carr Inlet moesten we motorden en zagen we een kleine walvis niet ver van ons vandaan. Rond half vijf en na vijfendertig mijl ging ons anker erin. Tijd voor een drankje in de kuip in de zon om te genieten van de mooie baai met kleine rotsen en eilandjes met groene bomen in verschillende tinten.

Emily Carr inlet...

19 maart 2018
GRANT ANCHORAGE, SWINDLE EILAND, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (52 29.650 n 128 46.885 w)
Vanochtend rond half acht zeilden we met ca. zes knopen westenwind, halve wind verder tussen de Mc Naughton eilanden en de Tribal eilanden groep. Het zijn lage rotsen en kleine eilandjes die begroeid zijn met lage bomen die vaak kaal zijn door de harde wind die hier kan waaien. Het was bewolkt en het regende iets. Vervolgens kwamen we aan bij de ingang van de Milbanke Sound en die staken we over. Helaas hield de wind het voor gezien en moesten we een hele tijd motoren. Ondertussen aten we een lunch in de kuip en moesten we goed opletten op hout/boomstammen in het water.

Na de ingang te zijn overgestoken kwamen we in de Laredo Sound aan. De zon kwam iets door de bewolking heen en de wind was gedraaid naar het noordwesten zodat we met ca. zes knopen wind, aan de wind langs de westkust van Price eiland verder zeilden. Ondertussen aten we ons avondeten en rond kwart voor acht vlak voordat het donker werd ging ons anker er in Grant Anchorage bij Swindle eiland in.

We liggen in een grote baai tussen Prince en Swindle eiland met verschillende kleine inhammen waar je kunt ankeren. Zowel Price als Swindle eiland zijn lage eilanden. We hebben vandaag drieënveertig mijl afgelegd.

18 maart 2018
McNAUGHTON EILANDEN GROEP, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (51 56.812 n 128 13.616 w)
Vanochtend kregen we een email van de tandarts in BellaCoola dat hij geen tijd heeft voor Paul en dat er verschillende tandartsen in Prince Rupert waren die waarschijnlijk wel tijd hebben.
Nadat we een deel van de start van de Volvo Ocean race hadden gezien ging rond acht uur ons anker op en motorden we tussen Calvert eiland en Hecate eiland door. In Hakai Passage kregen we ca. vijf à zes knopen noordenwind en konden we aan de wind de passage oversteken. Daarna kwamen we in de Queens Sound en ging de wind met dezelfde hoeveelheid tegen staan zodat we de rest van de dag moesten kruisen.

In de ochtend was het bewolkt maar na het middaguur brandde de zon door de bewolking heen en kregen we een zonnige middag. We kruisten tussen rotsen en kleine eilandjes door en zagen verschillende groepen aalscholvers en Bald eagles op de rosten of in de kale bomen zitten.

de kale bomen...
Rond kwart over vijf ging ons anker er na drieendertig mijl tussen de eilandjes van Mc Naughton groep in. Helaas hebben de eilandjes zowel als de ankerplek geen namen. Tijd voor een wijntje en een cola in de kuip met gelijktijdig het avondeten.

17 maart 2018
PRUTH BAY, CALVERT EILAND, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (51 39.287 n 128 07.670 w)
Het grootste deel van de dag waren we bezig met de stuurautomaten. Bij onze eerste stuurautomaat hebben we de tandwieltjes al eens verwisseld en we dachten dat het probleem nu meer in de buis lag. Toen we die vandaag uit elkaar haalden bleken het toch de tandwieltjes te zijn die na zes jaar trouwe dienst weer uitgeleuterd waren.

De stuurautomaat die we nieuw uit de doos in een watersportzaak in Brazilië als reserve hebben gekocht bleek vandaag echter een grote miskoop te zijn. We hadden al geconstateerd dat de buis die in en uit schuift veel meer speling heeft dan onze oude. Dit houdt in dat de stuurautomaat krachtiger is als de buis uitschuift en zeker de helft minder krachtig is wanneer deze inschuift. Toen we net als de oude stuurautomaat de tandwieltjes eruit wilden halen kwam de pin er niet uit. We zagen nu dat het gat al wat beschadigd was en uiteindelijk moesten we deze pin eruit boren. Na we uiteindelijk de tandwieltjes eraf kregen maakten we de buis nog iets verder open en bleek één van de vier inbusbouten afgebroken was. Ook zagen we dat er geen goede sluitring inzat waardoor de buis die in en uitgaat meer speling heeft. Onze vraag is nu waarom hebben ze deze open gehaald en wat is er binnen nog meer veranderd? We besloten om de tandwieltjes met buitenring van de stuurautomaat uit Brazilië in onze oude stuurautomaat te zetten en deze weer te gaan gebruiken. Na het even te hebben uitgeprobeerd en bleek dat hij goed werkt en dus bouwde Paul de stuurautomaat weer in. Wordt vervolgd...

repareren van de stuurautomaat...
Het was inmiddels drie uur geweest en we gingen nog even naar de kant voor een korte wandeling. Op de steiger aangekomen zagen we Ron de caretaker. We kwamen in gesprek over de Hakai Instituut en kregen een rondleiding. Er werken ca. tachtig tot honderd mensen voor dit instituut. Dit zijn o.a verschillende onderzoekers, onderhoud-mensen, schoonmaaksters, keukenpersoneel, twee tuinmannen, aangezien ze hier een eigen groentetuin hebben. Er zijn slaapplaatsen voor het personeel en ze eten gezamenlijk in een kantine. Er zijn veel verschillende onderzoeklaboratoria aangezien er veel verschillende onderzoeken gedaan worden. Het water van de rivieren en de zee worden onderzocht, de dieren zoals zeeotters, walvissen maar ook de planten zoals kelp. Verder is er o.a ook archeologisch onderzoek. Ze hebben een grote logde voor groepen die hier komen voor congressen.
Rond zes uur waren we terug aan boord en ruimden we de achterhut weer in.

16 maart 2018
PRUTH BAY, CALVERT EILAND, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (51 39.287 n 128 07.670 w)
De was die ik vannacht buiten had laten hangen was vanochtend nog een beetje klam en geheel bevroren. Ook op het dek lag een laagje bevroren douw. Toen ik richting het vaste land keek zag ik net de zon boven de witte bergtoppen tevoorschijn komen. Het werd weer een mooie heldere zonnige dag met een koele noordelijke bries.
 
Nadat we koffie/chocomelk in de kuip hadden gedronken gingen we naar de kant voor een andere wandeling. We liepen weer langs de Hakai lodge en volgde hetzelfde pad als gisteren naar West Beach. Daar aangekomen liepen we vandaag de andere kant op, over het strand naar het andere einde. Hier begint een pad door het bos naar de Noord Beach. Een prachtige wandeling door het bos en langs verschillende kleine meertjes. Het was hier windstil zodat we de natuur in het water weerspiegeld zagen. Na een paar keer heuvel op en heuvel af te hebben gelopen kwamen we bij een prachtig lang zandstrand. Ook in deze baai liggen kleine rotsen waarop bomen groeien. Maar aan de bomen aan de kust konden we goed zien dat het hier behoorlijk kan waaien. De hogere bomen hebben vaak kale toppen.
 
spiegelend water...
We liepen het strand over naar het einde en zagen tot onze verbazing toch een pad verder de bossen in gaan. We besloten het pad te volgen en kwamen zo bij een volgende baai met een rotsachtige kust.
 
rotsachtige kust...
Hier aten we een mueslireep en zagen een klein vogeltje op één van de rotsen. Toen Paul een hap nam van zijn reep kwam de kroon die al enige tijd wat los zat eruit. Gisteren hadden we met de caretakers van hier gesproken en wist ik dat Angela een tandartsassistente is.
 
We liepen dezelfde weg terug en bij de west Beach aangekomen deed ik net als gisteren wat yoga oefeningen terwijl Paul zijn kroon wat schoonmaakte. Bij de lodge zagen we Angela en Rob en zij wisten een tandarts in Bella Coola waarvan we het e-mailadres kregen. We waren van plan meer buitenom te gaan maar het wordt waarschijnlijk toch anders...

De rest van de middag waren we aan boord waar we foto's van Paul zijn kroon maakten en die naar de tandarts in Bella Coola toestuurden in de hoop dat hij ons kan helpen. 
 
15 maart 2018
PRUTH BAY, CALVERT EILAND, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (51 39.287 n 128 07.670 w)
Vanochtend heeft Paul de oude stuurautomaat (die zo ratelde) uit elkaar gehaald. De vier tandwieltjes waren weer geheel uitgereuteld. Ondertussen scheen de zon volop en was ik buiten bezig wat klusjes aan het doen.

Rond tien uur gingen we met de dinghy naar de kant waar het Hakai Beach Instituut staat. Dit is een groot research instituut van de Tula Foundation. We zagen niemand zodat we door liepen en de trail volgden door het bos naar de West beach van Calvert eiland. Een prachtig zandstrand met in de baai zelf kleine rotst/eilandjes met bomen erop. We liepen verder over het strand tot het einde waar we door het bos naar de volgende baai liepen.

West beach...
Hier bestond de kust voornamelijk steile kliffen. In de daarop volgende baai bestond de kust uit een prachtig zandstrand met daarbij ook veel grote keien. Bovenop de keien lag veel aangespoeld hout/boomstammen. Nadat we ook dit strand overgewandeld hadden tot het andere einde liepen we weer een stuk door het bos, de heuvel over naar de volgende baai.
 
 
Bijna bij die baai aangekomen werden we warm onthaald door een kwispelende hond. Bij het strand aangekomen zagen we twee mensen die de caretakers van Hakai Instituut bleken te zijn. Het bleek dat ze hier net twee uur lang hadden gesurfd over de golfen ( golfsurfen).
.
De wandeling ging nog verder door het bos naar twee andere stranden. Daarna moesten we dezelfde weg terug lopen. Het werd hoogwater en bij het eerste strand hadden we gezien dat we op tijd terug moesten zijn anders moesten we langs een rotswand door het water lopen. We waren er net op tijd om hier al rennend met droge voeten maar natte schoenzolen langs te lopen. Eenmaal langs dit punt ging Paul op een boomstam zitten en deed ik wat yoga oefeningen. Heerlijk in de zon met zicht op de kleine rotsen in de baai en het geluid van de brekende golven op het strand.

Rond twee waren we terug aan boord waar we een late lunch aten. Nu werd het tijd voor een douche en om de vuile kleren te wassen. Ik mocht water op de steiger gebruiken om de was uit te spoelen. Terwijl ik zo bezig was met de huishoudelijke klusjes was Paul op internet aan het zoeken wat het probleem van de stuurautomaat kan zijn.

14 maart 2018
PRUTH BAY, CALVERT EILAND, CANADESE KANALEN, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (51 39.287 n 128 07.670 w)
Vannacht heeft de hele nacht nog hard gewaaid en rond zes uur stond er nog steeds dertig knopen bij Egg eiland. Rond half acht was de wind minder geworden en besloten we toch te gaan. We begonnen met alleen het voorzeil en zeilden zo ruime wind door de Queen Charlotte strait richting cape caution. Maar al snel bleek dat de wind echt nog maar vijftien tot twintig knopen was zodat we het grootzeil met twee reven erin hesen. Zo zeilden we ruime wind de Queen Charlotte strait uit, Cape Caution om en verder door de South passage van de Queen Charlotte sound langs Egg eiland richting de Canadese kanalen. De wind nam steeds meer af en nadat we Egg eiland al een eindje achter ons hadden gelaten was de wind afgenomen tot ca zes kopen zuidenwind.  De swell van twee a drie meter stond er nog wel zodat we het grootzeil niet geheel konden hijsen aangezien die dan teveel zou gaan klapperen. Dus besloten we te gaan motoren tot we achter Calvert eiland waren.

Bij de zuidpunt van Calvert eiland waren we de hoge swell kwijt en konden we vol tuig ruime wind verder zeilen door de Fritz Hugo sound tussen het vaste land en Calvert eiland. We hadden hier een lichte stroom tegen maar gelukkig nam de wind steeds meer toe en zeilden we als nog lekker verder.

Onderweg zagen we een aantal vissersboten voorbij motoren. De hele dag zaten we lekker in de kuip in de zon maar verderop boven het vaste land was het bewolkt en regende het zelfs. Rond kwart voor vijf zeilden we Kwakshua channel in tussen Calvert eiland en Hecate eiland door. In eerste instantie viel de wind weg en moesten we een stukje motoren maar al snel kwam de wind terug en konden we de rest kruisen tot aan Pruth bay waar ons anker er na vijftig mijl rond kwart over zeven in ging.

We zitten aan de buiten kant van de Canadese kanalen en er zijn hier aardige kale rotsen of rotsen met lage begroeiing. Aan de bomen die hier staan konden we goed zien dat het hier aardig hard kan waaien de meeste zijn kaal! Het gebied doet ons wel een beetje denken aan Stewart eiland van Nieuw Zeeland.

vervolg stuurautomaat:
Gisteren genoten we dat we geen geratel meer hoorden van de stuurautomaat en hadden we de indruk dat deze goed werkte. Vandaag bleek helaas dat met meer druk op het roer de stuurautomaat het tocht niet helemaal goed bij kan houden. De ene kant op is deze sterk genoeg maar de andere kant op heeft hij de kracht niet om het bij te houden. Heel vreemd, wordt vervolgd.

13 maart 2018
MILES INLET, BRAMHAM EILAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (51 03.982 n 127 34.882 w)
Voor we rond kwart voor twaalf vertrokken had ik mijn yoga oefeningen gedaan en hadden we koffie/chocomel in de kuip gedronken. Het was ca acht tot tien graden, bewolkt en er stond ca twintig knopen wind zodat we alleen op voorzeil langs de kust verder noordwaarts zeilden.

We zeilden langs en tussen verschillende kleine rotsen door waar nog steeds bomen op groeien. Vaak waren de bomen aan de noordzijde van de stam kaler door de vele wind die hierop kan blazen. Na tien mijl zeilden we Miles Inlet in waar ons anker er rond kwart over twee inging. We konden niet verder aangezien er bij de kaap van Noord Vancouver eiland veertig tot vijftig knopen wind stond en bij kaap Caution waar wij langs moeten dertig tot veertig knopen. Shelter Bay is een goede ankerplek maar er kwam toch een lichte deinig naar binnen. Hier in Miles Inlet lagen we een stukje rustiger. Terwijl de regen op het dak tikte gingen wij lekker onderuit met een boek en de digitale krant.

12 maart 2018
SHELTER BAY, VASTE LAND BRITISCH COLUMBIA/CANADA (50 58.011 n 127 26.064 w)
Vanuit Small Cove konden we zien dat het verderop aardig waaide en dat er witte kopjes op het water stonden maar in deze cove lagen we heerlijk rustig. Rond half acht besloten we ons anker op te halen en alleen op een klein stukje voorzeil verder te zeilen. Het eerste stukje was halve wind maar in de Broughton Strait tussen Vancouver eiland en Malcolm eiland zeilden we met ca vijfentwintig a dertig knopen ruime wind verder. De witte kopjes stonden op het water maar we liepen lekker en hadden stroom mee. Eenmaal in de Queen Charlotte Strait verwachtten we meer wind maar die bleef rond de vijfentwintig tot dertig knopen.
 
We luisterden naar het laatste weerbericht over de marifoon en besloten om de Queen Charlotte Strait alvast over te steken naar het vaste land. Het was bewolkt maar af en toe liet de zon zich door de bewolking heen zien. De golven werden hier en daar wel iets hoger maar we gingen er lekker doorheen. Wel hoorden we dat de stuurautomaat het er moeilijk mee had en steeds meer ratelende geluiden maakte. Dat doet hij al jaren en langzaam aan wordt het ook steeds erger. Het wachtten was erop dat deze het zou gaan begeven. Vandaag was de dag dat de stuurautomaat zijn werk niet meer naar behoren deed en Paul zelf het laatste stuk ging sturen.

Bij de kust van het vaste land aangekomen zagen we zeehonden en zeeotters in het water zwemmen. Verder zagen we zoals we elke dag wel zien verschillende Bald Eagles. Rond twee uur ging ons anker er na eenenveertig mijl in Shelter Bay in.

Na een late lunch maakten we de achterhut leeg en haalde Paul de stuurautomaat eruit. We hebben al een tweede stuurautomaat in Argentinië gekocht (als reserve) maar daarvan is de motor minder sterk. Paul heeft op marktplaats een tweedehands motor gekocht en die nu omgewisseld met degene die erin zat. Hopelijk is deze motor wel sterk genoeg, we zullen het morgen gaan zien! Paul bouwde de andere stuurautomaat in en nu kon de achterhut weer ingeruimd worden. Inmiddels was het alweer aan het eind van de middag en tijd voor het avondeten.

11 maart 2018
SMALL COVE, HANSON EILAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (50 34.604 n 126 46.696 w)
Hier in Canada is de klok een uur vooruit gezet; de zomertijd is ingegaan! Rond acht uur kwam er een lichte bries van ca vier a vijf knopen wind. Maar met stroom tegen konden we rustig vol tuig ruime wind verder noordwestwaarts zeilen door de Johnstone Strait. Bij de vernauwing van Race Pass nam de wind toe en konden we zelfs met iets stroom tegen er doorheen zeilen. Na Race Pass nam de wind steeds meer toe tot ca twintig knopen en moesten we om twaalf uur twee reven in het grootzeil zetten. Ook de stroom ging nu langzaam meelopen zodat we goed opschoten.

In de ochtend was het bewolkt maar in de middag klaarde het op en liet de zon zich weer zien zodat we ook vandaag weer konden genieten van de prachtige omgeving zoals ik eerdere dagen beschreven heb. Hoe dichter we bij de uitgang van de Johnstone Strait kwamen hoe meer de wind toenam tot ca. dertig a vijfendertig knopen zodat we op een gegeven moment het grootzeil weghaalden en alleen op een klein stukje uitgeboomde fok nog steeds zeven a acht knopen zeilden. Inmiddels stonden er wel kleine witte kopjes op het water waar de zon vrolijk op scheen.

Rond half vijf ging ons anker er na zevenenveertig mijl in een kleine cove bij Hanson eiland in. Hier hebben we al eens eerder gelegen met harde zuidoostenwind. We hebben weer een heerlijke zeildag gehad en zijn goed opgeschoten!

10 maart 2018
AMOR DE COSMOS BAY, VANCOUVER EILAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (50 21.499 n 125 42.037 w)
Vanochtend vroeg skypten we vanuit bed met mijn ouders. Daarna was het bijna acht uur en hadden we afgesproken om met Ruth en Ralph naar Campbell River te gaan. Buiten gekomen scheen de zon volop was het helder en blad stil. Met de motorboot van de Steep Lodge motorden we in volle vaart over Discovery Channel naar de Marina van Campbell River waar we na twintig minuten afmeerden. Paul en Ralph gingen naar een doe-het-zelf zaak terwijl Ruth en ik naar de Superstore gingen om nog wat boodschappen te doen.

Rond tien uur zagen we elkaar weer bij de boot en motorden terug naar Steep eiland waar we bij Ruth en Ralph koffie dronken. Rond twaalf uur kwam er een bries opzetten en werd het tijd om afscheid te nemen. Vol tuig en met stroom mee zeilden we ruime wind door Discovery Channel met daarin de Seymour Narrows. We waren er twee uur na doodtij en hadden ca. vier knopen stroom mee zodat we soms wel zeven knopen door het water gingen. De maximale stroom kan hier acht tot negen knopen worden!

Aan de ene kant hadden we Vancouver eiland en aan de andere kant achtereenvolgens Quadra, Sonora en Thurlow eiland. Achter deze groene lagere eilanden zagen we de hoge witte besneeuwde bergpieken van het vaste land. Eenmaal de hoek van Chatham Point om zeilden we verder ruime wind de Johnstone Strait door tussen Vancouver eiland en Thurlow en later West Thurlow eiland tot we rond half zeven en na achtentwintig mijl ons anker er in Amor de Cosmos Bay inging. Het was een prachtige heldere zeildag geweest!

09 maart 2018
APRIL POINT,QUADRA EILAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (50 03.851 n 125 13.726 w)
Toen we rond zes uur ons anker ophaalden werd het net licht. Even later hadden we een mooie rode zonsopgang die vanachter de bergen van het vaste land vandaan kwam. Op het moment dat de zon net hoog genoeg boven de bergen uit kwam bescheen hij de witte bergtoppen op Vancouver eiland zodat we de sneeuw zagen glinsteren. De rest van de dag was het mooi zonnig en helder zodat we volop van de omgeving konden genieten. Met ca. zes knopen noordenwind kruisten we verder noordwaarts door de Strait of Georgia. Rond twaalf uur hield de wind het voor gezien en motorden we met de stroom mee verder.

Een half uurtje later kwam de middagbries opzetten. Nu konden we halve wind richting Discovery Channel zeilen en daarna ruime wind en met de stroom mee erdoorheen tussen Vancouver en Quadra eiland door. Zoals gewoonlijk zagen we hier veel boomstammen in het water drijven.

Rond twee uur ging ons anker er na zesentwintig mijl bij April Point bij Quadra eiland in. We hadden hier met Debbie en Norris afgesproken. Helaas voelde ik me nog niet lekker en had ik nog steeds last van mijn keel en stem zodat we besloten niet met hun mee naar huis te gaan. Wel namen zij ons nieuwe voorzeil mee. Zolang we in deze wateren varen mag ons nieuwe voorzeil bij hun in de opslag. Nadat we even gezellig hadden zitten praten namen we afscheid en hopen we elkaar aan het eind van het jaar langer te spreken. 

08 maart 2018
SOUTH COAST,SAVARY EILAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (49 55.814 n 124 48.290 w)
Het werd net een beetje licht toen we ons anker rond zes uur ophaalden. Het was bewolkt en het regende toen we de zeilen hesen en door Lambert Channel tussen Hornby en Denman eiland door motor/zeilden. In de strait of Georgia kregen we ca. acht knopen noordenwind en kruisten we verder door de straat richting de Sunshine Coast. Waar we gisteren helder weer hadden en we de mooie omgeving met de hoge bergen goed konden zien, zagen we vandaag alleen de bewolking en regen om ons heen.

Ik ben getroffen door een keelontsteking en ben mijn stem grotendeels kwijt. Terwijl Paul buiten zeilde lag ik grotendeels op de bank te luisteren naar de radio en viel af en toe in slaap. Rond drie uur hield de wind het voor gezien en motorden we de laatste mijlen naar Savary eiland waar ons anker er na rond negen uur varen in ging.

07 maart 2018
FORDS COVE,HORNBY EILAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (49 29.890 n 124 40.771 w)
Pas rond elf uur kwam er een lichte bries opzetten en hesen we de zeilen. Vol tuig kruisten we met ca. zes knopen wind verder door Strait of Georgia noordwaarts. Tim zag ons op zijn AIS radar en riep ons op over de marifoon. Hij was niet ver van ons vandaan de haring van de vissers in ontvangst aan het nemen. De haringvangst ging goed en de grote boten waren bijna aan hun quote. Omdat het zeer rustig weer is kunnen de kleine vissersboten ook vissen en zij zijn nog niet aan hun quote.

Tim legde nu beter uit hoe het vissen in zijn werk gaat. De mannetjes haringen zwemmen naar de kant waar ze in het kelp hun sperma leggen. Daarna zwemmen ze weg en komen de vrouwtjes om hun eitjes erop te leggen. De vissers moeten wachten tot de mannetjes haringen weg zijn gezwommen  waarna ze de vrouwtjes vangen voor ze hun eitjes hebben gelegd.

Helaas hield de wind het voor gezien en motorden we naar Ford's Cove bij Hornby eiland. Het laatste stukje moesten we tussen wat rotsen door waar we verschillende groepen zeeleeuwen op de rotsen zagen liggen en ook hoorden, wat een kabaal! Tussen de groepen zeeleeuwen zaten Bald Eagles, meeuwen aalscholvers. Maar ook in het water zwommen veel zeeleeuwen.

Rond kwart voor vier ging ons anker er na veertien mijl in Ford's Cove in en roeiden we naar de kant waar we een mooie wandeling maakten door het bos en langs het rotsige strand.

wandeling Thornby eiland...
06 maart 2018
FALSE BAY,LASQUETI EILAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (49 29.549 w 124 21.240 w)
De hele dag was het bewolkt en geen wind zodat we een dagje bleven liggen en wat klusjes deden. Nadat we koffie in de kuip hadden gedronken keek Paul eerst mijn gasstel nog een keer na. Daarna ging hij met de computer en de endoscoop naar de trommel van onze profull op de voorpunt en bekeek of het daarbinnen en vooral de voorstag nog goed was. Alles is in orde.

Na de lunch klom Paul de mast in om de verstaging na te lopen, ook hier was alles oké. Ik hielp grotendeels mee en verder verdiepte ik me in informatie die ik gedownload had van internet. Volgend jaar gaan we na de zomer richting Californië en Mexico en hiervan had ik al wat informatie van internet gehaald die ik nu uitwerkte. En zo was er weer een dag voorbij!

04 maart 2018
NANOOSE BAY,VANCOUVER EILAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (49 16.260 N 124 10.203 W)
In de loop van de ochtend gingen we naar de kant waar ik yoga oefeningen deed en Paul wat internette. Sarah en Marina kwamen even later thuis en het werd een gezellig weerzien. Rond half twee gingen we met Sarah en Marina mee naar een beachparty. Daar zagen we verschillende klasgenoten van Marina met hun ouders. De vorige keer dat we hier waren hadden ze ook een beachparty dus dit keer kenden we de meeste ouders al een beetje.

Het was een mooie zonnige dag en met de BBQ en een kampvuur op de beach was het lekker aangenaam. Rond half vijf gingen Paul en ik naar Mexi en Adriaan waar we gezellig bijpraatten over wat er in de tussentijd allemaal gebeurd is. Zij waren naar Mexico geweest en hadden daar enkele Maya tempels bezocht midden in de wildernis. We zagen er foto's van. We aten een heerlijke maaltijd en rond tien uur namen we afscheid en gingen terug naar de boot.

03 maart 2018
NANOOSE BAY, VANCOUVER EILAND, BRITISCH COLUMBIA (49 16.260 n. 124 10.203)
De dagen worden merkbaar langer en de zon warmer. Vanochtend om zes uur ging ons anker op en was het al een beetje licht. Buiten was het twee graden. We motorden met de laatste stroom mee door New Castle Pass tussen New Castle eiland en Vancouver eiland. Onderwijl hesen we de zeilen en eenmaal in de Strait of Georgia ging de motor uit. De zon was inmiddels weer met een rode gloed achter de bergen tevoorschijn gekomen. Wat we al meerdere malen gezien hebben maar nooit vermeld, is dat sommige ramen in de huizen bij zonsopkomst de rode gloed weerspiegelen en dan lijkt het net of het huis in brand staat. Een heel mooi en apart gezicht.

mooie zonsondergang...
oplichtende ramen door de ondergaande zon...
We kruisten langs de kust van Vancouver eiland naar Nanoose bay en ondertussen hadden we weer prachtig uitzicht over de spitse bergen van het vaste land en de bergen van Vancouver eiland, beide gehuld in sneeuw. Rond kwart voor twaalf ging ons anker er in Nanoose Bay in.

Onderweg hadden we al gegeten zodat Paul gelijk zijn duikplank aantrok en te water ging. Het water is acht graden dus voordat hij te water ging goot ik nog even warm water in zijn pak. Hij verwisselde de anodes en maakte het roer schoon maar verder was het onderwaterschip nog steeds mooi schoon.

Daarna gingen we naar de kant waar Paul zijn pak uitspoelde en douchte. We hadden contact gehad met Sarah en we wisten dat ze niet thuis was maar bij haar ouders in Saltspring eiland. We mochten het huis gebruiken zodat ook ik douchte en de wasmachine gebruikte. De rest van de middag deed ik wat naaiwerk en zat Paul wat op internet te kijken.

02 maart 2018
NEW ISLAND, NANAIMO BAY, VANCOUVER EILAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA ( 49 10.668 n 123 55.785 w)
Vannacht begon het te regenen en dat heeft het de rest van de dag gedaan. Aangezien er heel weinig wind was besloten we naar Nanaimo te gaan waar we in de bibliotheek hebben zitten lezen en internetten. In de namiddag hebben we nog wat gewandeld alvorens terug te gaan naar de boot.

01 maart 2018
NEW ISLAND, NANAIMO BAY, VANCOUVER EILAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA ( 49 10.668 n 123 55.785 w)
Rond kwart over zeven ging ons anker op en zeilden we vol tuig ruime wind door Stuart Chanel langs Vancouver eiland. Het was een mooie zonnige dag en we merkten dat de zon in kracht toeneemt. We konden zelfs voor het eerst onze winterjassen uit doen. Onder het zeilen dronken we koffie/chocomelk in de kuip en onderwijl genoten we van de zon en het uitzicht. De lagere groene eilanden met daarbovenuit de hogere spitse bergen van het vaste land en aan de andere kant Vancouver eiland met de meer glooiende bergen die op de hogere gebieden ook bedekt waren met sneeuw.

We zeilden heerlijk en rond tien uur kwamen we bij Dodd Narrows waar we net een beetje stroom mee kregen. Nadat we door de vernauwing van Vancouver eiland en Gabriola eiland door waren zeilden we naar Nanaimo Harbor waar ons anker er bij New Caste eiland in ging. We aten een lunch in de kuip en daarna gingen we met de dinghy naar de kanten en liepen naar de bibliotheek. Daar skypten we met mijn ouders en keken nog wat op internet. We maakten een wandeling door Nanaimo om vervolgens naar Nigel en Alaine te gaan. Het was een gezellig weerzien en we aten een heerlijke maaltijd die Alaine had klaargemaakt. Rond tien uur was het tijd om afscheid te nemen en terug naar de boot te gaan.

28 februari 2018
NORTH COVE, THETIS EILAND, GULF ISLANDS GROUP, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (49 00.828 n 123 41.737 w)
Gisteren toen we op het strand afscheid namen van JT liet hij ons iets verderop een oude Petroglyph op een rots zien. Het was het gezicht van de zon. Rond vijf uur in de ochtend begon het te waaien vanuit het zuiden en lagen we lage wal. Langzaam kwamen de golfjes de baai in zodat we besloten in het donker ons anker op te halen en alleen op voorzeil door Trincomali Channel, langs Thetis eiland noordwaarts te zeilen.

Een Petroglyph (rotstekening)...
We hadden weer veel plezier van onze LED spotlicht voorop de preekstoel want hierdoor konden we goed zien wat er voor ons op het water dreef. Langzaam zagen we het licht worden en nam de wind steeds meer toe. Eenmaal aan de noordkant van Thetis eiland zeilden we North Cove in waar ons anker er na vier mijl inging. We lagen nog maar net toen het begon te regenen. De rest van de dag bleven we binnen de depressie uitzitten. Langzaam begon het steeds harder te waaien en zagen we witte koppen in de Tricomali Channel terwijl wij heerlijk rustig lagen. Vannacht zal de wind toenemen tot dertig a veertig knopen afwachten wat de nacht ons brengt.

27 februari 2018
CLAM BAY, THETIS EILAND, GULF ISLANDS GROUP, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (48 50.479 n 123 23.901 w)
Om half acht waren we bij Wayne en Maureen en met hun reed ik mee naar Duncan. Paul bleef in het huis van Wayne en Maureen om te internetten en maakte nog een wandeling. In Duncan zetten ze mij af bij de Superstore supermarkt en gingen zelf naar de fitness en het zwembad. Ik deed de laatste grote boodschappen net voor Alaska. Ik had gewacht met het kopen van tarwemeel, cornflakes en havermout tot op het laatste ogenblik dat er een grote goedkope supermarkt was.

Rond één uur haalden ze mij weer op en reden we terug naar Chemis waar we de ferry naar Thetis eiland namen. Rond drie uur waren we terug en kwam ook JT net aan. Nadat we nog even wat hebben gepraat namen we afscheid en gingen we terug naar de boot waar ik de boodschappen opruimde. Daarna was het alweer tijd voor het avondeten en daarna een film.

26 februari 2018
CLAM BAY, THETIS EILAND, GULF ISLANDS GROUP, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (48 50.479 n 123 23.901 w)
Vanochtend deden we wat klusjes aan boord waaronder de administratie. We dronken koffie in de kuip en na de lunch gingen we naar de kant waar we Wayne en Maureen zagen. Met Wayne maakten we een mooie wandeling door het bos naar de top van de heuvel en daar hadden we uitzicht over een deel van de Gulf eilanden. Onderweg vertelde hij veel over het eiland:

Er was een piloot die jaren vloog van Anchorage naar Seattle en terug. Als het bewolkt was, was er boven Thetis eiland meestal een gat in het wolkendek en dan wist hij dat hij de landing naar Seattle in kon gaan zetten. Op een gegeven moment wilde hij weten wat er onder dat gat in het wolkendek zat en dit bleek Thetis eiland te zijn. Hij kocht er een stuk land en dit stuk land wordt door de bewoners "Thetis hole" genoemd.

De Gulf eilanden hebben een milder klimaat dan Vancouver eiland en het vaste land aangezien ze omringd zijn door water. Ook valt er gemiddeld minder regen dan op Vancouver eiland en het vaste land. Als er een depressie overkomt valt vaak de eerste regen boven Vancouver eiland daarna is het uitgeregend en wordt er vocht van de channels tussen de Gulf eilanden opgenomen zodat het weer begint te regenen boven met vaste land.

In de namiddag waren we terug in het huis van Wayne en Maureen en dronken we een wijntje alvorens ik aan het eten begon. Rond vijf uur aten we de maaltijd en daarna gingen we terug naar de boot. 

25 februari 2018
CLAM BAY, THETIS EILAND, GULF ISLANDS GROUP, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (48 50.479 n 123 23.901 w)
Het is een onrustig nachtje geweest. Toen het nog zuidenwind was, was het oké maar toen de wind naar het westen draaide en toenam kwam die met vlagen om het eiland de baai in zetten. Maar goed dat we de Garmin GPS naast ons bed hadden liggen zodat we konden zien dat we op dezelfde plek bleven en ons Rocna anker goed hield.

Om zeven uur stond er ca. nog twintig knopen westenwind zodat we alleen op ons voorzeil met halve wind verder door Trincomali Channel tussen Saltspring en Galiano eiland door noordwaarts zeilden. Het was droog maar bewolkt en we zeilden heerlijk. Verderop zagen we al dat het helderder werd en dat de zon langzaam door de wolken tevoorschijn kwam. Met het zonnige weer nam ook de wind af tot ca. twee knopen zodat we het laatste stuk door Clam Bay moesten motoren naar onze ankerplek.
We pakten wat spullen en lieten ons dinghy het water in zakken. Daarna motorden we naar het huis van Wayne en Maureen aan de waterkant. Het was een gezellig weerzien en ook al was het maar een maand dat we elkaar niet gezien hadden: er was genoeg gespreksstof. Rond het avondeten kwam ook JT en met zijn allen aten we een heerlijke maaltijd.

Eén van de gesprekken ging over de tweede wereldoorlog en van Wayne en Maureen hoorden we dat er in Canada dan wel geen oorlog was maar dat er wel voedselschaarste was geweest. Veel voedsel werd naar Europa getransporteerd voor o.a. de Canadese soldaten die daar vochten.

24 februari 2018
DIVER BAY, PREVOST EILAND, GULF ISLANDS GROUP, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (48 49.449 n 123 21.808 w)
Om kwart voor zeven in de regen haalden we ons anker op en zeilden we met ca. vijftien knopen wind alleen op fok Swanson Channel in. Verderop op de hoek bij Tricomali Channel zagen we dat de wind tegen stond en dat er witte koppen op het water stonden. We besloten om voor anker te gaan in Diver Bay bij Prevost eiland en niet verder te zeilen. Morgen weer een dag.

Divers bay..
Toen we eenmaal lagen klaarde het op zodat we koffie/chocomel in de kuip dronken. Tijd voor wat klusjes. Paul haalde het gasstel uit elkaar aangezien één pit niet goed brandde. We hadden een extra thermokoppel in Nederland gekocht maar dit bleek niet de goede te zijn. Maar nadat Paul alles weer in elkaar had gezet en de thermokoppel iets meer had aangedraaid deed het gasstel het weer goed. Daarna haalden we de naaimachine tevoorschijn om twee broeken te repareren.

Inmiddels was het twaalf uur geworden en aten we een lunch in de kuip in de zon terwijl boven ons de wolken snel over ons heen dreven. Na de lunch gingen we naar de kant waar een wandeling maakten door het bos en langs een afrastering van grasland met schapen en lammetjes. We weten niet helemaal zeker of we nu wel of niet over privé land liepen maar het was een goede wandeling.

Rond half vier uur waren we terug aan boord en bleek de wind te zijn gedraaid, nu lagen we lage wal. We luisterden naar het weerbericht op de marifoon en besloten naar de andere kant van het eiland te varen. Het was nu al zuidenwind en deze zou vannacht harder worden.

JAMES BAY, PREVOST EILAND, GULF ISLANDS GROUP, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (48 50.479 n 123 23.901 w)
Alleen op fok zeilden we langs de oostkust van Prevost eiland naar de noordkust. Onderweg zagen verschillende groepen zeehonden op de rotsen zitten, groepen Canadese ganzen op de graslanden en Bald eagles in de bomen Rond zes uur net voor het donker werd ging ons anker er na vijf mijl in James bay bij Prevost eiland in.

23 februari 2018
OTTER COVE, NORTH PENDER EILAND, GULF ISLANDS GROUP, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (48 47.461 n 123 18.245 w)
Om half zeven zeilden we alleen op fok de baai uit en verder noord-noord-oostwaarts door de Moresby Pass tussen Moresby en Portland eilanden en daarna Swanson Channel in tussen Pender eiland en Saltspring eiland. We zeilden alleen op fok met ca. vijfentwintig knopen ruime wind en gingen lekker. Ook vandaag zagen we een mooie rode zonsopkomst die achter de bergen te voorschijn kwam. Het was ca. nul graden en bewolkt en toen we rond negen uur ons anker er in gooiden in Otter Bay bij North Pender eiland daar sneeuwde het alweer volop.

Rond half elf kwam Urs ons ophalen en reden we eerst en stuk over een besneeuwde/ijzige weg. De hoofdweg was ondertussen wel sneeuwvrij gemaakt en zo reden we door de sneeuw eerst naar Home Hardware waar ze onze gasfles vulden om daarna naar hun huis te rijden. Ze hebben een behoorlijke oprijlaan naar hun huis dat op een top van de heuvel staat. Aangezien er behoorlijk wat sneeuw op de oprijlaan lag lieten we de auto halverwege staan en liepen het laatste stuk door de sneeuw omhoog naar het huis. Daar ontmoetten we ook Judy en werd het een gezellig weerzien.

Afgelopen maanden hebben ze op hun land wat bomen gekapt zodat nu nog meer uitzicht hebben over de Gulf eilanden en het water daartussen. Op het water stonden de witte koppen een teken dat het harder waaide dan toen wij vanochtend zeilden. We aten een heerlijke lunch en ondertussen zaten we gezellig verder te praten over wat we beiden zoal gedaan hadden. Rond vijf uur werd het tijd om huiswaarts te gaan en namen we weer afscheid.

22 februari 2018
SYDNEY, STEIGER UK SAILS, VANCOUVER ISLAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (48 39.963 n 123 34.501 w)
Het is vannacht min drie graden geweest en het heeft gesneeuwd. Toen we vanochtend van de boot afstapten kwamen we in gesprek met Garry en Ticki die met hun zeilboot achter ons liggen. We werden uitgenodigd om 's avonds bij hun thuis langs te komen. We liepen naar de zeilmaker en maakten een afspraak voor in de middag. Daarna liepen we door naar het centrum van Sidney waar we in de bibliotheek internetten en ik een stukje voor het WVL zeilblad schreef.

Rond twaalf uur kwamen Manon en Michel de bibliotheek in wandelen. Ze hadden onze email gelezen en nodigden ons uit om te gaan lunchen. Het was een gezellig weerzien en leuk om bij te praten wat zij en wij zoal het afgelopen jaar gedaan hadden. Rond twee uur waren we terug in de bibliotheek waar we onze werkzaamheden voortzetten.

Rond half vier liep Paul terug naar de zeilmaker waar ze samen de maten opnamen voor een nieuw grootzeil. Niet dat we dat gelijk nodig hebben maar de zeilmaker is goed en betaalbaar, zeker als we geen belasting hoeven te betalen. Rond vijf uur kwam ik terug op de boot en zat Paul bij de buurman achter ons te kletsen. Garry's droom was ook om rond de wereld te zeilen maar daar is nooit van gekomen. Nu hebben ze een zeilboot gekocht en willen daarmee eerst een rondje Vancouver eiland doen en daarna richting Mexico varen.

Rond zes uur reden we naar hun huis waar we ook Ticki weer ontmoetten. Het werd een gezellige avond waar we het vooral hadden over het zeilen, zoals zij en wij gedaan hebben.

21 februari 2018
SYDNEY, STEIGER UK SAILS, VANCOUVER ISLAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (48 39.963 n 123 34.501 w)
TERUG IN CANADA..
Toen we rond kwart voor zeven ons anker ophaalden zagen we langzaam de rode gloed van de zonopkomst achter de bergen tevoorschijn komen. Wat blijft dat toch een prachtig gezicht! Met ca. zes knopen wind zeilden we vol tuig ruime wind verder door San Juan Channel tussen Orca's en San Juan eiland door. Vervolgens met halve wind door Spieden Channel tussen Spieden en San Juan eiland door. Het was net onder nul, droog en helder zodat we de witte bergen van de Olympic Peninsula goed konden zien.

Eenmaal in de Haro Strait lieten we de Amerikaanse wateren achter ons en zeilden de Canadese wateren in terug naar Sidney op Vancouver eiland waar we rond kwart voor één aan de custom dock afmeerden. Het was een prachtige maar frisse zeiltocht geweest. Ik belde met de custom telefoon de custom en na een vijf minuten hadden we een visum voor drie maanden.

OP NAAR ALASKA!
Het voorzeil dat we bij UK Sails hadden laten maken lag daar nog zodat we naar de steiger van Uk Sails motorden en daar met de Giebateau afmeerden. Net na ons kwam er nog een andere boot die achter ons ging liggen. Stuward de zeilmaker kwam erbij en we besloten dat hij eerst de mensen van de andere boot kon helpen zodat wij even naar het centrum konden wandelen. Even de benen strekken! Onderweg begon het te zachtjes sneeuwen (fleuries). Nadat we bij de Dollarstore drie nieuwe uitschuifstokken voor de zonnepanelen hadden gekocht liepen we naar Save on Food (supermarkt) waar ik wat boodschappen deed en Paul wat internette. Toen we terug naar de boot liepen begon het harder te sneeuwen en bleef het liggen. Heerlijk knus zo de sneeuw om ons heen en de kachel lekker warm aan.

20 februari 2018
FRIDAY HARBOR,SAN JUAN EILAND,PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA (48 32.580 n 123 00.873 w)
Het was bewolkt maar droog toe we om zeven uur ons anker ophaalden en de zeilen hesen. Met vol tuig zeilden we ruime wind Kilisut Harbor uit, Port Townsend door en staken verder het oostelijk deel van Strait of Juan Fuca over terug naar de San Juan eilandengroep. Het was een mooie zeildag van ca. twee graden en met ca. tien knopen zuiden wind en stroom mee. Daarbij was het droog en kwam later de zon zelfs tevoorschijn. Bij San Juan Channel tussen San Juan eiland en Lopez eiland kregen we wind en stroom tegen zodat we het laatste stuk moesten kruisen. Maar hierdoor konden we langer genieten van de mooie groene eilanden.

Rond half vier meerden we af aan de custom steiger waar ik het custom kantoor belde. Daarna liepen we naar het kantoor om ons uit te klaren. Terug aan boord motorden we een stukje en ging ons anker er in Friday Harbor in. Morgen gaan we terug naar Canada.

19 februari 2018
MYSTERY BAY,MORROWSTONE EILAND, PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA (48 03.428 n 122 41.801 w)
Het heeft vannacht aardig gevroren. Het water in de emmers buiten was geheel bevroren. Gelukkig had ik gisteren de emmer met de vuile was en wat extra spoelwater binnen gezet zodat ik vanochtend de vuile was kon uitspoelen en ophangen. We hadden een prachtige heldere zonnige dag maar er stond een koude noordenwind zodat al snel enkele kledingstukken aan de waslijn bevroren waren.
Rond kwart voor één gingen we naar de kant waar we Yo en Roger ontmoetten. Met hen reden we mee naar Willi en Janet waar we gezellig een lunch aten en verder praatten. Janet heeft een groentetuin en had twee dagen geleden voordat het ging vriezen haar prei uit de tuin gehaald. Met deze prei, olijven en kaas had ze een heerlijke pizza gemaakt.
Rond vijf uur werd het tijd om afscheid te nemen. Morgen gaan we verder....
 
18 februari 2018
MYSTERY BAY,MORROWSTONE EILAND, PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA(48 03.428 n 122 41.801 w)
Vanochtend sneeuwde het en blies er een koude noorderwind. Yo en Roger kwamen rond tien uur bij ons koffie drinken en zo zaten we gezellig verder te praten. Even voor twaalf uur kwamen Willi en Janet ons ophalen en reden we met hun mee naar Port Townsend waar Janet drumles had. Willi, Paul en ik gingen eerst naar de bibliotheek en daarna nog even langs de Safeway (supermarkt) om rond drie uur Janet weer op te halen.

Op de terug weg reden we door een prachtig wit besneeuwd landschap waar de zon op scheen en stonden er witte koppen op het water. Rond vier uur waren we terug aan boord waar we aardig lagen te hobbelen op de korte golven.

17 februari 2018
MYSTERY BAY,MORROWSTONE EILAND, PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA (48 03.428 n 122 41.801 w)
Rond kwart over negen gingen we naar de kant en liepen naar het huis van Roger en Yo (vrienden van Willi en Janet die we al eerder ontmoet hebben). Even later kwamen ook Willi en Janet en aten we gezamenlijk een heerlijk ontbijt. We hadden het nog over de lezing van Socrates en wat uit zijn wijsheid voortgekomen is en vandaag de dag nog gebruikt wordt. Ook kregen we het over de medicijnenindustrie en dat het veelal ook om geld draait. Hier in de buurt woont een onderzoeker die bewezen heeft dat er in één soort paddestoel een werkzame stof zit die enkele soorten kanker kan genezen. Daarnaast is hij nu bezig om te bewijzen dat er in één soort Fungi (die nog sporadisch te vinden is) ook geneeskundige krachten zitten die zelfs beter zijn dan de penicilline die we nu gebruiken. De natuur bezit gelukkig nog steeds veel geneeskundige krachten!

Het was zeer gezellig zodat we pas rond twee uur terug aan boord waren. De zon scheen maar er stond een koude wind. Eerst wat administratieve klusjes en daarna lekker onderuit met de kachel aan.

16 februari 2018
MYSTERY BAY,MORROWSTONE EILAND, PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA (48 03.428 n 122 41.801 w)
Vannacht heeft het geregend maar vanochtend was het droog en bewolkt. Ik was in de ochtend druk bezig met een lunch voordat Janet en Willi kwamen. Rond tien uur kwamen Willi en Janet. Janet kwam bij mij aan boord waar we gezellig verder praatten. Paul en Willi reden met onze lege dieseljerrycans naar het tankstation waar ze 130 liter rode diesel en 30 liter benzine kochten voor honderdvijf euro. Om omstreeks elf uur waren ze terug en dronken we koffie/chocomel in de kuip.

Rond het middaguur aten we een lunch en rond twee uur gingen Willi en Janet naar huis en maakten Paul en ik nog een wandeling naar en over het strand. Het was nog steeds droog en er was weinig wind terwijl de voorspelling regen met harde wind was. Rond half vier uur waren we terug aan boord en gingen onderuit met een boek. 

15 februari 2018
MYSTERY BAY,MORROWSTONE EILAND, PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA (48 03.428 n 122 41.801 w)
Om zeven uur ging ons anker op en motorden we Mats-Mats bay uit. Daarna hesen we de zeilen en vol tuig dobber/zeilden we ruime wind met de stroom mee rustig naar de uitgang van de Puget sound. Het was bewolkt maar heel langzaam klaarde het op en zagen we achter Marrowstone eiland de witte bergtoppen van de Olympus Peninsula tevoorschijn komen. De wind trok aan tot ca. tien knopen zodat we lekker halve wind door de baai van Port Townsend zeilden en daarna tussen de spit van Marrowstone eiland en Indian eiland door Kilisut harbor in en verder naar Mystery bay waar rond één uur ons anker erin ging.

Gelijk kregen we een mailtje van Janet en Willi dat ze ons in Mystery bay zagen liggen (middels AIS). We spraken af dat ze ons rond half vijf kwamen ophalen en dat we dan met hun meegingen naar een lezing over Socrates. We aten buiten een lunch en gingen even onderuit met een boek voor we rond half vijf uur naar de kant gingen. Het was een gezellig weerzien en druk pratend reden we naar Port Townsend. Het was een indrukwekkende lezing over Socrates en we waren blij dat we zijn meegegaan. Ook ontmoeten we hier nog twee vrienden van Willi en Janet die we vorige keer ook ontmoet hadden. Op de terugweg stopten we met zijn allen bij Janet en Willi om nog wat te eten. Rond negen uur reden we met de vrienden mee naar de ankerplek en gingen we terug naar de boot.

14 februari 2018
MATS MATS BAY,OLYMPUS PENINSULA, PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA (47 57.279 n 122 41.247 w)
Het was bewolkt en rond de twee graden toen we rond kwart voor acht ons anker ophaalden en de zeilen hesen. Helaas moesten we eerst een half uur motoren voor er een lichte bries uit het zuiden kwam en we ruime wind noordwaarts door de Puget Sound konden zeilen. Al snel draaide de wind naar het noorden en nam toe tot ca. vijftien knopen. Het begon te regenen en in de buien nam de wind toe tot twintig a vijfentwintig knopen zodat we twee reven in het grootzeil zetten. Zo kruisten we verder door de Puget Sound. Op een gegeven moment moesten we de shipping lane oversteken waar het aardig druk was met grote tankers. Met de nieuwe AIS/GPS RADAR is het nog een stukje makkelijker geworden om uit te plotten of we voor of achter langs moesten. Rond half twee en na zevenentwintig mijl ging ons anker er in Mats Mats Bay in. Een mooie beschutte baai waar we al meerdere keren hebben geankerd. Nadat ik mijn yoga oefeningen gedaan had ging ook ik onderuit met een boek.

13 februari 2018
PORT MADISON (buitengaats) BIJ BAINBRIDGE EILAND, PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA (47 42.317 n 122 31.061 w)
OP NAAR HET NOORDEN.....
Vannacht was het alweer ca. min twee graden met een heldere nacht en sterren aan de hemel. Vanochtend scheen de zon volop en was het blad stil toen we rond half tien ons bed uit kwamen. We dronken koffie/chocomel in de kuip met hetzelfde uitzicht als gisteren. Daarna ruimden we alle de boodschappen op.

Rond elf uur kwam er een lichte bries van ca. zes a zeven knopen en ging ons anker op en zeilden we vol tuig Eagle harbor uit de Puget sound in. Eerst zeilden we ruime wind met het voorzeil uitgeboomd maar na ca twee uur draaide de wind naar het oosten en konden we halve wind verder zeilen.

 Het was prachtig zeilweer aangezien het helder was en we van de omgeving konden genieten. Zelfs de hele vulkaan Mt Rainier was bijna de hele dag te zien. Rond twee uur kwam de bewolking op en rond drie uur hield de wind het voor gezien. We besloten te stoppen en morgen verder te gaan zodat ons anker er na negen mijl aan de buitenkant van Port Madison inging. Lekker onderuit met een boek en rond vijf uur het nieuws op de televisie.

Mt Rainier ..

12 februari 2018
EAGLE HARBOR BIJ BAINBRIDGE EILAND, PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA (47 37.153 n 122 31.081 w)
Vannacht was het min twee graden maar met twee olielampen voor in onze slaaphut bleef het lekker warm. Toen we opstonden scheen de zon en was het helder weer. Tijdens de koffie en lunch in de kuip keken we uit over Seattle met daarachter de bergen met de witte besneeuwde bergtoppen. Iets verder naar rechts torende de vulkaan Rainier omhoog die nu ook geheel te zien was.

zicht op Seattle...

Na de lunch gingen we naar de kant en liepen naar de bibliotheek. Hier gingen we eerst wat internetten en werd ik rond twee uur opgehaald door Ingunn. Met haar reed ik mee naar Poulsbo om bij Walmarkt nog een lading boodschappen te kopen. Ingunn bracht Ester naar dansles en bleef daar.

Op de terugweg haalde ze mij weer op en met een auto vol boodschappen reden we terug naar de bibliotheek waar we Paul ophaalde en verder naar de dinghy waar we alle boodschappen inlaadden. Nu werd het tijd om ook afscheid te nemen van Ingunn. We hebben een leuke tijd gehad met Colin, Ingunn Ester en Mirte maar het is tijd om noordwaarts te gaan. Terug naar Alaska!

11 februari 2018
EAGLE HARBOR BIJ BAINBRIDGE EILAND, PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA(47 37.153 n 122 31.081 w)
In de ochtend deed ik alvast wat voorbereidingen voor het avondeten aangezien we Mark en Brandy (zeilers die we kennen uit Patagonie en die nu in Seattle wonen) voor het avondeten hadden uitgenodigd. Rond half tien gingen we naar de kerk waar we vorig jaar rond de kerst ook geweest. Vanuit deze kerk kennen we Ingunn en Colin. Nu zagen we meer oude bekenden en was het een leuk weerzien.

Na de kerkdienst gaven we onze presentatie over Spitsbergen, Falkland, Kaap hoorn, Antarctica en een stukje van de Chileense scheren. Het geld dat tijdens de presentatie werd opgehaald ging waar naar een goed doel. Zack (dominee) heeft een project "missionhouse" waar hij drugsverslaafden van hun verslaving probeert af te krijgen en af te houden. Er is een huis waar de verslaafden gezamenlijk in wonen. Daarnaast probeert Zack deze mensen weer aan het werk te krijgen of ze in ieder geval wat klusjes te laten bij iedereen die dat wil. Zo hoopt hij ze weer terug in de samenleving te krijgen.

Na de presentatie gingen we met Colin, Ingunn (en hun kinderen), Sarah, Josh, Zack en zijn vrouw Courtney met hun kinderen pizza eten. Het werd een gezellige middag. Rond drie uur waren we terug aan boord waar ik snel een salade maakte voor 's avonds. Rond vier uur kwamen Mark en Brandy en werd het een gezellige avond.

10 februari 2018
EAGLE HARBOR BIJ BAINBRIDGE EILAND, PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA (47 37.153 n 122 31.081 w)
Het was vannacht rond de twee graden geweest en dus bleven we vanochtend iets langer in bed. Toen we rond negen uur opstonden scheen de zon al volop en waaide er een lichte koude noordenwind. Nadat we samen koffie in de kuip hadden gedronken ging ik aan de gang met het opbergen van de gekochte boodschappen. Paul zat ondertussen nog wat te kijken op onze nieuwe AIS/GPS radar want er waren om ons heen genoeg boten die aan het varen waren.
Na de lunch gingen we naar de kant waar we bij de supermarkt even wat internetten voor we rond twee uur naar de speeltuin liepen waar we Colin (man van Ingunn) met Ester en Mirte ontmoetten. Het was een gezellig weerzien en we zaten lange tijd in de speeltuin te praten. Daarna reden we met Colin en de kinderen naar hun huis waar we ook Ingunn ontmoeten. De rest van de middag en de avond zaten we gezellig te praten en aten we een heerlijk diner. Rond tien uur waren we terug aan boord.

09 februari 2018
EAGLE HARBOR BIJ BAINBRIDGE EILAND, PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA(47 37.153 n 122 31.081 w)

Om acht uur ging ons anker op en motorden we Port Madison uit. In de Puget Sound kregen we een licht bries van ca zes a zeven knopen en kruisten met alleen ons voorzeil langs de kust van Bainbridge eiland zuidwaarts. Paul was veel bezig op onze nieuwe AIS/GPS radar. Aangezien het druk met boten was kon hij nu goed zien/oefenen hoe de boten op de AIS/GPS radar te voorschijn kwamen en wat het alarm deed. Van al de boten die op aanvaringskoers lagen konden we op een scherm zien hoever ze van ons vandaan waren en hoever ze voor of achter ons langs gingen met daarbij de tijd waarop ze bij ons zouden zijn.

De AIS/GPS radar is een nieuwere en mooiere versie dan die we twaalf jaar gelden gekocht hebben en we zenden nu ook een signaal uit zodat ze ons ook zien. Met dit signaal zijn we nu ook te volgen met de app FINDSHIP.LITE met ons MNSI nummer 244060956 met de bootnaam GIEBATEAU.
Het was mooi weer met een zonnetje zodat ik lekker buiten zat te genieten van het zeilen. Soms wiep ik een blik naar binnen en keek wat Paul zoal aan het doen was en dan kreeg ik uitleg hoe de AIS/GPS RADAR werkt.

Rond twaalf uur ging ons anker er in Eagle Harbor in. Hier hebben we vorig jaar met kerst ook gelegen en hebben toen een goede tijd gehad. We gingen naar de kant en liepen naar de bibliotheek waar Paul ging internetten. Hij keek o.a. met de Findship.lite app om te zien of hij ons zag en inderdaad jullie kunnen ons nu echt per minuut zien zeilen (hihi).

Ik liep even iets verder naar de Safeway (supermarkt) want ik ben druk bezig grote inkopen te doen voor Alaska. Rond vier uur liepen we terug naar de boot en weer aan boord keken we het nieuws en de openingsceremonie van de Olympische winterspelen in Zuid Korea.

We hebben ons zuidelijkste punt bereikt. Vanuit hier gaan we langzaam weer noordwaarts naar Alaska.

08 februari 2018
PORT MADISON BIJ BAINBRIDGE EILAND, PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA(47 41.817 n 122 32.211 w)
Het was weer een droge dag zodat we na een douche de vuile kleren hebben gewassen en opgehangen om te drogen. We aten een vroege lunch want om twaalf uur werd ik opgehaald door Ingunn met haar kinderen Ester en Mirte.

 Ingunn had de nieuwe Matsutec AIS/GPS RADAR (Class B) bij zich die we naar hen toe hadden laten sturen vanuit China. Paul ging met de AIS/GPS RADAR terug naar de boot en is de rest van de middag bezig geweest om de nieuwe AIS/GPS RADAR te installeren

de nieuwe AIS/GPS radar (Class B)
Ik ging met Ingunn en de kinderen naar Poulsbo waar we Ester naar een dagopvang brachten en toen doorreden naar de Walmarkt om boodschappen te doen. Na de boodschappen reden we naar het Poulsbo park waar Ingunn met een vriendin had afgesproken om te gaan wandelen. De wandeling ging deels door het park en deels door verschillende wijken van Poulsbo. Rond half vier haalden we Ester op en zette Ingunn mij met de boodschappen bij de Madison Yacht club af.

Terug aan boord was Paul druk bezig met de laatste handelingen van de AIS/GPS RADAR. En hij werkt en nu kunnen jullie ons volgen via de app FINDSHIP.LITE via ons MNSI nummer 244060956 met de bootnaam GIEBATEAU

Rond zes uur keken we het nieuws en we lagen vroeg in bed.
07 februari 2018
PORT MADISON BIJ BAINBRIDGE EILAND, PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA(47 41.817 n 122 32.211 w)
Na de yoga en de koffie deden we wat klusjes. Paul installeerde de nieuwe omvormer onder het bed in de achterhut en ik bekeek de voorraad eten en wat we nog uit Amerika mee moeten nemen. Bepaalde dingen zijn in Amerika goedkoper dan in Canada zoals kaas, melk, andere melkproducten, vlees en wijn.

Toen de klusjes klaar waren aten we een lunch en daarna gingen we naar de kant om een wandeling te maken door het Hidden Cove park. Nu liepen we de andere kant op maar nog steeds door een bos met hoge oude bomen die begroeid zijn met mos en daaronder vele grote varens en ander groen struikgewas. Rond vier uur waren we terug aan boord en gingen we onderuit met een boek. Rond vijf uur keken we het nieuws op de televisie. 

06 februari 2018
PORT MADISON BIJ BAINBRIDGE EILAND, PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA (47 47.492 n 122 29.919 w)
Om zeven uur werd het licht en haalden we ons anker op. Het was bewolkt maar droog. Het eerste uur motorden we met de stroom mee langs de Kitsap Peninsula waar op de kliffen weer mooie grote huizen staan. De wind kwam langzaam opsteken en met ca zeven a acht knopen wind zeilden we alleen op fok aan de wind Port Madison over naar de noordkust van Bainbridge eiland waar we in een kleine baai ook genaamd Port Madison ankerden.

Toen we goed en wel lagen deden we wat klusjes. Paul ging met een onderwatercamera kijken of de anodes nog goed waren. Ik was ondertussen bezig de vuile was te wassen, wat kleren te naaien (repareren) en een lunch te maken.

Na de lunch motorden we met de dinghy naar de steiger van de Port Madison Yachtclub en vandaar liepen we naar de weg. Even verderop sloegen we Hidden Cove trail in en wandelden we over een bospad door het bos met grote oude bomen waar het mos aan de stammen zat en aan de takken hing. Daarna sloegen we de Madison ridge trail in dat nog steeds door het bos gaat. Terug liepen we over de asfaltweg langs dure huizen met grote tuinen. We hebben gehoord dat dit de duurste wijk van Bainbridge eiland is.

Rond half vier waren we terug aan boord en begon het net te regenen. Mooi dat ik net de was voor de regen binnen had. Daarna gingen we onderuit met een boek en om vijf uur keken we het nieuws op de televisie.  

05 februari 2018
APPLETREE COVE BY KINGSTON, KITSAP PENINSULA, ADMIRALTY INLET PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA (47 47.492 n 122 29.919 w)
Rond tien uur gingen we naar de kant en legden onze dinghy aan de dinghy-steiger van de Marina. Daarna liepen we naar het kantoor van de havenmeester omdat we hier hadden afgesproken met Leslie en Philip (boot Carina). We kennen Leslie en Philip uit Micronesia waar zij bijna vijf jaar geleden ook lagen. De havenmeester wist ons te vertellen dat ze net weg waren naar Port Townsend maar dat ze rond twaalf uur weer terug zouden zijn. Omdat we Leslie en Philip kennen hoefden we voor deze keer geen liggeld voor onze dinghy te betalen.

We maakten een wandeling door het dorp de heuvel op en via een omweg terug naar de Marina. Niet lang daarna kwamen ook Leslie en Philip terug en bleken we een email gemist te hebben waarin stond dat ze in deze ochtend naar Port Townsend waren. We gingen bij hun aan boord en zaten de rest van de middag gezellig te praten.

Aan het eind van de middag wilden ze ons toch nog iets van de omgeving laten zien en zo reden we naar de Yachtclub van Port Madison op Bainbridge eiland waar ze lid van zijn. Een mooie baai om te ankeren en waar we morgen heen gaan. Terug aan boord op de Carina maakte Philip het avondeten klaar en zaten we ondertussen gezellig verder te praten. Rond acht uur werd het tijd om afscheid te nemen.

04 februari 2018
APPLETREE COVE BY KINGSTON, KITSAP PENINSULA, ADMIRALTY INLET PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA (47 47.492 n 122 29.919 w)
Vanochtend was het droog zodat ik na mij yoga buiten mijn ontbijt at. Daarna dronk ik samen met Paul koffie en deden we wat klusjes. Eén daarvan was onder de vlonders in de bilge kijken en wat bleek, hier lagen nog tien flessen cola waarvan ik dacht dat Paul ze afgelopen zomer al opgedronken had. Hoeven we in ieder geval minder cola in te kopen voor Alaska (hihi).

Rond elf uur regende het en besloten we ons anker op te halen en verder zuidwaarts de Puget Sound in te gaan. Het eerste stuk motorden we langs de noord kust van de Kitsap Peninsula maar toen we de bij de noordoostpunt kwamen stopte het met regenen en kwam de beloofde wind. Nu konden we met ca. twaalf knopen wind, heerlijk ruime wind verder zeilen langs de oostkust van Kitsap. De kust bestaat uit strand met daarachter hoge kliffen met bomen en huizen ertussen. Nu het droog was, was het druk op het strand met wandelende mensen. Rond vier uur kwamen we aan in Appletree Cove bij Kingston waar ons anker er na zestien mijl inging.

03 februari 2018
MATS-MATS BAY, ADMIRALTY INLET, PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA (57.277 n 122 41.248 w)
Na mijn yoga oefeningen dronken we samen koffie en daarna gingen we naar de kant voor een wandeling. We liepen over een wandelpad langs de baai richting de papierfabriek die op volle toeren draaide. Daarna liepen we een stukje door het bos en toen de heuvel op naar de buitenwijk van Port Townsend waar de Goodwill winkel (tweedehandszaak) staat. Nadat we daar even gekeken hadden liepen we terug naar het centrum waar ik bij de Safeway (supermarkt) boodschappen deed en Paul bij de Mc Donald ging internetten.

Rond twaalf uur waren we terug aan boord en begon het net te regenen. We haalden ons anker op en omdat er geen wind was motorden we met de stroom mee verder zuidwaarts door Admiralty Inlet en verder de Puget Sound in. Onderweg zagen we een paar dolfijntjes en zeehonden. Rond half vier kwamen we aan bij de ingang van Mats-Mats baai en motorden het laatste stukje door de smalle doorgang Mats-Mats Bay in waar ons anker er na twaalf mijl inging. Het regende nog steeds hard zodat we naar binnen gingen en televisie keken.

02 februari 2018
PORT TOWNSEND, ADMIRALTY INLET, PUGET SOUND, WASHINGTON/AMERIKA (48 06.210 n 122 46.162 w)

WE STAAN UITGEBREID IN HET DIGITALE "ZILT MAGAZINE" NUMMER 142 (pagina 64)  https://issuu.com/ziltmagazine/docs/zilt142

Om zeven uur ging ons anker op en kruisten we met ca. twaalf knopen wind en stroom mee vol tuig door de regen verder door de San Juan Channel tussen San Juan eiland en Lopez eiland zuidwaarts. Aan de zuidkust van Lopez eiland klaarde het op en draaide de wind naar het zuidoosten zodat we verder moesten kruisen door de San de Fuca Channel richting de Puget Sound. Omdat het opgeklaard was konden we de groene lagere eilanden zien en voor ons deels door de bewolking de bergen van het Olympic gebergte. Onder het zeilen waren verschillende soorten watervogels te zien en hadden we even drie dolfijnen bij de boot.

Rond twee uur kwamen we aan bij de Admiralty Inlet (deel van de Puget Sound) en kregen we ook hier stroom mee maar helaas zakte de wind in en dobber zeilden we rustig verder naar Port Townsend waar ons anker er rond vier uur en na zesendertig mijl inging. Het was een mooie zeiltocht!

OP NAAR AMERIKA DE SAN JUAN EILANDEN GROEP EN DE PUGED SOUND...

01 februari 2018
FRIDAY HARBOR, SAN JUAN ISLAND, SAN JUAN EILANDEN GROEP, WASHINGTON/AMERIKA (48 31.871 n 122 59.768 w)
In de regen verlieten we de mooring en hesen de zeilen. Met ca. twaalf knopen wind zeilden we aan de wind langs Sidney Spit en verder de Haro Strait over oostwaarts naar de San Juan eilanden groep in Amerika. Dichtbij de San Juan eilanden aangekomen kregen we bezoek van een Coast gard boot waarvan een opvarende ons herkende en wist dat we hier al enige jaren rond zeilden. Hij wilde onze paspoorten en bootpapieren zien en omdat het zulk rustig weer was en nog maar zachtjes regende konden we deze overhandigen terwijl zij naast ons motorden en wij rustig verder zeilden. Even later kregen we onze papieren terug en zeilden we verder door de Spieden Channel tussen Spieden eiland en San Juan eiland door. Helaas kregen we hier stroom tegen zodat we niet zo hard meer gingen maar nu konden we meer genieten van de omgeving.

Op Spieden eiland zagen we veel herten en schapen/rammen grazen en om ons heen verschillende vogels waaronder de Bald eagles, aalscholvers, meeuwen en andere kleine zeevogels. Vervolgens kruisten we door San Juan Channel tussen Orcas en San Juan eiland tot aan Friday Harbor waar we rond half twee aan de custom dock afmeerden. Op de steiger staat een telefoon waarmee je de custom ambtenaar aan de telefoon krijgt. Eerst moest ik gegevens doorgeven en daarna moesten we naar het kantoor komen om de rest van het papierwerk af te handelen. Rond drie uur waren we ingeklaard. We mogen drie maanden in Amerika blijven. Terug aan boord gingen de trossen los en even later ging ons anker er in dezelfde baai in. Lekker onderuit met een boek!

31 januari 2018
SYDNEY, VANCOUVER ISLAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (48 40.312 n 123 24.501 w)
Om negen uur gingen we naar de kant om bij UK sails ons nieuwe voorzeil op te halen. Voor we naar Nederland gingen hadden we het voorzeil besteld en een aanbetaling gedaan. Vandaag werd het voor ons uitgerold en we zagen een mooi voorzeil zoals we het wilden hebben. Een zeil van contender doek met dynema draden er doorheen geweven. Ze hebben een goede klus geklaard!

Daarna liepen we nog even het centrum in, meer voor het bewegen dan dat we er echt moesten zijn. Maar nu we er toch waren hebben we toch wat boodschappen gedaan. Rond het middag uur waren we terug op de boot en begon het net hard te regenen. De rest van de middag gingen we onderuit met een boek en rond zes uur keken we het nieuws op de televisie.

DOORDAT WIJ TWEE MAANDEN NAAR NEDERLAND ZIJN GEWEEST EN DE GIEBATEAU IN CANADA IS GEBLEVEN IS IN CANADA DE REGEL DAT, ZODRA HET WEER HET TOELAAT, JE CANADA MET JE BOOT VERLAAT. VANWEGE DEZE REGEL GAAN WE NU EERST NAAR AMERIKA OM DOOR DE PUGET SOUND TE ZEILEN EN VERVOLGENS ZULLEN WE ONZE REIS NOORDWAARTS VOORTZETTEN RICHTING ALASKA.

30 januari 2018
SYDNEY, VANCOUVER ISLAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (48 40.312 n 123 24.501 w)
Na alles binnen zeilklaar te hebben gemaakt maakten we de trossen los van de moorings en haalden we ons anker op. We hesen de zeilen en vol tuig kruisten door Stuart channel en later door de Sansum narrows tussen Vancouver eiland en Saltspring eiland zuidwaarts. Daarna zeilden we halve wind iets oostwaarts door Satellite channel langs de zuidkust van Saltspring eiland en de noordkust van Sanich peninsula van Vancouver eiland. Als laatst zeilden we zuidwaarts door Colburne en Page narrows tussen de kleine eilandjes Goudge en Fernie aan de ene kant en Vancouver eiland aan de andere kant tot we rond vijf uur Giebateau vastmaakten aan een mooring.

We zeilden weer tussen de prachtige groene eilanden en op de hoger gelegen bergen van Vancouver eiland lag sneeuw. Het was bijna de hele dag droog geweet en zo nu en dan kwam zelfs de zon even tussen de bewolking door. We merkten dat de Giebateau weer blij was te mogen zeilen en dat gold ook voor de bemanning!

29 januari 2018
TELEGRAPH HARBOUR, THETIS ISLAND, BRITISCH COLUMBIA/CANADA (48 58.876 n 123 40.269 w)
Na met zijn vieren te hebben ontbeten werd het tijd om tijdelijk afscheid te nemen. Het regende nog aardig zodat Maureen en Wayne ons naar de Marina brachten en daarna doorreden naar de ferry.

MAUREEN AND WAYNE THANK YOU FOR EVERYTHING!
Terug aan boord dronken we koffie/chocomel en daarna monteerde Paul de nieuwe zonnepanelenregelaar in de boot. Ik ruimde nog wat op en maakte een lunch klaar. Na de lunch ging de regen over in motregen en hingen we de zonnepanelen weer aan de zeereling. De watertanks zijn inmiddels weer geheel gevuld dus hoeven we niet meer zuinig met water te zijn. Aan het eind van de middag gingen we onderuit met een boek en keken daarna het nieuws op de televisie.

28 januari 2018
Terwijl het buiten regende en waaide zaten wij bij de open haard gezellig met Wayne en Maureen te praten en wat klusjes op de computers te doen. Omdat het zo slecht weer was besloten we nog een nachtje te blijven slapen. 

Tijdens onze presentatie gisteren hebben we geld ingezameld voor het goede doel dat Wayne en Maureen 7 jaar geleden hebben opgezet onder de naam “School Orchards Africa Society”. Zeven jaar geleden begonnen ze de kinderen op de school Kidete in Tanzania een jonge fruitboom te geven.

kinderen met fruitboompjes..
De kinderen moesten zelf hun eigen fruitboom planten, water geven en onderhouden waaronder snoeien. Het fruit dat van hun boom afkwam was voor hun en hun familie. Nu hebben ze in deze omgeving elf scholen waar ze de leerlingen fruitbomen aangeven. Helaas bleek dat de kinderen niet de beschikking hadden over hun eigen fruitboom aangezien hun cultuur anders is dan de onze. Het fruit wordt onder de leerlingen en hun families verdeeld.

Vorig jaar zijn ze benaderd door de Kahane Foundation uit Oostenrijk waardoor hun project nog meer is uitgebreid. Er is nu bij één van de scholen een waterput gebouwd. Hierdoor hebben de achthonderd leerlingen van deze school nu een kraan bij de school/dorp en hoeven de vrouwen geen kilometers meer te lopen naar een waterbron om water te halen.

water halen...

Daarnaast is er land omgespit en een irrigatie aangebracht voor het verbouwen van groente en fruit.


Voor meer informatie ga naar www.schoolorchardsafrica.org of e-mail sunrisegrail@gmail.com.

GRAIL DANCER FOR SALE
De prachtige zelf gebouwde 18 meter (61 voet) lange houten zeilschip van Wayne en Maureen is te koop!


Voor meer informatie: www.graildancer.com of e-mail sunrisegrail@gmail.com

27 januari 2018
Vannacht en vanochtend kwam er een depressie over wat gepaard ging met windvlagen en veel regen. Heerlijk om na lange tijd weer in bed te liggen en de boot heen en weer te voelen gaan. De regen was helemaal welkom aangezien onze watertanks bijna leeg waren en de emmers onder de giek geheel leeg. Nu is bijna alles weer helemaal gevuld en hebben we weer genoeg drinkwater en water voor de was en afwas.

In de ochtend deed Paul binnen nog wat klusjes terwijl ik schoonmaakte. Rond lunchtijd werd het droog en probeerde de zon zelfs door de wolken heen te komen zodat we buiten in de kuip onze lunch aten. Na de lunch repeteerden we onze presentatie over Japan en Zuid Korea.

Rond half drie gingen we naar de kant en liepen naar het huis van Wayne en Maureen. Daar kwam toen ook JT net aan. We gaven onze cadeautjes die we voor hun uit Nederland hadden meegebracht en zaten verder gezellig te praten. Na het avondeten gingen we met zijn allen naar Community Hall waar we onze presentatie gaven. De presentatie was een succes en het werd een gezellige avond. We reden terug met Wayne en Maureen waar we weer bleven slapen.

26 januari 2018
Het had bijna de hele nacht geregend maar toen we vanochtend rond negen uur ons bed uit kwamen was het droog en probeerde de zon door de bewolking heen te komen. Het bleef de hele dag ca. zes graden. We dronken koffie in de kuip en daarna gingen we verder met onze klusjes. Paul zetten zijn werkzaamheden voort met het installeren van de nieuwe SSB zender om die goed en wel aan de praat te krijgen. Ondertussen ruimde ik verder op en maakte een lunch klaar. Rond half twee deed de SSB zender het en konden we de lunch in de kuip nuttigen.

Wayne kwam nog even langs of alles goed ging. Na de lunch ging Paul verder met het aansluiten van alle andere apparatuur die we hadden afgekoppeld en hadden weggehaald. Rond zes uur keken we het nieuws op de televisie en daarna gingen we naar bed waar we nog een film keken.

25 Januari 2018
Toen ik om acht uur de slaapkamer uitliep keek ik gelijk uit over de Trincomali Chanel met de verschillende beboste eilandjes. Wauw, welkom back in Canada!

Maureen, Wayne en JT waren al op en het was een zeer gezellig weerzien met koffie en ontbijt. Het regende en waaide een beetje zodat we lange tijd gezellig aan tafel bleven bijpraten. Nu bleek dat we, na twee maanden geen Engels te hebben gesproken soms even wat naar woorden moesten zoeken en we vaker handgebaren gebruikten. Dit tot grote pret van Wayne en Mareen!

Rond twaalf uur klaarde het op en ging ons Giebeltje met buitenboordmotor te water. Paul motorde met de dinghy naar de Marina terwijl ik met JT in de auto naar de Marina reed. Daar haalden we alle spullen en tassen uit de auto en laadden die in de dinghy. Alles is droog overgekomen op de Giebateau. HOME SWEET HOME!

We hadden eigen gemaakte pizza van Maureen meegekregen die we in de kuip opaten. Daarna werd het tijd voor wat klusjes. Paul ging bezig met het monteren van de SSB zender en ik ruimde een deel van de spullen op. Helaas bleek nu dat beide tassen waren open gemaakt voor controle en dat daarbij een Delfts blauwe bierpul die nog in de doos zat stuk is gegaan. Rond vijf uur stopten we met de klusjes en aten we nog een broodje terwijl we het Canadese nieuws op de televisie zagen. Daarna zochten we ons bed op.

24 januari 2018
Vanochtend brachten mijn ouders ons naar Schiphol en moesten we ook van hun afscheid nemen. Dat is altijd wel even lastig...

De tassen werden bij de incheckbalie afgegeven maar de SSB zender en de regelaar voor de zonnepanelen hadden we in onze handbagage. Bij de douane aangekomen gingen de tassen door de scans. Eén tas moest open gemaakt worden en werd grondig gecontroleerd. Maar alles mocht gelukkig mee deels als handbagage.

Na acht uur vliegen kwamen we op 24 januari rond half twee aan in Calgary (Canada). Hier moesten we alle bagage weer ophalen en opnieuw in checken.

Na twee uur vertraging vlogen we rond zes uur naar Victoria waar we rond zeven uur landen. Gelukkig stond JT ons al op te wachten. Met de auto reden we naar Chemainus waar we helaas net de ferry van half acht misten. We reden iets terug naar Duncan waar ik nu wat boodschappen kon doen bij de Superstore. Uiteindelijk hadden we de laatste ferry van tien uur en kwamen we rond elf uur aan bij het huis van Wayne en Maureen die al naar bed waren. Gelukkig hadden we van te voren afgesproken om hier de nacht door te brengen zodat we gelijk ons bed in gingen.

22 november 2017 t/m 23 januari 2018
In deze periode  waren we in Nederland en hebben een leuke tijd gehad met familie en vrienden. We fietsen wat rond en maakten mooie wandelingen over het strand en door de bossen. Onderweg kwamen we mooie Hollandse bezienswaardigheden tegen waaronder een Nederlandse molen weerspiegeld in de Vecht en een nest met ooievaars.




We zijn ook druk geweest met het kopen van bootspullen. Na bijna twaalf jaar trouwe dienst krijgt de SSB zender toch wat kuren zodat we een andere hebben gekocht. Er is een nieuwe regelaar voor de zonnepanelen gekocht en een omvormer (1500 Watt) van 12 volt naar 220 Volt. In Canada en Amerika hebben ze 110 Volt waardoor we dit hier niet konden kopen.


Het lastigst was nog wel de boot verzekering die na bijna twaalf jaar door de verzekeringsmaatschappij werd opgezegd. Dit naar aanleiding van de hurricanes in het Caribisch gebied. Na heel wat andere verzekeringen te hebben benaderd is het tot op heden nog steeds niet gelukt de boot aan de westkust van Canada en Alaska te verzekeren, zelf niet met een WA dekking.


Alle advies is welkom.....